Kalendarz adwentowy – 16 grudnia 2017

16 grudnia 2017

Starciu królów opisane jest następujące zdarzenie:

Jon usłyszał szelest czerwonych liści. Dwie gałęzie rozsunęły się i ujrzał małego człowieczka, który przechodził z konaru na konar swobodnie jak wiewiórka. Bedwyck liczył sobie nie więcej niż pięc stóp wzrostu, lecz kosmyki siwizny w jego włosach świadczyły, że nie jest już młody. Inni zwiadowcy zwali go Gigantem.

Gdy weźmiemy pod uwagę, że u podnóża czardrzewa stoi Thoren Smallwood, możemy z łatwością dostrzec, że scena ta jest nawiązaniem do Hobbita.

Podczas podróży do Samotnej Góry Bilbo oraz Kompania Thorina wędrują przez Mroczną Puszczę. Podczas przeprawy gubią drogę, więc postanawiają, że ktoś powinien wejść na drzewo i się rozejrzeć:

– Czy ten przeklęty las nigdy się nie skończy? – spytał Thorin. – Ktoś musi wspiąć się na drzewo i sprawdzić, czy da radę wdrpać się na sam wierzchołek i rozejrzeć wokoło. Musimy tylko wybrać możliwie najwyższe drzewo.

Rzecz jasna ‘ktoś’ – oznaczało w tym wypadku Bilba.

A zatem, Bedwyck to Bilbo (obaj są nieskiego wzrostu), podczas gdy Thoren nawiązuje do Thorina. Herbem Rodu Smallwoodów z Żołędziowego Dworu są żołędzie na żółtym polu – a przydomek Thorina to przecież ‘Dębowa Tarcza’.

Pieśni odnajdujemy dwa inne nawiązania do tego krasnoluda – Dębową Tarczę (Oakenshield), jedną z Wysp Tarczowych w Reach, oraz opuszczony zamek Nocnej Straży noszący to samo miano.

* Jednym z Królów Żelaznych Wysp z Rodu Greyironów był Urras Żelazna Stopa, co może być nawiązaniem do Daina II, Władcy Żelaznych Wzgórz i Króla Pod Górą, następcy Thorina. Przydomkiem tego krasnoluda było właśnie Ironfoot.

Advertisements

The Advent Calendar – 16th Dec. 2017

16th of December 2017

In A Clash of Kings the following event is described:

Jon heard a rustling from the red leaves above.  Two branches parted, and he glimpsed a little man moving from limb to limb as easily as a squirrel.  Bedwyck stood no more than five feet tall, but the grey streak in his hair showed his age.  The other rangers called him giant. 

When we notice that the man standing next to the weirwood is Thoren Smallwood, we can easily realise that this scene is a reference to The Hobbit.

When The Dwarves and Bilbo travel to the Lonely Mountain, they have to cross Mirkwood. They loose their way, so Thorin decides that someone should climb a tree and look around from the above:

‘Is there no end to this accursed forest?’ said Thorin. ‘Somebody must climb a tree and see if he can get his head above the roof and have a look around. The only way is to choose the tallest tree that overhangs the path. 

Of course ‘somebody’ meant Bilbo.

Therefore, Bedywck is Bilbo (both are quite short), while Thoren plays the role of Thorin. The sigil of House Smallwood of Acorn Hall shows acorns on a field of yellow – and Thorin’s epithet is ‘Oakenshield’.

In A Song of Ice and Fire, two more references to that Dwarf can be found – Oakenshield, one of The Shield Islands in The Reach, and one of the abandoned castles of The Night’s Watch bearing the same name.

* Among The Kings of the Iron Islands we find Urras Ironfoot of House Greyiron, who might be a nod to Dain II, Lord of the Iron Hills and King Under the Mountain, Thorin’s successor. His byname was Ironfoot

The Advent Calendar – 15th Dec. 2017

15th of December 2017

The topic of today’s episode are The Wild Men of the Woods, a manifestation of the archetypal Green Man, on whom The Green Men from ASOIAF might be based as well.

The Drúedain, known also as The Wild men of the Woods, were one of the human tribes living in The Middle-Earth. Called Woses, they were short and stumpy-bodies, and their eyes glowed red when they became angry. Although their appearance was quite different from the Edain, Elves called them ‘unlovely’, they never joined Morgoth or Sauron. And above all else, they hated orcs, as Woses greatly suffred because of their malice and viciousness.

When it came to battle, The Wild Men fought with darts and bows, but some tales claim that they knew some magic connected with stones and rocks.

Scholars of Gondor believed that ancestors of Woses were persecuted in the region of The Middle-Earth where they originally lived, so they migrated to the west, arriving in Beleriand, where they settled in the Brethil woods. Unfortunately, that realm was the theatre of the great game between The Noldor and Morgth, The War of Silmarils. Many of the Drúedain perished.

When Numenor was founded in the Second Age, they were invited to the isle, but by the times of its sixth king, Tar-Aldarion, nearly all have left for Middle-Earth, sensing that some great evil will wall upon the island.

They were proven correct when The Downfall came.

In the Third Age they lived in the Druadan Forrest, on the foothills of the White Mountains of Gondor, removed from the struggles and conflicts of the greater world, until The War of the Ring, when king of Rohan Theoden and his host traveled through their woods, to relieve Minas Tirith besieged by The Witch-King. Their chieftain, Ghân-buri-Ghân, showed the Rohirrim secret paths and provided guides, and thanks to that help, The Riders arrived on time to fight in the Battle of the Pelennor Fields.

In the Fourth Age, king Aragorn Elessar made a decree, forbiding strangers from entering the Druadan Forrest, to save The Wild Men from extinction. But it seems that their people died out anyway – but the memory of the Drúedain lived on, though fading into myth and legend. It survies in the stories about Woses and The Green Men.

It seems that when creating Woses, Tolkien was inspired by the motif of the Green Man and Hairy/Wild Man, which appears in medieval art.

Kalendarz adwentowy – 15 grudnia 2017

15 grudnia 2017

Tematem dzisiejszego odcinka będą Dzicy Ludzie z Lasów, manifestacja archetypu Zielonego Człowieka, na którym oparci mogą być również Zieloni Ludzie z PLIO.

Drúedainowie, czyli Dzicy Ludzie z Lasu byli jednym z ludzkich plemion Śródziemia. Zwano ich również Wosami (Woses). Byli niscy i krępi, a ich oczy płonęły czerwienią, gdy wpadali w gniew. Choć wyglądali bardzo odmiennie od Edainów, ‘szpetnie’ według Elfów, nigdy nie stali po stronie Morgotha lub Saurona. Szczególnie zaś nienawidzili orków, przez których złośliwość i okrucieństwo lud ten wiele w przeszłości wycierpiał.

W walce posługiwali się dmuchawkami i łukami, ponoć władali również magią, związaną z kamieniem.

Historycy z Gondoru uważali, że przodkowie Dzikich Ludzi byli prześladowani w regionie Śródziemia, który pierwotnie zasiedlali, przybywali więc na zachód, do Beleriandu, gdzie zamieszkali w lesie Brethil. Niestety, kraina ta była wówczas areną wielkiej gry pomiędzy Noldorami i Morgothem, wojny o Silmarile. Wielu Druedainów zginęło.

Gdy w Drugiej Erze powstał Numenor, Druedainom zaproponowano przeniesienie się na tę wyspę, lecz do czasów szóstego króla, Tar-Aldariona, wszyscy wrócili do Śródziemia, przekonani o tym, że na Numenor spadnie jakieś nieszczęście.

Ich przekonanie sprawdziło się, gdy doszło do Upadku.

W Trzeciej Erze zamieszkiwali Las Druadan, u podnóża Białych Gór Gondoru. Nie odgrywali ważniejszej roli w wydarzeniach wielkiego świata, aż do Wojny o Pierścień, gdy przez ich las podróżowała armia króla Rohanu Theodena, jadąca na odsiecz Minas Tirith oblężonego przez Czarnoksiężnika. Ich wódz, Ghân-buri-Ghân, pokazał Rohirrimom ścieżki przez las, dzięki czemu dotarli na czas, by walczyć w Bitwie na Polach Pelennoru.

W Czwartej Erze, Król Aragorn Elessar zabronił obcym wstępu do Lasu Druadan, by ocalić Dzikich Ludzi od zagłady. Wydaje się, że w końcu ich lud wymarł – jednak, pamięć o Druedainach przetrwała, w opowieściach o Wosach i Zielonych Ludziach.

Inspiracją Tolkiena do stworzenia Wosów był zapewne motyw Zielonego Człowieka i Dzikiego/Włochatego Człowieka pojawiający sie w sztuce średniowiecza.

The Advent Calendar – 14th Dec. 2017

14th of December 2017

In A Game of Thrones, Eddard Stark sends a group of men-at-arms and knights, to bring Ser Gregor Clegane to the royal justice. Their leaders were: Lord Beric Dondarrion, Thoros of Myr, Lord Lothar Mallery and Ser Gladden Wylde…

As we know, this expedition meets a bloody end, when its members fall into The Lannister trap at The Mummer’s Ford.

Perhaps, Ser Gladden’s name was a foreshadowing of this fate…

Elendil and Anarion perished during the War of the Last Alliance, but Isildur managed to cut The One Ring from Sauron’s hand. The Dark Lord was defeated, as it was believed at that time, forever.

After the war ended, Isildur stayed in Gondor for a year, and then decided to return to Arnor, to ascend to the throne and reunite with his wife, and the youngest son Valandil, whom he left in Rivendell.

He set off and rode westwards, with three adult sons and about two hundred knights. But when they reached The Fields of Gladden, in the vale of Anduin, close to The Misty Mountains, they were ambushed by orcs, a remnant of Sauron’s army, who were hiding there since The Alliance’s hosts cut them off from the main forces of Mordor.

The Numenoreans were surrounded, and slaughtered – in the end, only three survived: the squire of Elendur (Islidur’s son and heir), who was stunned after receiving a blow to the head, but lived, as well as Ohtar and his unnamed companion, who were ordered to escape, to save the shards of Narsil (the sword, which cut The One Ring from The Dark Lord’s hand). In the end, Isildur, heavily wounded, realised that defeat is certain. So he put The Ring on his finger and tried to flee, invisible, but the jewel of Sauron proved treacherous – it slipped off his finger, and as Isildur tried to swim across the river, he was noticed by orcs, and shot with arrows.

The Ring was lost. Only many centuries later it was revealed that it came into possesion of certain Smeagol, called Gollum, a member of a tribe akin to hobbits, who settled on the shores of Anduin.

Kalendarz adwentowy – 14 grudnia 2017

14 grudnia 2017

Grze o tron Eddard Stark wysyła grupę zbrojnych i rycerzy, by doprowadzić Ser Gregora Clegane’a przed królewską sprawiedliwość. Na ich czele stoją: Lord Beric Dondarrion, Thoros z Myr, Lord Lothar Mallery i Ser Gladden Wylde…

Jak wiemy, wyprawa dobiega końca, gdy jej członkowie wpadają w lannisterską zasadzkę u Brodu Komedianta.

Być może imię Ser Gladdena było zapowiedzią tego losu…

Elendil i Anarion zginęli podczas Wojny Ostatniego Sojuszu, lecz Isildur zdołał odciąć Jedyny Pierścień z dłoni Saurona. Mroczny Władca został pokonany i uznano, że nie zagraża już Śródziemiu

Po zakończeniu walk, Isildur pozostał przez rok w Gondorze, po czym postanowił wrócić do Arnoru, by objąć tron i spotkać sie z żoną i najmłodszym synem, Valandilem, który pozostawał w Rivendell.

Wyruszył więc na zachód, razem z trzema dorosłymi synami i około dwustoma rycerzami. Jednak, gdy dotarli do Pól Gladden, w dolinie Anduiny w pobliżu Gór Mglistych, zostali zaskoczeni przez oddział orków, pozostałość armii Saurona, która ukrywała się w górach od czasu gdy Armia Sojuszu odcięła ją od głównych sił Mordoru.

Numenorejczycy zostali otoczeni, i wybici, tak, że przeżyło tylko trzech – giermek Elendura, syna Isildura, który został ogłuszony przez cios maczugi i uznany za zabitego, oraz Ohtar i jego nieznany z imienia towarzysz, którym Isildur rozkazał uciekać, by ocalić szczątki Narsila (miecza, którym odciął Pierścień z ręki Mrocznego Władcy) od wpadnięcia w ręce wroga. W końcu, ciężko ranny Isildur zrozumiał, że przegrana jest pewna, nałożył więc Pierścień i próbował uciec, niewidzialny – lecz klejnot Saurona zdradził go i zsunął się z palca, gdy Isildur próbował przepłynąć na drugi brzeg rzeki. Dostrzegli go orkowie i dobili z łuków.

Pierścień zaginął, dopiero po wielu wiekach okazało się, że wpadł w ręce Smeagola, zwanego Gollumem, członka plemienia spokrewnionego z hobbitami, które zamieszkiwało nad Anduiną.

The Advent Calendar – 13th Dec. 2017

13th of December 2017

The doom came to Numenor, but not all of its people perished – some stayed faithful to Eru and The Valar. Their leader was Amandil, a descendant of Elros, but from a cadet branch. He forsaw the coming Downfall, and decided to sail to Valinor, to warn its inhabitants and beg for forgiveness, just like his ancestor Earendil did centuries before. He was never seen again, and the tales are silent about his fate. However, he left a son, Elendil, and grandsons, Isildur and Anarion.

When the fleet of Ar-Pharazon set sail, westwards, their nine ships joined it, but stayed at the rear, on purpose. When they were far enough, they changed course, heading to Middle-Earth. On their ships were many artifacts and items of great value, among them: palantiri, Narsil (the sword which was later reforged into Anduril, Aragorn’s blade), and sapling of The White Tree, saved when Sauron had The Tree hacked down, and burned on the altar in his temple.

However, in the havoc which arose after the Downfall of Numenor, their ships were separated. Elendil landed in the north, where he founded Arnor, while Isidlur built Minas Ithil in Ithilien, and Anarion Minas Anor in Anorien. Thus were created The Kingdoms of The Exiles, Arnor and Gondor.

Minas Anor (The Tower of the Sun) received a new name, Minas Tirith (The Tower of Guard), while Ithil (The Tower of the Moon) was sacked by The Nazgul (Ring-wraiths), and corrupted. Thereafter it was known as Minas Morgul, The Tower of Dark Sorcery.

The capital of Gondor was Osgiliath, which means The Citadel of the Host of Stars. In this city, a great hall called The Dome of Stars was built, on a bridge across The Great River Anduin. Inside, one of the palantiri, seeing-stones created by Feanor with long-lost craft, was housed. The palantiri allow their users to communicate over vast distances.

(To a reader of A Song of Ice and Fire, The Citadel of Oldtown might come to mind (in that city, The Starry Host is located as well), and inside, the glass candles – probably inspired by the palantiri – are kept).

Therefore, the phrase Valar morghulis, appearing in ASOIAF, contains a double reference to Tolkien – The Valar and Minas Morgul.

Speculations

(Based on LML’s The Mythical Astronomy)

Minas Ithil, conquered and corrupted by evil forces, and turned into Minas Morgul, might be connected to the symbolism of the second moon, destroyed and corrupted, turned into black dragon meteors. Mayhaps, for this reason one of the dragons belonging to House Targaryen was called Morghul.

The Others might be ASOIAF equivalent of the Ring-wraiths, The Nazgul, whose seat is Morgul. (Remember the scene where Frodo sees them in their true forms, after putting on The Ring, during the skirmish at Weathertop. Just like The Others, Nazgul raise wights.

* I propose that, if The Great Empire of the Dawn is paralleled by Numenor, Houses Dayne and Hightower might be equivalents of Elendil and his sons.

Kalendarz adwentowy – 13 grudnia 2017

13 grudnia 2017

Na Numenor przyszła zagłada, lecz nie wszyscy jego mieszkańcy zginęli – niektórzy pozostali wierni Eru i Valarom. Ich przywódcą był Amandil, pochodzący od Elrosa, ale z bocznej linii. Przewidział nadejście zguby, i postanowił popłynąć samotnie na Zachód, do Valinoru, by ostrzec jego mieszkańców i błagać o przebaczenie, tak jak to niegdyś uczynił Earendil. Nigdy nie wrócił, a opowieści milczą o jego losie. Jednak, pozostawił syna, Elendila oraz wnuków, Isildura i Anariona.

Gdy flota Ar-Pharazona płynęła na zachód, ich dziewięć okrętów dołączyło do niej, lecz celowo zostawali w tyle i zawrócili, kierując się do Śródziemia. Zabrali ze sobą wiele artefaktów i cennych przedmiotów, wśród nich: palantiry, miecz Narsil (wiele wieków później przykuty w Andurila, miecz Aragrona) oraz sadzonka Białego Drzewa, ocalone przed tym jak Sauron wyciął i spalił Drzewo na ołtarzu w swojej świątyni.

Jednak, w zamęcie po Upadku Numenoru, okręty zostały rozdzielone. Elendil wylądował na północy, gdzie założył Arnor, podczas gdy Isildur zbudował Minas Ithil w Ithilien, a Anarion Minas Anor w Anorien. Tak powstały Królestwa na Wygnaniu, Arnor i Gondor.

Minas Anor (Wieża Słońca) otrzymało w późniejszych wiekach nową nazwę, Minas Tirith (Wieża Czat), zaś Ithil, Wieża Księżyca, została zdobyta przez Nazgule (Upiory Pierścienia), stając się Minas Morgul, Wieża Złych Czarów.

Stolicą Gondoru było Osgiliath, czyli Cytadela Gwieździstego Zastępu. Znajdowała się w nim wielka sala, zwana Kopułą Gwiazd, zbudowana na środku mostu na Wielkiej Rzece Anduinie. Przechowywano tam jeden z palantirów, czyli kamieni wykonanych przez Feanora przy pomocy zapomnianej sztuki, przy pomocy których można się było komunikować na znaczne odległości.

(Czytelnikom Pieśni Lodu i Ognia może przypominać się Cytadela w Starym Mieście (w którym znajduje się również Gwieździsty Sept), w której przechowywne są szklane świece, zapewne zainspirowane palantirami).

Pojawiające się w PLIO ‘Valar Morghulis’ jest więc podwójnym nawiązaniem do Tolkiena  – Valarów i Minas Morgul.

Spekulacje

(Na bazie Mitycznej Astronomii LMLa)

Minas Ithil, które zostaje zdobyte, splugawione i przemienione w Minas Morgul może być związane z symboliką drugiego księżyca, zniszczonego i przemienionego w czarne smocze meteory. Być może właśnie z tego powodu jeden ze smoków Rodu Targaryenów nosił imię Morghul.

Odpowiednikiem Nazguli czyli Upiorów Pierścienia, których siedzibą jest Morgul, mogą być Inni (przypomnijcie sobie scenę, gdy Frodo widzi ich prawdziwą postać po założeniu Pierścienia, podczas walki na Wichrowym Czubie). Tak jak Inni, Nazgule tworzą upiory (wights).

* Proponuję również, że jeśli Wielkie Cesarstwo Świtu jest odpowednikiem Numenoru, to Rody Dayne’ów i Hightowerów są paralelami Elendila i jego synów.

Kalendarz adwentowy – 12 grudnia 2017

12 grudnia 2017

Świecie Lodu i Ognia opisane jest Wielkie Cesarstwo Świtu, mityczne państwo istniejące niegdyś na wschodzie Essos. Jego pierwszy Cesarz władał ponoć przez dziesięć tysięcy lat, jego następca tysiąc, a każde kolejne panowanie było krótsze i trudniejsze.

Gdy umarł Opalowy Cesarz, tron powinien przypaść jego córce, Ametystowej Cesarzowej. Lecz jej brat uzupował koronę. W opowieściach zwany jest Krwawnikowym Cesarzem, a jego panowanie zostało zapamiętane jako czas niegodziwości, tyranii. Cesarz miał się parać czarną magią i nekromancją, odrzucił również dawnych bogów, by czcić czarny kamień, który spadł z nieba. Jego zbrodnie są uznawane za przyczynę Długiej Nocy i upadku Cesarstwa Świtu.

Historia ta jest zadziwiajaco podobna do znajdującej się w Silmarillionie opowieści o upadku Numenoru.

(Dzieje tej wyspy i jej mieszkańców są bardzo obszerne i bogate, obejmują ponad trzy tysięclecia, więc tutaj omówię jedynie najważniejsze podobieństwa pomiędzy nią i Wielkim Cesarstwem).

Numenor

Pierwsza Era dobiegła końca gdy armia Valarów przybyła do Śródziemia i pokonała Morgotha i jego wojska. Jednak, w czasie tego starcia doszło do wielkich zniszczeń w Beleriandzie, czyli regionie w którym rozgrywa się większość wydarzeń Silmarillionu. Znaczna część tej krainy została zalana przez morze.

By nagrodzić ludzi, którzy walczyli przeciwko Mrocznemu Władcy, Valarowie utworzyli na Belegaerze, Wielkim Morzu, pomiędzy Śródziemiem i Valinorem wyspę, zwaną Elenną (pod gwiazdą Earendila, czyli Gwiazdą Poranną/Wieczorną, warto zwrócić uwagę, że kształt wyspy nawiązuje do symbolu Wenus, pięcioramienej gwiazdy).

Edainów (ludzi, którzy stanęli po stronie Elfów w wojnach z Morgothem), którzy zamieszkali w tej krainie zaczęto nazywać Númenórejczykami. Ich pierwszym królem był Elros (syn Earendila i brat Elronda). Numenorejczycy żyli znacznie dłużej od innych ludzi, nawet ponad 350 lat, byli również wyskokiego wzrostu. Ich cywilizacja, sztuka, nauka, rzemiosło i żeglarstwo stało na bardzo wysokim poziomie. Okręty z Numenoru przybywały od czasu do czasu do Śródziemia i innych kontynentów, więc wiele ludów i kultur zapamiętało ich jako ‘królów z morza’, podobnych do bogów, którzy uczyli ich rolnictwa, kowalstwa, wytopu metali, budownictwa i wielu innych użytecznych rzeczy.

Jednak z czasem, szczęście Numenorejczyków zmąciła świadomość, że pomimo całej swej potęgi i długowieczności, nadal są śmiertelni. Przez wieki żyli w przyjaźni z Elfami i Valarami z Valinoru, lecz stopniowo, przez zazdrość, dobre relacje się pogorszały.

24-tym królem Valinoru był Tar-Palantir, który pragnął, był jego lud pogodził się z Potęgami Świata i znów żył w przyjaźni z Elfami. Jednak, jego panowanie było krótkie, a reformy nie przyniosły skutków. Miał tylko jedno dziecko, córkę, o imieniu Miriel – według zwyczajów i praw Numenoru, to ona powinna odziedziczyć tron i berło. Tak się jednak nie stało, ponieważ syn młodszego brata Tar-Palantira, Ar-Pharazon (zwany Złotym), uzurpował tron i zmusił Miriel do małżeństwa.

Wkrótce po tych wydarzeniach, król usłyszał o tym, że Sauron, dawny zastępca Morgotha i upadły Majar, zaatakował osady Numenorejczyków w Śródziemiu, tytułując się ‘Królem Ludzi’.

Ar-Pharazon, po zebraniu ogromnej armii i floty, wyruszył do Śródziemia i wkroczył do Mordoru. Potęga Numenorejczyków była tak wielka, że słudzy Saurona uciekli. Mroczny Władca przybrał swoją najpiękniejszą postać i stanął przed królem, oferując, że odda mu się jako zakładnik. Król przystał na to. Tak Sauron przybył do Numenoru.

Zaledwie po trzech latach, dzięki swojej wiedzy i manipulacjom, Sauron zasiadał w królewskiej radzie, jako główny doradca. Nastał czas tyranii jakiej świat nie widział od pokonania Morgotha. Numenorejczycy wrócili do Śródziemia, ale jako zdobywcy, a nie nauczyciele. Lud odwrócił się od Valarów i Eru, a w stolicy wyspy powstała świątynia, gdzie Sauron składał w ofierze pojamanych mieszkańców Śródziemia, a nawet Numenorejczyków podejrzewanych o potajemną przyjaźń z Elfami.

Gdy Ar-Pharazon poczuł, że jego życie dobiega końca, za radą Saurona zebrał największą flotę w dziejach świata, by wyruszyć przeciwko Valarom i wywalczyć nieśmiertelność. Gdy wojska króla wylądowały na brzegach Błogosławionego Królestwa, Elfowie uciekli, a Valarowie nie wiedzieli co mają uczynić. Zrzekli się więc władzy nad światem powierzonej w ich ręce przez Eru Illuvatara i błagali go o interwencję.

I Eru odpowiedział. Zatrzęsła się ziemia, z góry Meneltarmy buchnął ogień i dym, a fale wdarły się wgłąb lądu, niszcząc wszystko na swej drodze. Dno morza pękło i pochłonęło Numenor. Był to rok 3319 Drugiej Ery.

Lecz na Ar-Pharazona czekała inna kara. Pochłonęła go ziemia i ponoć jest uwięziony gdzieś głeboko, w podziemnej jaskini, aż świat dobiegnie końca.

The Advent Calendar – 12th Dec. 2017

12th of December 2017

In The World of Ice and Fire we find the description of The Great Empire of the Dawn, a mythical realm, which supposedly once existed in the eastern Esssos. Its first Emperor ruled for ten thousand years, and each following reign was shorter and more troubled.

When The Opal Emperor died, the throne should have passed to his daughter, The Amethyst Empress. But her younger brother usurped the crrown. In legends, he is remembered as The Bloodstone Emperor, and his reign as a time of great wickedness and tyrany. The Emperor dabbled in dark magic and necromancy, and set aside the old gods to worship a black stone which fell from the sky. His atrocities are considered to be the cause of The Long Night and fall of The Empire.

This story is startingly similar to one from The Silmarillion, about the Downfall of Numenor.

(The history of that isle is very rich, spanning over three millenia, so here I’ll merely point out some parallels between Numenor and The Great Empire).

Numenor

The First Age came to an end, when The Army of the Valar arrived in Middle-Earth and defeated Morgoth and his minions. However, during that battle, the realm of Beleriand (a part of Middle-Earth where most of The Silmarillion takes places) was greatly devastated, with nearly most of it claimed by the sea.

To reward Men who fought against The Dark Lord, The Valar created an isle, in the middle of Belegaer, The Great Sea, between Middle-Earth and Valinor. It was called Elenna (Under the Star of Earendil, which means Morningstar/Evenstar, it’s worth to mention that the island’s shape is a reference to Venus’s symbol, the five-pointed star).

Edain (Men, who allied with The Elves against Morgoth), who settled in this realm, became known as The Numenoreans. Their first king was Elros (son of Earendil and brother of Elrond). The Numenoreans lived much longer than other humans, even over 350 years, they were also the tallest among men. Their civilization, science, art, craft and seafaring skills were very advenced. From time to time, ships from Numenor sailed to Middle-Earth and other continents, and for this reason many peoples and cultures remembered them as ‘the kings from the sea’, godlike beings who tought them agriculture, smithing, metallurgy, architecture and many other useful skills.

But, as the time passed, the happiness of Numenoreans became spoiled by awareness that despite their longevity and might, they are still mortal. For centuries, they lived in friendship with Elves and The Valar of Valinor, but, gradually, their relations turned sour.

Tar-Palantir was the 24th King of Numenor, who wanted to reconcile his people with The Powers of the World and Elves. But his reign was short, and reforms futile. One child he had, a daughter named Miriel – according to customs and laws of Numenor, she should have inherited the throne and the sceptre. But, this never happened, as the son of Palantir’s younger brother, Ar-Pharazon (The Golden) usurped the throne and forced Miriel to marry him.

Shortly after his ascension, the king learned that Sauron, fallen Maia who once served as Morgoth’s second-in-command, began attacking Numenorean settlements in the Middle Earth, claiming to be ‘The King of Men’.

Having gathered a great host and vast fleet, Ar-Pharazon sailed to Middle-Earth, and invaded Mordor. So great was the might of Numenoreans that Sauron’s minions fled. The Dark Lord shapeshifted into his fairest form, and presented himself to the king. He offered to become Ar-Pharazon’s hostage. Thus Sauron came to Numenor.

Barely three years have passed, and Sauron already was a member of the Royal Council and chief advisor. A reign of tyrany began, and of deeds so foul that the world has seen no worse since the days of Morgoth. The Numenoreans returned to Middle-Earth, but as conquerors, not teachers. Their people turned away from The Valar and Eru, and a great temple was construced in the middle of Numenor’s capital. There Sauron made bloody sacrifices of slaves and even Numenoreans believed to be Elf-firends in secret.

When Ar-Pharazon felt that his life will soon end, he listened to Sauron’s advice, and ordered the construction of the greatest fleet in the history of Arda, to fight against The Valar and win immortality. When king’s armies landed in The Blessed Realm, the Elves fled, and even The Valar did not know what to do. So they remised the power over the world they held, and prayed to Eru, begging him to intervene.

And Eru answered. The earth shook, smoke and fire belched from Mount Meneltarma, waves swept across the land, destroying everything on their path. The bottom of the sea cracked, and swallowed Numenor. It was year 3119, Second Age.

But for Ar-Pharazon, a diffrent punishment awaited. The ground opened and swallowed him. It is said that he is still trapped somewhere, in a cave in the depths of Arda, until the end of times.