Welcome to The Amber Compendium

Welcome to The Amber Compendium


14067978_1761447510763072_291082271582909310_o-1

Baltic Sea coast, Pustkowo, Poland, photo by BT


Much has been said and written about George R.R. Martin’s A Song of Ice and Fire… hundreds or even thousands of essays, millions of posts on numerous forums and sites, entries on wikis in many languages, many YouTube videos, podcasts, blogs, analyses, theories… And indeed this awesome bookseries and World certainly deserve the attention and praise they got, get and will get over the passing years. Wide variety of themes, symbolism, metaphors, inspirations, characters, locations, plots and sub-plots, both heartbreaking and funny moments, scenes that make us like or hate the heroes and villains… they have all of it.

We can use many a term to describe ASOIAF… Personally I really like this interpretation by Sweetsunray, from introduction to her amazing series Mythological weave of ice and fire:

Reading George Martin’s “A Song of Ice and Fire” can be like looking at a tapestry of the middle ages that features central figures in action, a few witnesses in the background, but also meticulous details of flora and fauna. Once you look beyond the main image, and concentrate on all the tiny details you notice the creator worked in some elves dueling with each other, and some dark figure hiding behind bushes, a fox catching a hare, seemingly all unrelated to the main figures and story in the forefront. We can dismiss these almost hidden scenes as unimportant, mere detail to build the background world. But it takes more hours to work in all those details than it does to weave the main scene. Then we notice the fox sigil embroidered on one of the main figures and start to consider that maybe it is not as unrelated as we first thought; that it actually may be telling us something more about the main figures. Once we understand and can make associations the tapestry gains layers of depth that sheds a new light on the whole. It does not change the story, but it makes it so much richer, renders clues, and interconnected.

Looking at the books from another perspective, looking deeper, re-reading and researching, analysing influences and symbolism is trurly worth it. GRRM masterfully weaves his threads of words, creating the picture we can appreciate and enjoy.

Every detail, every word, every scene matters, he’s able to hide clues and hints in both ancient legends and half-forgotten myths just as well as in scenes of the ‘main plot’ of the series.

Other novellas and books set in the World of Ice and Fire also contain such hidden precious gems… we just have to  know how to look for them.

But now that we’ve heard one very good description of ASOIAF let’s take a look at what its author tells us:

I think there are two types of writers, the architects and the gardeners. The architects plan everything ahead of time, like an architect building a house. They know how many rooms are going to be in the house, what kind of roof they’re going to have, where the wires are going to run, what kind of plumbing there’s going to be. They have the whole thing designed and blueprinted out before they even nail the first board up. The gardeners dig a hole, drop in a seed and water it. They kind of know what seed it is, they know if planted a fantasy seed or mystery seed or whatever. But as the plant comes up and they water it, they don’t know how many branches it’s going to have, they find out as it grows. And I’m much more a gardener than an architect.

GRRM speaks of himself as of an gardener – so we can look at the books as his garden.

Let’s quickly see some of the gardens and groves described in the series:

From A Game of Thrones:

She had been born a Tully, at Riverrun far to the south, on the Red Fork of the Trident. The godswood there was a garden, bright and airy, where tall redwoods spread dappled shadows across tinkling streams, birds sang from hidden nests, and the air was spicy with the scent of flowers.

At the center of the grove an ancient weirwood brooded over a small pool where the waters were black and cold. “The heart tree,” Ned called it. The weirwood’s bark was white as bone, its leaves dark red, like a thousand bloodstained hands. A face had been carved in the trunk of the great tree, its features long and melancholy, the deep-cut eyes red with dried sap and strangely watchful. They were old, those eyes; older than Winterfell itself. They had seen Brandon the Builder set the first stone, if the tales were true; they had watched the castle’s granite walls rise around them. It was said that the children of the forest had carved the faces in the trees during the dawn centuries before the coming of the First Men across the narrow sea.

Eddard Stark had taken the girls to the castle godswood, an acre of elm and alder and black cottonwood overlooking the river. The heart tree there was a great oak, its ancient limbs overgrown with smokeberry vines; they knelt before it to offer their thanksgiving, as if it had been a weirwood. Sansa drifted to sleep as the moon rose, Arya several hours later, curling up in the grass under Ned’s cloak. All through the dark hours he kept his vigil alone. When dawn broke over the city, the dark red blooms of dragon’s breath surrounded the girls where they lay. “I dreamed of Bran,” Sansa had whispered to him. “I saw him smiling.”

 

Lysa’s apartments opened over a small garden, a circle of dirt and grass planted with blue flowers and ringed on all sides by tall white towers. The builders had intended it as a godswood, but the Eyrie rested on the hard stone of the mountain, and no matter how much soil was hauled up from the Vale, they could not get a weirwood to take root here. So the Lords of the Eyrie planted grass and scattered statuary amidst low, flowering shrubs. It was there the two champions would meet to place their lives, and that of Tyrion Lannister, into the hands of the gods.

As we saw, there are many different gardens… and in each of them we can find different plants… trees, flowers, bushes, berries, vines…

Now, I beg your leave to take us on short digression.

Some time ago, Ravenous Reader, a Westeros.org forum user and huge contributor to The Amber Compendium, wrote the following sentence: Symbolically, reading is skinchanging!

This brings me to thinking about why I like and enjoy reading so much… Mayhaps it’s because it gives us a chance to look to the world with eyes and mind of another person, something we’ll never to otherwise (well… unless you’re immoral warg, like Varamyr Sixskins)… so in a sense, the books are trees… not just because they’re made from paper which is made from cellulose…

There are many kinds of trees… romantic rosewoods, creepy elms, weeping willows, bloodwoods, ironwoods of myth, apple trees and wormwoods, myrrhs, alders, almonds, hawthorns, yews and ashes, pomegrantes, mighty oaks, alien wroshyrs, ancient pines… and so many others…

Reading allows us to ‘skinchange’ them… to feel and suffer, cry and laugh, gain knowledge of  days which are long gone, understand and come to love the world around us, see the wisdom of those we can not talk in person, learn and see… for skinchanging opens our third eye.

So when we read we can, at least for some time, become elms and willows, oaks and ironwoods… sometimes weirwoods… even mallorns.

Not each book fits everybody, just like lemon trees don’t grow in every climate and willows in every soil… but in that huge, ancient Wood certainly everybody will find a tree for himself.

From A Dance with Dragons:

“A reader lives a thousand lives before he dies,” said Jojen. “The man who never reads lives only one. The singers of the forest had no books. No ink, no parchment, no written language. Instead they had the trees, and the weirwoods above all. When they died, they went into the wood, into leaf and limb and root, and the trees remembered. All their songs and spells, their histories and prayers, everything they knew about this world. Maesters will tell you that the weirwoods are sacred to the old gods. The singers believe they are the old gods. When singers die they become part of that godhood.”

Returning from this short trip into the woods (let’s hope no one got stuck there, tangled in treacherous vines, stabbed by thorns or poisoned by anemones), I can explain the purpose of this Compendium.

GRRM’s garden (maybe it should be called godswood or grove?) is full of various plants… they come from many regions and places… and here we’ll try to trace whence came the seeds from which it grew… There are pines and ashes of the cold Northern Europe, whithethorn of Ireland, mosses of Scotland, redwoods of America, cedars and corn, lemons and oranges, almonds and cherries…  and sometimes we find seeds of mallorns buried deep underground, among ferns and ghost grasses. But George has created his own plants as well… some are quite similar to existing ones, yet different at the same time… smokeberries are cousins of blackberries and mulberries, but they’re not the same, weirwoods may look like mighty ash Yggdrasil, but they are hawthorns and Nimloth at the same time… and this is one of the reasons I love this series so much…

The Amber Compendium of Myth will explore and explain all those mythological inspirations, influences and references… from Norse, Celtic, Baltic, Slavic, Germanic, Irish, Scottish, Cornish, Arthurian, Anglo-Saxon, Welsh (as you see they’re all more or less connected to the regions close to Baltic and North Sea, hence ‘amber’ in the title) but from time to time we’ll look at others as well… Middle Eastern, Chinese, Mesoamerican, Roman, Greek, Egyptian, Tolkienic (for he wanted and did write mythology), and at folklore and traditions from all around the world. For GRRM, as master gardener, can plant and cultivate so different plants in the very same grove – and it looks so beautifully!

So, if you’re fans of the esoteric symbolism and metaphorical writing  (just like me) and you appreciate that GRRM keeps those ancient and important traditions alive…

The journey begins…

Welcome to The Amber Compendium of Myth in ASOIAF!

Yours, Bluetiger

The Bloodstone Emperor Azor Ahai, part I

Autorem tekstu w wersji angielskiej jest LML (LuciferMeansLightbringer) z Westeros.org, a tłumaczenie wykonali WielkiMou i Bluetiger

You can find the original text here.


Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai

Teoria astronomiczna w pigułce

Zacznijmy od powtórzenia tego co (jak sądzimy) już mamy. W Astronomia wyjaśnia legendy lodu i ognia zaproponowałem, że Długa Noc była rezultatem kosmicznej katastrofy – uderzenia komety w niegdyś istniejący drugi księżyc, wybuchu tego księżyca na niebie i deszczu ognistych meteorów, który spadł na planetę, oraz powstałych popiołów, które wypełniły atmosferę i zakryły słońce.

Prawdopodobnie oprócz tego brały w tym udział również magiczne czynniki – wydaje się, że kometa miała magiczną naturę , być może także ten księżyc. Podobnie jak Zguba Valyrii, kataklizm Długiej Nocy był magicznie wzmocnioną wersją naturalnej katastrofy, która pozostawiła po sobie niezatarte i ważne magiczne skutki. Niestałe i nieregularne pory roku są wynikiem zakłócenia równowagi magii a nawet samej przyrody przez ten kataklizm.

Faktycznie, wydaje się, że w świecie Pieśni Lodu i Ognia siły natury są magiczne. Czy to uświęcone ognie wulkanów ‘Czternastu Płomieni’ w Valyrii, czy smocze szkło, czyli ‘zamarznięty ogień’, posiadający esencję magii ognia, czy czardrzewa, czy przerażające Serce Zimy, widzimy, że różne części przyrody mogą być źródłami magicznej energii. Natura i magia idą ramię w ramię, nierozerwalnie splecione, bliźniacze nici tworzące tkaninę wszechświata. Zakłócenie jednego powoduje zakłócenie drugiego, tak jak to się stało podczas Zguby Valyrii. Długa Noc była mieszaniną przeróżnych katastrof na magicznych sterydach, która wywarła taki wpływ na planetę , że jej pory roku są pomylone aż do dnia dzisiejszego.

Rozproszone wspomnienia kosmicznego kataklizmu – zniszczenia księżyca – czają się w fałdach mitów, legend i ludowych opowieści w tej historii, zatuszowane przez mgłę minionych wieków. Nie są jednak nierozpoznawalne, jeśli wiemy jak ich szukać, jeśli wiemy jak przetłumaczyć język ‘prawdy bardów’. Znalazłem w ‘’Pieśni Lodu i Ognia’ kilka starożytnych mitów, które jak uważam, opowiadają różne fragmenty tej samej historii – jak liczni świadkowie na miejscu złożonej zbrodni, którzy widzieli rożne części tego co się tam zdarzyło. Najważniejsze z tych mitów to dwa mity, w których pojawia się pęknięcie księżyca – podanie o powstaniu smoków z Qarthu oraz legenda o wykuciu Światłonoścy.

Większość z Was zna opowieść o Azorze Ahai/Światłonoścy, ale przytoczę ją tutaj dla odświeżenia naszej pamięci. Oto Salladhor Saan w rozmowie z Davosem w ‘Starciu Królów’:

’Sto dni i sto nocy pracował nad trzecim ostrzem, aż broń rozżarzyła się do białości w świętym ogniu. Wezwał wtedy swoją żonę. Rzekł do niej: “Nisso Nisso”, bo takie było było jej imię, “obnaż swą pierś i wiedz, że kocham cię najbardziej spośród wszystkich rzeczy na świecie”. Zrobiła to, nie wiem dlaczego i Azor Ahai przebił dymiącym mieczem jej bijące serce. Mówi się, że jej krzyk boleści i ekstazy zostawił pęknięcie na twarzy księżyca. Lecz jej krew, jej dusza i cała jej siła, w całości przeszły w stal. Oto historia wykucia Światłonoścy, Czerwonego Miecza Herosów.’’ (Starcie Królów, Davos)

A hundred days and a hundred nights he labored on the third blade, and as it glowed white-hot in the sacred fires, he summoned his wife. ‘Nissa Nissa,’ he said to her, for that was her name, ‘bare your breast, and know that I love you best of all that is in this world.’ She did this thing, why I cannot say, and Azor Ahai thrust the smoking sword through her living heart. It is said that her cry of anguish and ecstasy left a crack across the face of the moon, but her blood and her soul and her strength and her courage all went into the steel. Such is the tale of the forging of Lightbringer, the Red Sword of Heroes.                                                                                      (A Clash of Kings, Davos)

…. A teraz nieco mniej znana Qartheńska opowieść o lunarnym pochodzeniu smoków, przekazana Daenerys przez jej służącą Doreah w ‘Grze o Tron’:

“- Kupiec z Qarthu powiedział mi kiedyś, że smoki przybyły z księżyca. – Powiedziała Doreah, podgrzewając ręcznik nad ogniem. Kiedy Dany odwróciła z zaciekawieniem głowę, srebrzysto-mokre włosy opadły przed jej oczy.
– Z księżyca ?
– Powiedział mi, że księżyc był jajem, Khaleesi. – Powiedziała lysenka. – Kiedyś na niebie były dwa księżyce, ale jeden z nich zawędrował zbyt blisko słońca i pękł od ciepła. Wypłynęło z niego tysiąc, tysięcy smoków, które wypiły słoneczny ogień. Właśnie dlatego smoki zieją ogniem. Pewnego dnia drugi księżyc również pocałuje słońce, a wtedy pęknie i smoki powrócą. – Dwie Dothrackie służki zachichotały.
– Głupia z ciebie niewolnica. – Powiedziała Irri. – Księżyc to nie jajo. Księżyc to bogini, żona słońca. Wszyscy to wiedzą.
– Wszyscy to wiedzą. – zgodziła się Jhiqui. “                                       (Gra o Tron, Daenerys)

“A trader from Qarth once told me that dragons came from the moon,” blond Doreah said as she warmed a towel over the fire ….

Silvery-wet hair tumbled across her eyes as Dany turned her head, curious. “The moon?”

“He told me the moon was an egg, Khaleesi,” the Lysene girl said.

Once there were two moons in the sky, but one wandered too close to the sun and cracked from the heat. A thousand thousand dragons poured forth, and drank the fire of the sun. That is why dragons breathe flame. One day the other moon will kiss the sun too, and then it will crack and the dragons will return.”

The two Dothraki girls giggled and laughed. “You are foolish strawhead slave,” Irri said. “Moon is no egg. Moon is god, woman wife of sun. It is known.”

“It is known,” Jhiqui agreed.

Możemy dojść do wniosku, że te dwie podania tak naprawdę opowiadają tę samą historie, jeśli zauważymy następujące powiązania:

Światłonośca, krwawy i płonący miecz = ‘ognista’ czerwona kometa

Nissa Nissa, krwawa ofiara = drugi księżyc

Azor Ahai, wojownik ognia = słońce

Słońce i księżyc są mężęm i żoną, zupełnie tak jak Azor Ahai i Nissa Nissa, podczas gdy na kometę możemy patrzyć jak na smoka lub płonący miecz. Więc, niebiańską wersją Azora Ahai przebijającego swoją żonę mieczem jest słońce uderzające swoją księżycową żonę ognistą kometą. Uważam, że qartheńska legenda opisuje księżyc podczas zaćmienia – według legendy ‘zawędrował zbyt blisko słońca’ – wydawałoby się, że kometa wystaje z słoneczno-księżycowego połączenia, niczym ognisty miecz dierżony przez solarnego króla przeciwko jego księżycowej królowej.

eclipse comets

Wyglądałoby to również jak sperma zapładniająca komórkę jajową – a to także jest jednym ze skojarzeń tego mitu: oprócz bycia mieczem słońca kometa jest także jego ognistym nasieniem – a dokładniej smoczym nasieniem. W końcu księżyc jest jajem i żoną słońca, rodzi smoki po byciu zapłodnioną przez Światłonoścę-kometę.

The comet strikes the second moon while it is in eclipse position, with the surviving moon as the Watcher

The comet strikes the second moon while it is in eclipse position, with the surviving moon looking on as the Watcher

Legenda z Qarthu opowiada o tym co stało się z księżycem, po jego pęknięciu: wyszły z niego smoki i wypiły ogień słońca. Oczywiście w języku mitów, opisywanie spadających meteorów jako smoki to nic innego jak ponad kilku-tysięczna dobra koncepcja. Smoki latają i zieją ogniem, a spadające meteory lecą przez powietrze i wydychają płomienie. Z całą pewnością, każdy rodzaj pęknięcia księżyca lub eksplozji księżyca skutkowałby w meteroach wpadających w atmosferę planety, więc wystarczy krótki intuicyjny skok by zrozumieć, że to co wypełzło z umierającego księżyca tak naprawdę było nawałnicą ognistych meteorów, lub, jeśli wolicie – nawałnicą płonących mieczy. Tak, myślę, że to drugie znaczenie tytułu ‘Nawałnica mieczy‘ Księżyc jest opisany jako jajo z którego narodziły się smoki, więc można uznać za matkę, która umarła podczas porodu. Porównując to z legendą o Światłonoścy, w której widzimy płonący miecz – jako owoc ofiary księżycowej dziewicy, możemy stwierdzić, że te historie odpowiadają sobie. Umiera księżycowa dziewica a rodzą się smocze meteory lub ogniste miecze.
Umocniliśmy powyższe stwierdzenia przez porównywanie tych połączonych mitów ze sceną gdy Daenerys wchodzi na stos pogrzebowy khala Drogo i nudzi swoje smocze dzieci z kamiennych jaj, nazywam ją ‘Alchemicznymi Godami Daenerys Targaryen’. Dany jest ‘księżycem życia khala Drogo’ a on jej ‘słońcem i gwiazdami’, więc powiązanie nasuwa się się to samo. Dostaje swoje smocze jaja w dniu swojego wesela (i kopulacji ) z khalem Drogo, odtwarzając na nowo zapłodnienie księżyca przez słońce, przy użyciu smoczego nasienia, a gdy księżycowa dziewica Daenerys ‘wędruje zbyt blisko słonecznych płomieni’ [org. Sun’s fire, tak jak w imieniu Sunfyre’a] przez wejście w stos Droga, jaja pękają i otwierają się [org. crack open], zupełnie tak jak drugi księżyc, czyniąc Dany matką smoków, tak jak księżyc był ich matką. Kometę-Światłonoścę, która rozbiła księżyc, symbolizuje płonący bicz khala Drogo – wydaje się, że rozbija on pierwsze jajo, oraz pojawienie się samej czerwonej komety, podczas gdy smocze dzieci Dany reprezentują smocze meteory które wypadły z księżyca.

Chciałbym doszlifować ten rodzinny portret, który tutaj malujemy. Zarówno słońce jak i księżyc umierają podczas tworzenia swojego dziecka, ale to dziecko jest obojgiem swoich rodziców narodzonym na nowo, tak jak każde dziecko jest mniejszą wersją swoich rodziców, ich połączeniem. Innymi słowy, słońce i księżyc są narodzone na nowo w swoim dziecku. Gdyby skrybowie ze starożytnego Asshai nie mieli patriarchalnego sposobu myślenia, równie dobrze mogliby napisać, że to Nissa Nissa odrodzona obudzi smoki śpiące w kamieniu… ale dopóki pamiętamy, że są tą samą osobą, że ‘Azor Ahai odrodzony’ jest ‘Nissą Nissą narodzoną na nowo’, będziemy mogli się tym nie przejmować.

Kolejnym szczegółem, który potrzebuje przypomnienia jest spostrzeżenie, iż kometa rodzieliła się na dwie części, gdy okrążała słońce zanim uderzyła w drugi księżyc. Najlepszym metaforycznym przykładem tego w tekście jest scena gdy Tywin rozdziela miecz Neda – Lód – na pół, by stworzyć dwa czarno-czerwone miecze. Tywin jest tutaj symbolem słońca – jest ‘głównym’ lwem Lannisterów. Tymczasem miecz Neda symbolizuje kometę-Światłonoścę – był wykuty w smoczym ogniu i pokryty w krwi Neda, tak jak Światłonośca został wykonany z ognia i krwi, no i oczywiście Arya uważała czerwoną kometę za Lód, oblany czerwoną krwią jej ojca. To ważny szczegół, ponieważ gdyby kometa się nie podzieliła, zostałaby zniszczona w eksplozji księżyca i nie powróciłą by do tej opowieści, jako czerwona chorągiew zemsty. Wydaje się natomiast, że tylko połówka komety zderzyła się z księżycem, podczas gdy druga przemknęła obok, na minimalnie różnej trajektorii. Kometa która nie trafiła pokazałaby się nietknięta z drugiej strony wielkiej eksplozji księżyca, jak płonący miecz wychodzący z serca umierającej księżycowej dziewicy. Wydaje się, że ocalała kometa zmieniła w wyniku tej eksplozji kolor na czerwony, i jest tą samą czerwoną kometą która pojawia się w głównej opowieści, szczególnie w chwili gdy Dany pali khala Drogo i budzi smoki.

Chcę przez to powiedzieć, że dwa rodzaje płonących mieczy/smoczych meteorów wyszły z eksplozji księżyca: jedna duża czerwona kometa, krwawiąc i płonąc, oraz tysiąc tysięcy meteorów, płonących na czerwono, gdy spadały na ziemię, niczym mniejsze wersje czerwonej komety. Obydwa są potomstwem słońca i księżyca, więc obydwa reprezentują Światłonoścę. Gdybyśmy chcieli być dokładniejsi, powiedzielibyśmy, że to ocalała połowa komety jest odrodzonym Azorem Ahai, podczas gdy smocze meteory są smokami zbudzonymi z kamienia. Tak jak kometa jest widziana jako przedłużenie słońca, które niesie jego płomień, tak smoki Azora Ahai i jego ognisty miecz są przedłużeniem niego samego. W gruncie rzeczy Azor Ahai narodzony na nowo i Światłonośca są tym samym, mniejszą częścią większej całości.

Weźmy pod uwagę dothrackie wierzenia na temat tego co w rzeczywistości rozgrywa się gdy Dany pali khala Drogo. Dla Dotkraków gwiazdy to dusze zmarłych, więc gdy khal Drogo płonie jego dusza ‘wstaje na jego ognistym ogierze, by zająć swoje miejsce pośród gwiazd’, by być odrodzoną jako khal w Krainach Nocy, prowadzący gwieździsty khalasar. Gwiazdą Droga jest czerwona kometa, więc Drogo odgrywa rolę solarnego króla Azora Ahai w tym małym metaforycznym przedstawieniu. Innymi słowy, ta scena mówi nam, że gdy słoneczny król Azor Ahai umiera, tak naprawdę jest odrodzony jako czerwona kometa. Azor Ahai narodzony na nowo to ten, który budzi smoki śpiące w kamieniu, tak jak kometa była tym co zbudziło smocze meteory z kamiennego jaja jakim był drugi księżyc. To interesujące, ponieważ możemy tu pomyśleć o Azorze Ahai odrodzonym jako ‘Król Krain Nocy’.

Tak naprawdę podczas alchemicznych godów Daenerys odgrywa dwie rolę: matki smoków, oblubienicy ognia i smoków, oraz rolę Azora Ahai odrodzonego, córki ognia i smoków. Najpierw odgrywa rolę księżycowej matki, stając się oblubienicą ognia, gdy płonie w ogniu słońca i w symboliczny sposób umiera. Potem jest odrodzona w ogniu i budzi smoki z kamienia – to jasne, że odgrywa tu rolę odrodzonego Azora Ahai, który rodzi się na nowo by zbudzić smoki śpiące w kamieniu. Jak stwierdziłem ostatnio, to w pewien sposób czyni ją dzieckiem samej siebie. O co tu chodzi? Dlaczego odgrywa ona dwie role?
Więc, ponieważ możemy spojrzeć na dziecko słońca i księżyca jako na odrodzenie każdego z jego rodziców, ten proces można przedstawić jako narodzenie całkowicie nowego dziecka, posiadającego esencję swoich rodziców, lub jak na dosłowne zmartwychwstanie jednego z rodziców. Jon Snow jest jedną z manifestacji odrodzonego Azora Ahai, a oboje jego rodziców umiera blisko czasu gdy się urodził, Rodzice Dany również zmarli mniej więcej w okresie jej narodzin – Azor Ahai jest tu przedstawiony jako nowe dziecko, kontynuujące dziedzictwo swoich zmarłych rodziców. Ta scena alchemicznych godów pokazuje nam właśnie to zmartwychwstanie: zaczna ona jako matka smoków, umiera podczas ognistego porodu, jednak później odgrywa też rolę nowego dziecka, zmartwychwstałego Azora Ahai, który odrodzą się w ogniu by zbudzić smoki śpiącego z kamieniu.

Uważam, że Dany jest powiązana z ocalałą połówką komety, ‘Azorem Ahai odrodzonym’, podczas gdy jej smoki symbolizują smocze meteory. Wspominałem, że w zasadzie płonący miecz Azora Ahai i jego smoki zbudzone z kamienia są przedłużeniem niego samego (lub niej samej) i rzeczywiście smoki Dany są jej przedłużeniem. Tak jak Dany myśli o Drogonie w Tańcu ze Smokami: ‘On jest wcielonym ogniem, tak samo jak ja’. Można na nich patrzeć jak na osobne rzeczy, ale ostatecznie są mniejszymi częściami jednej całości, dzielącymi tą samą naturę.

Innymi słowy, jeśli uznamy, że Dany jest manifestacją Azora Ahai narodzonego na nowo, smoki jej Światłonoścą – tak jak wielu z was sugerowało. Jednakże, są inne manifestacje tego wzoru, dotyczące innych postaci, co oznacza, że Daenerys nie jest jedyną inkarnacją odrodzonego Azora Ahai, więc prawdopodobnie jej smoki nie są jedyną manifestacją Światłonoścy. Fani Jona Snowa nie muszą się martwić – o nim porozmawiamy już za chwilę.

A teraz, żeby zachować równość płci, wspomnę o tym, że jeśli księżyc-Nissa Nissa jest matką smoków to solarny król Azor Ahai jest ojcem smoków. Księżycowa dziewica jest oblubienicą ognia a słoneczny król jest wojownikiem ognia. Ich syn to Azor Ahai, który według Melisandre jest ‘synem ognia’, dopełnia rodzinnego obrazka. Zauważcie, że gdy Dany wchodzi w płomienie, by narodzić się na nowo, nazywa siebie ‘córką smoków’, ale również ‘oblubienicą i matką smoków’. Tak jak Azor Ahai odrodzony jest ‘synem ognia’, tak Dany jest odrodzona w ogniu – również jest dzieckiem ognia. To w tym momencie przemienia się z oblubienicy ognia w matkę ognistych smoków i wreszcie w córkę ognia i smoków, manifestację odrodzonego Azora Ahai.

Skoro rozmawiamy o Azorze Ahai jako ojcu smoków, warto zauważyć, że imię Azor Ahai nie jest po prostu zlepkiem wymyślonych słów – można je dość dokładnie przetłumaczyć na wedycki sanskryt, język kultury która dała nam legendę o Mitrze. Wydaje się więc logicznym, że musimy szukać tłumaczenia ‘Azora Ahai’ w sanskrycie, ponieważ George oparł wiele swoich pomysłów dotyczących Azora Ahai i Światłonoścy na Mitrze. Co oznacza to imię? Znaczy ‘ognisty smok’. Azor Ahai, ojciec smoków jest ognistym smokiem, niech wszyscy się dowiedzą. Nie jest to zbyt zaskakujące – w końcu to on podobno ma obudzić smoki śpiące w kamieniu. Możliwe, że w rzeczywistości Azor Ahai był smoczym lordem… wrócimy później to tego pomysłu.
(Ukłon w stronę J Stargaryena z forum Westeros.org)

Co do wpływu Mitry na mit o Światłonoścy, pełna analiza i podsumowanie możecie znaleźć w eseju Schmendricka, o którym wspominałem ostatnio (R+L=Światłonośca), ale streszczę tu najważniejszą część. Mithras jest często przedstawiony jako ‘zrodzony z kamienia’ , jako młody człowiek wychodzący z czegoś podobnego do kamiennego jaja. W jednej ręce trzyma miecz a w drugiej pochodnię. Miecz reprezentuje śmierć a pochodnia odrodzenie – sam Mitra pomaga sprawiedliwym w byciu odrodzonym po śmierci. Mita był znany jako pojednawca – i w tym przypadku ma moc mediacji pomiędzy życiem i śmiercią. George przywołuje tą koncepcję gdy Arya widzi mało znanego boga podczas swojej wycieczki po świątyniach miasta Braavos w Tańcu ze Smokami:

Trójgłowy Trios ma tą wieżę z trzema wieżyczkami. Pierwsza głowa rozrywa umierających, a odrodzeni wychodzą z trzeciej. Nie wiem co ma robić środkowa głowa” (Taniec ze Smokami)

Three-headed Trios has that tower with three turrets. The first head devours the dying, and the reborn emerge from the third. I don’t know what the middle head’s supposed to do. 

Środkowa głowa reprezentuje zaświaty, stan Bardo, ‘miejsce pomiędzy’ – to miejsce dokąd idą umarli, z którego wychodzą gdy się odradzają. To oczywiste nawiązanie do Mitry i jego słynnego wizerunku ‘Mitry zrodzonego z kamienia’, z mieczem i pochodnią.

mithras rock born trio

Skoro miecz reprezentuje śmierć a pochodnia życie, to czym jest miecz który jest też pochodnią? Weźmy pod uwagę przysięgę Nocnej Straży, w której deklarują, że są mieczem w ciemności i światłem sprowadzającym poranek. Tak jak Światłonośca z legendy są i mieczem i pochodnią. Tutaj docieramy do istoty tego eseju – jaka jest natura Światłonoścy i odrodzonego Azora Ahai.

To ostatnia rzecz, która musimy sobie przypomnieć – co na razie wiemy o naturze Światłonoścy i Azora Ahai? W ostatnim eseju rozpatrywaliśmy kilka rzeczy, które reprezentują Światłonoścę, potomstwo słońca i księżyca – a wszystkie z nich są związane krwią, płomieniem, cieniem i śmiercią. Wśród nich było czarne smocze jajo, czarny smok ze snu Dany, sam Drogon, płonący Rhaego ze snu i prawdziwy martwy Rhaego, podobny do jaszczurki, wykuty przez smoki miecz Neda Lód, czarny smoczy miecz Aegona zdobywcy o nazwie Blackfyre, no i oczywiście płonące smocze meteory z zamierzchłej przeszłości i czerwona kometa z obecnej opowieści. Będzie jeszcze wiele symboli Światłonoścy… i mogę wam obiecać, że wszystkie będą pasować to tego wzoru. Kilka z nich zobaczymy w tym eseju.

Weźmy pod uwagę ten prosty pomysł: w legendzie o Azorze Ahai księżyc pęka gdy Azor Ahai przebija swoją żonę. Innymi słowy Azor Ahai zniszczył księżyc przez wykucie Światłonoścy. Tak po prostu tam pisze, nie potrzeba porównań do innych mitów ani analiz – Azor Ahai rozwalił księżyc. Czy zniszczenie księżyca nie czyni z niego złoczyńcy? Podobnie jak przebicie własnego żony, to wygląda na coś bardzo paskudnego.

Gdy spojrzymy na astronomię, którą reprezentuje ten mit, możemy dojść do tych samych wniosków: wykucie Światłonoścy w sercu księżyca było przyczyną Długiej Nocy a nie tym co ją zakończyło. Jeśli eksplozja księżyca wywołała Długą Noc to oznacza, że Azor Ahai wywołał Długą Noc, ponieważ Azor Ahai zniszczył księżyc. Dowody są obciążające: historia Azora Ahai, szlachetnego bohatera, który ocalił świat, może mieć w sobie kilka dziur. Zapewne wielu z was już to podejrzewało – być może od momentu gdy pierwszy raz usłyszeliście, że przebił swoją żonę mieczem. Mogliście również zauważyć, że największymi zwolennikami koncepcji ‘Azora Ahai odrodzonego; są ludzie, którzy nie mają problemu z paleniem ludzi żywcem, w tym dzieci i mają zwyczaj rodzenia demonów-zabójców stworzonych z czystej ciemności, które fani czule nazywają ‘shadow babies’. Melisandre twierdzi, że cienie są sługami światła… ale uważam to twierdzenie za bardzo wątpliwe. Zwróć uwagę na to, że gdy wyjdziesz na dwór i staniesz na ziemi, to słońce rzuca cień na ziemię czy ty? Słońce tworzy światło, ale cień pojawia się, gdy coś zablokuje słońce. To obiekt blokujący słońce tworzy cień, nie słońce. Mel twierdzi, że nie ma cienia bez słońca, ale to też nie jest prawdą. Bez światła wszystko jest cieniem. Cień jest ciemnością, przeciwieństwem światła. Nie jest sługą światła. Azor Ahai i Światłonośca sprowadzili ciemność.

Weźmy pod uwagę wewnętrzne dumanie Dany o naturze smoków w Tańcu ze Smokami:

“Matka smoków – pomyślała Daenerys. Matka potworów. Co sprowadziłam na świat? Jestem królową, ale mój tron jest zrobiony ze spalonych kości i stoi na ruchomych piaskach. Jak mogła utrzymać Mereen bez smoków, nie wspominając już o odzyskaniu Westeros? Jestem krwią smoka. Jeśli one są potworami, to ja również.” (Taniec ze Smokami, Daenerys)

Mother of dragons, Daenerys thought. Mother of monsters.  What have I unleashed upon the world?  A queen I am, but my throne is made of burned bones, and it rests on quicksand. Without dragons, how could she hope to hold Meereen, much less win back Westeros? I am the blood of the dragon, she thought. If they are monsters, so am I.   

Gdzie indziej w Tańcu ze Smokami Xaro Xoan Daxos spostrzega coś podobnego w rozmowie z Danerys, dodając bonusowe porównanie smoków do płonących mieczy wiszących w powietrzu jak kometa:

“Gdy twoje smoki były małe, były cudem. Gdy urosły, są śmiercią i zniszczeniem, płonącym mieczem ponad światem.” (Taniec ze Smokami, Daenerys)

“When your dragons were small, they were a wonder.  Grown, they are death and devastation, a flaming sword above the world.” 

To sprowadza się do fundamenatalnego pytania dotyczącego tego jak działają rzeczy w Pieśni Lodu i Ognia: czy ofiara z ludzi i magia krwi może być użyta aby stworzyć narzędzie przynoszące życie i działa dla powszechnego dobra ludzkości? Wszyscy wiemy jak bardzo Martin lubi pokazywać szare postaci, o sercach w konflikcie i trudnych moralnych dylematach, ale nie uważam, że to oznacza, iż w tej opowieści nie ma dobra ani zła. Czy magia krwi jest abominacją, jak twierdzą Dothrakowie, czy też jest makiawelistycznym narzędziem w rękach antybohatera, który w pewien gorzko-słodki sposób ocala świat?

Osobiście skłaniam się w stronę #drużynaabominacja – nie jestem jedynie członkiem, jestem też założycielem – zdaję sobie jednak sprawę, że być może to po prostu próba projekcji mojej moralności na historię, więc robię co mogę żeby mój umysł pozostał otwarty. Może to coś jak Darth Vader – gdzie ktoś kto przez całe życie był narzędziem zła na końcu znajduje odkupienie… W każdym razie, myślę, że nie musimy zgadywać – zdaję mi się, że mamy dość dowodów, po których przejrzeniu dojdziemy do prawdy.

Zaczniemy nasze poszukiwania, których celem jest odkrycie prawdy o tym kim tak właściwie jest Azor Ahai narodzony na nowo, spojrzymy na to co słyszeliśmy o wojowniku ognia i czerwonym mieczu bohaterów. Zrobimy krótką przerwę od zagłębiania się w moczary i bagna metaforycznych mitów i przemyślimy bardziej prostolinijne i logiczne dowody dotyczące Azora Ahai, takiego jakim jest, a później zanurkujemy w głębiny zamulonego bagna symbolizmu, który lubię nazywać ‘tym co dobre’.

Five hero death punch

(przypis od tłumaczy: tytuł tej sekcji jest nawiązaniem do nazwy zespołu Five Fingers Death Punch)

Jedną z rzeczy jaką dowiedzieliśmy się o Azorze Ahai w Świecie Lodu i Ognia był fakt, że legendy o wojowniku z ognistym mieczem występują w różnych miejscach świata, lecz heros zawsze ma w nich inne imię: Hyrkoon Bohater, Yin Tar, Neferion, Eldric Ścigający Cienie i oczywiście Azor Ahai. Jest to interesujące z kilku powodów. Pomówmy teraz o tym skąd mogą pochodzić te różne imiona.

“Hyrkoon the Hero with Lightbringer,” by Jordi Gonzalez Escamilla, from The World of Ice and Fire

Azor Ahai: Od zawsze mówiono nam, że mit o Azorze Ahai pochodzi z Asshai i od czerwonych kapłanów. To bardzo istotne, więc przedstwię kilka cytatów:

“Melisandre spowijał szkarłatny atłas i krwawoczerwony aksamit, a oczy miała tak samo czerwone jak wielki rubin, który lśnił pod jej szyją. Mogło się wydawać, że klejnot również płonie.
– W starożytnych księgach Asshai napisane jest, że po długim lecie nadejdzie dzień, gdy gwiazdy spłyną krwią, a na świat spadnie ciężkie, zimne tchnienie ciemności. W owej straszliwej godzinie wojownik wyciągnie z ognia płonący miecz. A oręż ów będzie Światłonoścą, Czerwonym Mieczem Herosów, ten zaś, kto ujmie go w dłonie, będzie Azorem Ahai narodzonym na nowo i ciemność przed nim pierzchnie. – Podniosła głos, żeby wszyscy zebrani ją słyszeli. – Azorze Ahai, umiłowany R’hllora ! Wojowniku Światła, Synu Ognia ! Przybądź, twój miecz czeka na ciebie ! Przybądź i ujmij go w dłoń !” (Starcie Królów, Davos)

Melisandre was robed all in scarlet satin and blood velvet, her eyes as red as the great ruby that glistened at her throat as if it too were afire.  “In ancient books of Asshai it is written that there will come a day after a long summer when the stars bleed and the cold breath of darkness falls heavy on the world.  In this dread hour a warrior shall draw from the fire a burning sword. And that sword shall be Lightbringer, the Red Sword of Heroes, and he who clasps it shall be Azor Ahai come again, and the darkness shall flee before him.”  She lifted her voice, so it carried out over the gathered host.  “Azor Ahai, beloved of R’hllor! The Warrior of Light, the Son of Fire!  Come forth, your sword awaits you!  Come forth and take it into your hand!”  (ACOK, Davos)

Według Melisandre z Asshai, legenda Azora Ahai i Światłonoścy pochodzi ze starożytnych ksiąg Asshai. To ciekawe, że proroctwo o jego powrocie, pochodzi z tego samego miejsca i bezsprzecznie jest centralnym punktem R’hlloryzmu. Wydaje się, że nie jest zbiegiem okoliczności, że Melisandre jest zarówno shadowbinder z Asshai i czerwoną kapłanką: te dwie rzeczy mają przynajmniej obszary wspólnego zainteresowania.

“Lordzie Snow, zostawiłam dla ciebie księgę w twych komnatach. Nefrytowe Kompendium, napisaną przez Volanteńskiego poszukiwacza przygód Colloquo Votara, który podróżował na wschód i odwiedził wszystkie zakątki Morza Nefrytowego. Jest tam akapit, który może cię zainteresować, kazałam go zanaczyć Clydasowi… Wiedza to broń, Jon. uzbrój się zanim ruszysz do bitwy.” (Taniec ze Smokami, Jon)
“Lord Snow, I left a book for you in my chambers. The Jade Compendium, it was written by the Volantene adventurer Colloquo Votar, who travelled to the east and visited all the lands of the Jade Sea. There is a passage you may find of interest. I’ve told Clydas to mark it for you…. Knowledge is a weapon, Jon.  Arm yourself well before you ride forth to battle.”  (ADWD, Jon)
“Stronnice mówiące o Azorze Ahai. Światłonośca był jego mieczem. Zahartował go we krwi własnej żony, jeśli wierzyć Votarowi. Od owej chwili Światłonośca nigdy nie był zimny w dotyku lecz ciepły jak Nissa Nissa. Podczas bitwy jego klinga gorzała straszliwym żarem. Pewnego razu Azor Ahai walczył z potworem. Gdy wbił miecz w brzuch bestii, jej krew zawrzał, z paszczy buchnęły dym i para, oczy stopiły się i spłynęły po policzkach, a ciało stanęło w płomieniach.” (Taniec ze Smokami, Jon)
“The Jade Compendium. The pages that told of Azor Ahai.  Lightbringer was his sword.  Tempered with his wife’s blood if Votar can be believed.  Thereafter Lightbringer was never cold to the touch, but warm as Nissa Nissa had been warm. In battle the blade burned fiery hot.  Once Azor Ahai fought a monster.  When he thrust the sword through the belly of the beast, its blood began to boil.  Smoke and steam poured from its mouth, its eyes melted and dribbled down its cheeks, and its body burst into flame.”  (ADWD, Jon)

Colloquo Votar, który napisał Nefrytowe Compendium, podróżował do krain Nefrytowego Morza – najprawdopodobniej do samego Asshai, gdzie niemal na pewno uzyskał wiedzę o Azorze Ahai i Światłonoścy. Widzimy, że Aemon Targaryen uważa tę wiedzę za coś bardzo ważnego, ponieważ jego radą dla Jona było przeczytać o niej i zrozumieć ją. Możemy też wydedukować, że Rhaegar również dobrze znał Nefrytowe Kompendium, ponieważ jak wiemy on i Aemon razem dyskutowali na temat przepowiedni o Azorze Ahai. Jest to też podpowiedź, dzięki której wiemy, że Aemon sądzi, że informacje o Azorze Ahai są istotne dla Nocnej Straży, ludzi, którzy walczą z Innymi, wzmacniając koncepcję, że istnieje powiązanie między Azorem Ahai, a Ostatnim Bohaterem.

“Napisano też, że w Asshai istnieją roczniki opowiadające o podobnej ciemności oraz o bohaterze, które walczył z nią z czerwonym mieczem w ręku. Ponoć dokonał on swych czynów jeszcze przed powstaniem Valyrii, w najwcześniejszej erze, gdy Stare Ghis dopiero tworzyło swe pierwsze imperium. Legenda dotarła z Asshai na zachód. Wyznawcy R’hllora utrzymują, że ów bohater zwał się Azorem Ahai i przepowiadają jego powrót.” (Świat Lodu i Ognia)

Ponownie widzimy powiązanie między R’hlloryzmem i Asshai, i tym, że legenda Azora Ahai i Światłonoścy pochodzi z Asshai. Wydaje się prawdopodobne, że sam Azor Ahai pochodzi z Asshai, bo jeśli nie stamtąd, to skąd ?

Hyrkoon Bohater: Mógł pochodzić tylko z dawniej istniejącego Patriarchatu Hyrkoonu, na wschód od Kości. Dawne imperium Hyrkoona to teraz Wielkie Morze Piasków, a jego jedynymi pozostałościami są trzy miasta Bayasabhad, Samyriana i Kayakayanaya w Kościach, wszystkie zamieszkane przez odważne wojowniczki, które nie kupują niczyich bzdur.

Neferion: Również musi pochodzić z “sekretnego miasta” Neferu, jedynego pozostałego miasta N’ghai, również położonego na wschód od Kości. Nefer to samotny port na wybrzeżu Morza Dreszczy wschodniej części Kości.

Yin Tar: Wydaje się być oczywistym Yitijskim imieniem. Ich “pierwszą i najbardziej wspaniałą” stolicą jest Yin. Złote Cesarstwo Yi Ti znajduje się na wschód od Kości, na wybrzeżu Nefrytowego Morza.

Eldric Pogromca Cieni: Ustalenie pochodzenia tego imienia, będzie trudniejsze – Eldric brzmi jak Westeroskie imię. W rodzie Starków było dwóch Edriców i jeden Elric, o którch wiemy. Nie ma podobnie brzmiącego imienia lub słowa nigdzie w Essos. Wszystkie pozostałe legendy o czerwonych mieczach pochodzą z odległego wschodu Essos, a Worldbook wspomina o tych pięciu imionach opowiadając historię Wielkiego Cesarstwa Świtu, zaginionej cywilizacji Ery Świtu, którego domeną były w zasadzie wszystkie ziemie, które można było zamieszkać na wschód od Kości. A zatem, byłoby dziwne, gdyby Elrdic Pogromca Cieni pochodził z Westeros. Jeśli jednak, Ostatni Bohater i jego miecz ze smoczej stali rzeczywiście są powiązane z Azorem Ahai i jego Światłonoścą, jak wielu sugerowało, możliwe, że Azor Ahai (a może jego syn ?) przybył do Westeros ze swoim płonącym, czerwonym mieczem. Być może “Eldric Pogromca Cieni” ma z tym coś wspólnego – to może być imię pod jakim znano go w Westeros.

Teraz zadając sobie pytanie czy Azor Ahai był naprawdę heroicznym zbawcą, rzućmy okiem na miejsca, które opowiadają historię o wojowniku z płonącym mieczem. Nie wiemy skąd pochodzi Eldric Pogromca Cieni, a Yi Ti wydaje się mieć swój udział w wyrafinowanej kulturze i deprawacji w czasie swojego długiego istnienia – niezbyt lepszej czy gorszej niż gdziekolwiek indziej. Ale pozostałe trzy miejsca… cóż…

“Przed Czasami Suszy i powstaniem Wielkiego Morza Piasku Jogos Nhai stoczyli też wiele krwawych wojen granicznych z Patriarchatem Hyrkoonu. Zatruwali rzeki i studnie, palili miasta i miasteczka, a także uprowadzali tysiące ludzi w niewolę na równinach. Natomiast Hyrkoonowie składali dziesiątki tysięcy jeźdźców zorsów w ofierze swym mrocznym, głodnym bogom.” (Świat Lodu i Ognia)

W porządku, krwawa wojna graniczna, nic specjalnie ohydnego… CHWILA, poświęcanie tysięcy ludzi mrocznym i głodnym bogom. To czegoś w tym rodzaju szukaliśmy. Zastanawiam się ilu ludzi Hyrkoon Bohater poświęcił mrocznym bogom.

“Nefer, najważniejsze miasto królestwa N’ghai, wciśnięte między wyniosłe, kredowe klify i nieustannie spowite mgłą. Widziane z portu, Nefer wydaje się małe, ale dziewięć dziesiątych miasta kryje się pod ziemią. Z tego powodu wędrowcy zwą Nefer Tajemnym Miastem. Bez względu na nazwę, otacza je jednak złowroga reputacja. Ponoć zbierają się tam oprawcy i nekromanci.” (Świat Lodu i Ognia)

Wiem, że nekromancja i tortury are just par for the course at this point, ale zatrzymajmy się na chwilę, by to przemyśleć: torturowanie ludzi i ożywianie zwłok. Właśnie z tego znane jest to miasto, a także z mgły. To jak częściowo podziemna wersja Seattle pełna gangów i miejsc na nekronancję i tortury. Żarty na bok, wydaje się, że nekronancja jest tu szczególnie ważna.

A teraz zobaczmy, co Świat Lodu i Ognia ma do powiedzenia o Asshai.

“W znanym świecie niewiele jest miejsc tak odległych jak Asshai, a jeszcze mniej takich, ktre byłyby równie złowrogie. Podróżnicy mówią nam, że miasto zbudowano wyłącznie z czarnego kamienia: domy, baraki, świątynie, pałace, ulice, mury, bazary, wszystko. Niektórzy dodają też, że kamień z Asshai jest nieprzyjamnie oleisty w dotyku i wydaje się spijać światło, osłabiając blask świec, pochodni oraz ogni na kominkach. Wszyscy się zgadzają, że noce w Asshai są wyjątkowo czarne, a nawet najpogodniejsze dni lata robią wrażenie szarych i posępnych.” (Świat Lodu i Ognia)

“Mroczne miasto przy Cieniu jest pełne czarów. Czarownicy, czarodzieje, alchemicy, księżycowe śpiewaczki, czerwoni kapłani, czarni alchemicy, nekromanci, aeromanci, piromanci, magowie krwi, oprawcy, inkwizytorzy, truciciele, boże żony, nocni wędrowcy, zmiennokształtni, czciciele Czarnego Kozła, Bladego Dzieciątka i Lwa Nocy, wszyscy oni są mile widziani w Asshai przy Cieni, gdzie nic nie jest zakazane. Mogą tam swobodnie praktykować swe czary bez łamania prawa czy obawy prze karą, odprawiać obsceniczne rytuały oraz parzyć się z demonami (!) jeśli tego właśnie pragną.

Najbardziej złowrogimi ze wszystkich czarnoksiężników z Asshai są władcy cieni, noszący lakierowane maski, które ukrywają ich twarze przed wzrokiem bogów i ludzi. Tylko oni ośmielają się pływać w górę rzeki, w samo serce ciemności.” (Świat Lodu i Ognia)

Idąc w górę rzeki Ash jest coraz gorzej, gdzie smoki i demony tworzą swoje legowiska znajduje się miasto trupów leżące na sercu Cienia. Septon Barth mówi nam, że w Asshai przy Cieniu nie ma żadnych zwierząt lub dzieci, za co być może powinniśmy winić złośliwy wpływ zanieczyszczonej rzeki Ash. Jest powiedziane, że rzeka jest czarna za dnia i błyszczy z fosforescencji nocą, a ryby, które w niej pływają są ślepe i zniekształcone.

Asshai to tak naprawdę magiczna wersja nuklearnego pustkowia zamieszkanego przez absolutnie najgorszych i najbardziej zdeprawowanych mrocznych czarowników. To miasto nazywa się “Asshai przy Cieniu” i to właśnie z niego pochodzi legenda o Azorze Ahai. Tam żyją ludzie, którzy nazywają go “bohaterem”.

Kto natomiast przepowiada powrót tego zbawiciela ? R’hlloryści ? Oni i ich zabójcze cienie i palenie na stosach niewiernych, a także poświęcanie dzieci by obudzić magiczne, kamienne, ziejące ogniem potwory, które mają nadzieję kontrolować ? Oni i ich zapowiedź lata bez końca, które byłoby tak samo złe jak zima bez końca ? Czy czyjeś czerwone flagi zostały już zwinięte ? Czy naprawdę tak szalonym pomysłem jest, że bohater z miejsc takich jak Hyrkoon, Nefer i Asshai przy Cieniu, to tak naprawdę, jak powinniśmy powiedzieć, “Książe Ciemności” ? Powinniśmy też zachować otwarty umysł, gdy przyjrzymy się innym domniemanym “bohaterom” i “złoczyńcom” ze starożytnych legend. Możemy znaleźć tam dobre wieści dla fanclubu Nocnego Króla.

Kowalstwo i Kradzież

Kontynuujemy wyjaśnianie tezy, że Azor Ahai nie był pokonującym ciemność herosem, jakim go zapamiętano, a raczej “tym złym”, który zamordował swoją żoną i był powiązany z przyczyną Długiej Nocy, przyglądając się innej legendzie o złym człowieku, który zamordował kobietę i wywołał Długą Noc. Oto fragment Świata Lodu i Ognia, który dotyczy Yi Tijskiej legendy, opowiadającej o zaginionej cywilizacji zwanej Wielkim Cesarstwem Świtu, a także o jego upadku. To opowieść o uzurpacji i morderstwie, zapamiętanym jako Krwawa Zdrada.

“Na początku jak piszą kapłani-skrybowie z Yin, cały obszar między Kośćmi, a lodowatą pustynią zwaną Szarym Pustkowiem, między Morzem Dreszczy a Morzem Nefrytowym (wliczając nawet wielką i świętą wyspą Leng), tworzył jedno państwo, którym władał Bóg na Ziemi, jednorodzony syn Lwa Nocy i Panny Zrobionej ze Światła, podróżujący po swych domenach w lektyce wyrzeźbionej z jednej perły i noszonej przez sto królowych, jego żon. Przez dziesięć tysięcy lat Wielkie Cesartwo Świtu cieszyło się pokojem i dobrobytem pod władzą Boga na ziemi, aż wreszcie odszedł on między gwiazdy, dołączając do swych przodków.

Władza nad ludzkością przeszła w ręce jego najstarszego syna, który był znany jako Perłowy Cesarz i władał przez tysiąc lat. Po nim nastąpili kolejno Nefrytowy Cesarz, Turmalinowy Cesarz, Onyksowy Cesarz, Topazowy Cesarz oraz Opalowy Cesarz. Każdy z nich władał przez stulecia… ale rządy każdego trwały krócej niż rządy jego poprzednika i towarzyszyło im więcej niepokojów, albowiem na granice Wielkiego Cesarstwa naciskali dzicy ludzie i złowrogie bestie, pomniejsi królowie rośli w dumę i stawali się buntowniczy, natomiast prości ludzie oddawali się chciwości, zazdrości, nieczystości, morderstwu, kazirodztwu, nieumiarkowaniu w jedzeniu i piciu oraz lenistwu.

Gdy córka Opalowego Cesarza zasiadła po nim na tronie jako Ametystowa Cesarzowa, zawistny młodszy brat obalił ją i zabił, a potem ogłosił się Krwawnikowym Ceasrzem i rozpoczął rządy terroru. Krwawnikowy Cesarz praktykował mroczne sztuczki, tortury i nekromancję, uczynił ze swego ludu niewolników, wziął sobie za żonę kobietę-tygrysicę, jadł ludzkie mięso i obalił prawdziwych bogów, by oddać cześć czarnemu kamieniowi, który spadł z nieba. (Wielu uczonych uważa Krwawnikowego Cesarza za pierwszego wielkiego kapłana złowrogiego Kultu Gwiezdnej Mądrości, który przetrwał do dziś w wielu portowych miastach znanego świata).

Według annałów Dalszego Wschodu to właśnie Krwawa Zdrada, jak nazwano tę uzurpację, dała początek epoce ciemności zwanej jako Długa Noc. Zrozpaczona złem, która zapanowała na świecie, Panna Zrobiona ze Światła odwróciła się do niego plecami, a Lew Nocy uwolnił całą moc swego gniewu, by ukrać ludzką niegodziwość.

Nikt nie wie, jak długo trwała ciemność, wszyscy jednak, zgadzają się co do tego, że dopiero, gdy pojawił się wielki wojownik – znany pod rozmaitymi imionami, takimi jak Hyrkoon Bohater, Azor Ahai, Yin Tar, Neferion albo Edric Pogromca Cieni – który dał ludzkości odwagę i poprowadził cnotliwych do boju, dzierżąc gorejący miecz zwany Światłonoścą, udało się rozbić ciemność i na świat wróciły jasność oraz miłość.

Wielkie Cesarstwo Świtu nie narodziło się jednak na nowo, odzyskany świat był bowiem pęknięty. Każde z ludzkich plemion poszło swoją drogą, bojąc się pozostałych, a wojna, nieczystość i morderstwo przetrwały aż do dzisiejszych czasów. W to przynajmniej wierzą ludzie Dalekiego Wschodu.” (Świat Lodu i Ognia)

Mamy tu historię o potężnym królu czarnoksiężniku, który spowodował, że słońce ukryło swoją twarz, a także rozpoczął Długą Noc zabijając swoją żonę i praktykując czarną magię. Odkąd przypuszczamy, że Azor Ahai wywołał pęknięcie na księżycu, a co za tym idzie Długą Noc, poprzez zabicie swojej żony w rytuale magii krwi musimy rozważyć możliwość, że te dwa mity opowiadają tę samą historię. Oba wydają się mieć takie same szkielety i oba pochodzą z dalekiego wschodu. Obie historie są związane z Długą Nocą. Obie dotyczą magii krwi i czarnej magii. Azor Ahai zabija swoją żonę, Nissę Nissę, a Krwawnikowy Cesarz zabija swoją siostrę, Ametystową Cesarzową.

Jako ostateczne porównanie, zwróćcice uwagę na fakt, że Azor Ahai złamał księżyc, z którego wypłynęły smocze meteory, podczas gdy Krwawnikowy Cesarz czcił czarny meteor. Czy to możliwe, że ten czarny kamień, który spadł z nieba był jednym ze “smoczych meteorów”, który spadł na ziemię po eksplozji drugiego księżyca ? Jeśli mam rację, mówiąc o pękającym drugim księzycu będącym przyczyną Długiej Nocy, powinniśmy dostrzec mity o meteorach uderzających w ziemię w jej trakcie… i to właśnie otrzymujemy tu. Jeśli Azor Ahai zapamiętany jako bohater był w rzeczywistości czarnym charakterem, który wywołał Długą Noc powinniśmy gdzieś odszukać historię o jakimś mrocznym czarnoksiężniku, który wywołał Długą Noc, prawdziwą historię Azora Ahai… i to właśnie otrzymujemy tu. Czy to możliwe, że te historię łączą się w jakiś sposób i że Krwawnikowy Cesarz, który zdeprawował i zniszczył wielkie imperium ery Świtu na dalekim wschodzie był tak naprawdę Azorem Ahai ?

To właśnie chcę zasugerować – niech żyje Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai, pierwszy tego imienia, Bóg na Ziemi (org. God-Emperor) Wielkiego Cesarstwa Wieczoru, Najwyższy Kapłan Kultu Gwiezdnej Mądrości i król Krain Nocy, praktykujący mroczny sztuki, tortury i nekromancję; zniewalający swój własny lud i zjadający ludzkie mięso. On, który zabił Ametystową Cesarzową Nissę Nissę, obalił prawdziwych bogów i czcił czarny kamień, który spadł z nieba. To rodzaj człowieka, po jakim można oczekiwać, że będzie władał w trakcie Długiej Nocy.

green bloodstone skulls

Bloodstone skulls courtesy of skullis.com, purveyors of high quality gemstone skulls

Odkąd wiemy, że Nissa Nissa reprezentuje księżyc, Ametystowa Cesarzowa też powinna. To ma sens, w legendzie rezultatem śmierci Ametystowej Cesarzowej było zapadnięcie Długiej Nocy, a naszą główną hipotezą jest rzecz jasna to, że śmierć drugiego księżyca była fizycznym zjawiskiem, które sprowadziło Długą Noc. Azor Ahai “ognisty smok”, był rzecz jasna smoczym jeźdzźcem (org. dragonlord) – komu potrzebne budzenie smoków jeśli nie może ich kontrolować – jest więc prawdopodobne, że Ametystowa Cesarzowa był zarówno siostrą Azora Ahai, jak i żoną, biorąc pod uwagę to co słyzeliśmy o smoczych jeźdźcach i ich kazirodztwie.

Myślę, że obalanie prawdziwych bogów przez Krwawnikowego Cesarza jest symbolicznie tym samym co zabicie Ametystowej Cesarzowej, Nissy Nissy, która reprezentuje księżyc, a księżyc to bóg. “Księżyc to bóg, kobieca żona słońca. Wszyscy to wiedzą.” jak powiedziały Irri i Jiqui Dany chwilę po tym jak usłyszała ona historię o pękającym księżycu, z którego wypłynęły smoki. Fragment powyżej używa nawet określenia “obalać” (org. cast down) w stosunku do zarówno Ametystowej Cesarzowej jaki “prawdziwych bogów”, co rzecz jasna ma sens jeśli to symbole drugiego, zniszczonego księżyca. Inaczej mówiąc Azor Ahai dzierżący płonący miecz jest równoznaczny z płonącą kometą przybywającą ze słońca. Zabicie Ametystowej Cesarzowej Nissy Nissy jest zaś równoznaczne z zabiciem księzycowej bogini, lub “obalaniem prawdziwych bogów”. A to rzecz jasna, ciężkie przestępstwa.

)” width=”300″ height=”435″ />

“Prometheus Brings Fire to Mankind,”
Heinrich Fueger, 1817
(img courtesy Wikipedia)

Obalanie prawdziwych bogów, sprowadzanie rzeczy z niebios, kradzież ognia lub wiedzy z nieba, bogowie zstępujący z nieba z boską wiedzą i umierający, tylko po to by wrócić do życia – to wszystko wariacje na ten sam temat, jeden z najstarszych w mitologii. Wąż w Ogrodzie Eden zachęcił Adama, żeby ten zjadł owoc z drzewa wiedzy dobra i zła, by mógł stać się podobny bogom. W czasie gdy biblijny Lucyfer rzucił wyzwanie Bogu i został strącony z nieba by zostać panem piekła. Prometeusz ukradł ogień nieba dla ludzi, Gilgamesz (i Mojżesz) zapisali mądrość Boga na kamiennych tabliczkach, a Jezus zstąpił z nieba, by dać ludziom dar duchowego odrodzenia. Queztalcoatl przyniósł całą wiedzę bogów rdzennym amerykanom, włączając w to astronomię, rolnictwo, metalurgię i wiele innych darów cywilizacji. On również umarł, zstąpił do podziemnego świata i został wskrzeszony. Ozyrys został poświęcony i rozczłonkowany, tylko po to by zostać poskładanym przez Izydę i wrócić do życia jako pan podziemnego świata. Większość z tych mitologicznych postaci i bóstw jest powiązanych z Gwiazdą Poranną, Wenus i czasem nazywa się je bóstwami Porannej Gwiazdy. W naszym przypadku tym, który skradł ogień z nieba jest Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai, a skradzionym ogniem, który przybiera postać bogini jest Ametystowa Cesarzowa, Nissa Nissa. Napiszę esej dedykowany różnym legendom Żelaznych Ludzi o Szarym Królu, ale jak już wspominałem dotyczą one zabicia morskiego smoka zatapiającego wyspy, którego biorę za spadający meteor, a także bardzo podobnej do historii Prometeusza opowieści o Szarym Królu, kradnącego ogień bogów poprzez błyskawicę Boga Sztormów. Te opowieści wydają się mieć wspólny temat, jeśli nie pochodzenie.

Jak niedawno napisał na Reddicie mój przyjaciel i nerdowski celebryta Brynden BFish z Wojen i Polityki Ognia i Lodu, historia Azora Ahai jest “monomitem” Pieśni Lodu i Ognia. Krwawa Zdrada Krwawnikowego Cesarza zdaje się być inną wersją legendy o Światłonoścy Azora Ahai, a ja muszę wspomnieć, że znalazłem wiele innych mitów i legend, które również mogą się odnosić do tych samych zdarzeń. Rozważając koncepcję strącania rzeczy z nieba, którą właśnie wspomniałem, zobaczmy jak wiele ludowych opowieści starożytności dotyczy czegoś spadającego z nieba, śmierci bogini, ludzi próbujących stać się bogami i tak dalej. Pamiętajcie, że wierzę iż jeden ze spadających księżycowych meteorów uderzył w ocean powodując powodzie, więc czasami księżyc jest przedstawiony jako syrena lub wodna kobieta jakiegoś rodzaju:

Azor Ahai – Zabił Nissę Nissę w krwawym, magicznym rytuale by zdobyć magiczny miecz, złamał księżyc.

Qarthańska legenda o pochodzeniu smoków – Z pękniętego księzyca wypływają płonące smoki.

Krwawnikowy Cesarz – Zabił Ametystową Cesarzową, obalił prawdziwych bogów, czcił czarny kamień, który spadł z nieba, opętał Kult Gwiezdnej Mądrości.

Szary król – Zabił zatapiającego wyspy morskiego smoka, ukradł ogień Boga Burz poprzez błyskawicę, wziął za żonę syrenę, żył długo.

Durran Smutek Bogów – ukradł córkę bogów wiatru i morza sprowadził na nią możliwą śmierć i wywoływł powodzie, żył długo.

Hugor Hill – Do jego korony Ojciec ścignął z nieba siedem gwiazd, poślubił on pannę z oczami niczym niebieskie jeziorka. Prawdopodobnie jest tą samą osobą co Andalski bohater Hukko, który zabił siedem łabędzi dziewicy.

Lann Sprytny – Ukardł ogień słońca by zabarwić swoje włosy, zapładniał dziewice bez ich wiedzy, żył długo.

Nocny Król – Poślubił kobietę o blado-księżycowej skórze, popełnił straszliwe okrucieństwa i świętokradztwa z użyciem magii.

Młot Wód – Coś “uderzyło” w ląd i złamało go, czary (Starzy Bogowie) były częścią tego przyczyny tego zjawiska.

Ser Galladon z Morne – Sama Dziewica “straciła serce” dla Galladon i dała mu magiczny miecz, który jak sądzę odnosi się do drugiego księżyca i Światłonoścy.

Świt – Magiczny miecz stworzony z bladego kamienia, który jest sercem upadłej gwiazdy.

Całkiem imponujące kiedy patrzy się na te wszystkie opowieści na raz, czyż nie ? Jedynaście różnych historii z Ery Świtu lub Ery Herosów (nie sądzę by była między nimi jakaś różnica) i wszystkie z nich zawierają podobne kluczowe elementy. Będziemy wchodzić w każdy z tych mitów głębiej, prędzej czy później, ale chciałem wyłożyć wam je wszystkie żebyście mogli zobaczyć ciągłość tematu: rzucanie wyzwania bogom, okradanie bogów, obalanie bogów, bogowie zstępujący z nieba i rzeczy spadające z niebios. Większość z tych historii wprowadza także kataklizmy różnego rodzaju, z których niektóre są bezpośrednio powiązane z Długą Nocą, a inne odnoszą się do powodzi, trzęsień ziemi i tym podobnych. Wiele z tych opowieści wprowadza także legendarne postacie, które miały bardzo, bardzo wiele dzieci i zakładały narody.

Echa tej historii słychać także współcześnie w Zagładzie Valyrii. Jedna z opowieści na jej temat mówi, że kapłani R’hllora “przywołali (org. called down) ogień swojego boga”, w czasie gdy inna twierdzi, że czerwone chmury spuściły (org. rained down) na Valyrię deszcz smoczego szkła i czarnej krwi demonów. Tymczasem Valyrianie uważali, że sami są jak bogowie, przeciwstawiając się samej naturze przez ujarzmienie Czternastu Płomieni i nakładanie kajdanów lub nawet unicestwianie całych ludów i narodów. Oczywiście ta historia nie opisuje Długiej Nocy, ale wierzę, że George używa jej jako analogii by dać nam wskazówki na temat katastroficznej Długiej Nocy.

Podczas gdy mówimy o kradzieży nie możemy przepuścić jednego z niewielu w serii, momentów prawdziwej astronomii – obserwacji gwiazd – który następuje gdy Jon demonstruje swoją gwiezdną mądrość w Nawałnicy Mieczy.

“Tyle gwiazd – myślał, wlokąc się pod górę między sosnami, jodłam i jesionami. Gdy był jeszcze chłopcem w Winterfell, maester Luwin nauczył go rozpoznawać gwiazdy. Jon poznał nazwy dwunastu domów nieba i imiona ich władców; potrafił odszukać siedmiu wędrowców, którzy byli świętością dla Wiary; był starym przyjacielem Lodowego Smoka, Cieniokota, Księzycowej Panny i Miecza Poranka. Wszystkie te nazwy dzielił z Ygritte, były też jednak takie, które brzmiały tu inaczej. Patrzymy na te same gwiazdy, a widzimy inne rzeczy. Królewska Korona była dla niej Kołyską, Ogier Rogatym Lordem, a czerwony wędrowiec, które septonowie uważali za poświęconego swemu Kowalowi, nazywał się tu Złodziejem. Ygritte zapewniała, że gdy Złodziej jest w gwiazdozbiorze Księżycowej Panny, przynosi szczęście mężczyznom, którzy próbują ukraść kobietę.
– Tak jak tej nocy, kiedy mnie ukradłeś. Złodziej świecił wtedy jasno na niebie.
– Nie chciałem cię ukraść – powiedział. – Nie wiedziałem, że jesteś dziewczyną, aż do chwili, gdy przystawiłem ci nóż do gardła.” (Nawałnica Mieczy, Jon)

A teraz niech każdy kto patrząc w niebo potrafi odnaleźć dwanaście konstelacji zodiaku i być może kilka innych podniesie rękę. Jeśli twoja ręka jest w górze, gratulacje – jesteś prawdziwym człowiekiem renesansu. Jon Snow jest tak właściwie w połowie przyzwoitym, początkującym astronomem i co jest interesujące, jest on jedną z niewielu postaci, która naprawdę szczegółowo obserwuje gwiazdy. Nie jest to zresztą jego jedyna obserwacja nieba w Nawałnicy Mieczy. W całej sadze konstelacje są wspomniane kilka razy. Davos ma naprawdę świetną scenę kiedy obserwuje gwiazdy ze Smoczej Skały, a gorączkowa Daenerys odbywa długą rozmowę z maską gwiezdnego światła Quaithe na końcu Tańca ze Smokami. Jon jest jednak jedyną osobą, poza Davosem i maestrami, która naprawdę obserwuje gwiazdy. Patrzenie w gwiazdy niekoniecznie czyni cię reinkarnacją Krwawnikowego Cesarza ale, tylko mówię – Jon posiada część gwiezdnej mądrości.

Określenie “Wędrowca” odnosi do gwiazd, które nie poruszają się wraz z całą resztą po nocnym niebie – to pięć planet, które można dostrzec z ziemi gołym okiem, a jeśli dodać do tego słońce i księżyc mamy siedem. W starożytności powszechnie nazywano je po prostu siedmioma “wędrowcami” lub “wędrownymi gwiazdami”. Z jakiegoś powodu komety również nazywano wędrownymi gwiazdami – były “gwiazdami z ogonem, zagubionymi w niebie” jak mówi o tym Maester Cressen w prologu Starcia Królów.

Czerwony wędrowiec, które powiązany jest zarówno z Kowalem jak i Złodziejem niemal z całą pewnością jest Marsem, czerwoną planetą. Moglibyśmy zmienić temat na mitologię związaną z Marsem, ale tutaj chciałbym spojrzeć tylko na Westeroskie mity. Czerwony wędrowiec w tej historii makes good stand-in dla czerwonej komety, wędrującej, czerwonej gwiazdy. I spójrzcie – próbuje zapłodnić Księżycową Pannę !

Dwie mityczne postacie są powiązane z czerwonym wędrowcem: “Kowal” i “Złodziej”. Oboje wydają się być częściami archetypu Azora Ahai. Azor Ahai był znany z bycia kowalem, w sensie dosłownym, ponieważ stworzył Światłonoścę. Jest on też Złodziejem, w bardziej abstrakcyjnym znaczeniu, ponieważ wykuł on płonące miecze-meteory i być może okropny Młot Wód (który również mógł być księżycowym meteorem).Krawnikowy Cesarz jest z całą pewnością złodziejem, o czym już mówiliśmy. Ukradł tron Ametystowej Cesarzowej, ogień bogów, a nawet samą boginię księżyca. Jeśli ta dwójka to jedna osoba jak sugeruję, Czerwony Wędrowiec tak właściwie symbolizuje cztery różne aspekty Krwawnikowego Cesarza Azora Ahai – krwawiącą, wędrującą gwiazdę; wykucie miecza; kradzież ognia bogów i zapłodnienie księżycowej panny. Innymi słowy powiązanie symboli Azora Ahai i Krwawnikowego Cesarza ma sens jeśli to ta sama osoba.

Zaakcentowana jest tu todwójna metafora Światłonoścy – prokreacja i zabijanie – w zwyczaju ‘kradnięcia’ kobiety, który Jon wypełnia z realną przemocą i niedoszłym morderstwem.
Innym razem spojrzymy i przeanalizujemy całą drogę jaką przebył Jon w górę Wąwozu Pisków by spotkać swoją ukochaną, ale na razie wspomnę tylko, że dołu góry “nikłe” ognisko strażnicze Ygriite było opisane jako “ogień w nocy”, który był “niczym upadła gwiazda”, która płonęła bardziej czerwono niż inne gwiazdy”. To świetne powiązanie wprowadzające nas do dyskusji o czerwonym wędrowcu i Jonie kradnącym Ygritte. To samo zdarzenie jest wspomniane w dwóch książkach, wraz z ogniem niczym czerwona, spadająca gwiazda w jednej z nich, i czerwonym wędrowcem, który jest zarówno złodziejem jak i kowalem w drugiej.

Jon odgrywa rolę Azora Ahai, wspinając się do płonącej gwiazdy by ukraść księżycową pannę, którą jest, rzecz jasna Ygritte, z jej włosami pocałowanymi przez ogień i oczami “tak szerokimi jak jaja kury”. Księżyc był jajem, który został pocałowany przez słoneczny ogień Azora Ahai – zapewne rozumiecie tę kocepcję. Jon myśli o tym by zabić Ygritte swoim mieczem wykutym przez smoki, ale zamiast tego zakochuje się w niej. Może jest jeszcze nadzieja dla młodego Jona Snow, nawet jeśli jego kruk nazywa go złodziejem od czasu do czasu.

To nie jest żart, tak właściwie Jon jest istotną manifestacją odrodzenia Azora Ahai, powinien więc być zarówno złodziejem jak i kowalem. Symbolizm złodzieja jest oczywisty – pomiędzy krukiem i Ygritte to jednomyślne – możemy odnaleźć też symbolizm kowala, chociaż jest on bardziej subtelny. Gdy Jon zostaje lordem dowódcą rezyduje w zbrojowni, dawnej “komnacie” Donala Noye, dzielnego lecz poległego kowala Czarnego Zamku. Mieczem, który Jon próbuje wykuć jest prawdpodobnie Nocna Straż, miecz w ciemności, mimo iż akurat teraz nie idzie mu to szczególnie dobrze. Bez względu na to ważne jest, że Jon nosi oba symbole – kowala i złodzieja – które są cześciami archetypu Azora Ahai.

Powrócimy do porównania historii Krwawnikowego Cesarza i Azora Ahai. Krawnikowego Cesarza definiuje zabicie prawowitego władcy swojego królestwa, własnego rodzeństwa i uzurpacja tronu. Azora Ahai definuje zabicie swojej żony, swojej miłości i walka z ciemnością mieczem płonącym czerwienią. Oba te pomysły są połączone w jednej z najważniejszych scen Jona Snow w Tańcu ze Smokami, tej pełnej symbolizmu Światłonoścy (jak i nie tylko symbolizmu, mamy tam przecież dosłownie czerwony, płonący miecz). Jak wspomniałem wcześniej, Jon jest jednym z wcieleń odrodzenia Azora Ahai wysokiego szczebla, a odkąd wierzę, że on i Krwawnikowy Cesarz to sama osoba uważam za bardzo znaczące, że Jon manifestuje działania obu z nich.

“Tej nocy śnili mu się dzicy. Z lasu dobiegało ich wycie. Maszerowali naprzód przy akompaniamencie zawodzenia rogów i łoskotu bębnów. Bum, DUM, bum, DUM, bum, DUM – dźwięk brzmiał jak tysiąc serc bijących jednym rytmem. Niektórzy mieli włócznie, inni łuki albo topory. Jeszcze inni jechali na rydwanach z kości, ciągniętych przez zaprzęgi psów wielkich jak kucyki. Towarzyszyły im olbrzymy wysokie na czterdzieści stóp. W rękach dzierżyły drewniane młoty wielkości dębów.
– Trzymajcie szyk – wołał Jon Snow. – Odeprzyjcie ich. – Stał sam na szczycie Muru. – Ogień – zawołał. – Nakarmcie ich ogniem.
Nikt go jednak nie słuchał.
Wszyscy odeszli. Porzucili mnie.
Płonące strzały pomknęły w górę, ciągnąc za sobą języki ognia. Słomiane kukły braci runęły w dół. Ich czarne płaszcze płonęły.
– Snow – zawołał orzeł, gdy wrogowie zaczęli włazić na Mur niczym pająki. Jon miał zbroję z czarnego lodu, ale miecz w jego dłoni gorzał czerwonym płomieniem. Gdy umarli wchodzili na szczyt, strącał ich na dół, by zginęli znowu. Zabił siwobrodego starca, bezbronnego chłopca, olbrzyma, chudzielca ze spiłowanymi zębami i dziewczynę o gęstych rudych włosach. Zbyt późno rozpoznał Ygritte. Zniknęła równie szybko jak się pojawiła. Świat rozpuścił się w czerwonej mgle. Jon dźgał, rąbał i ciął. Powalił Donala Noye’a i wypruł flaki Głuchemu Dickowi Follardowi. Qhorin Półręki osunął się na kolana, nadaremnie próbując zatrzymać krew wypływającą z szyi.
– Jestem lordem Winterfell ! – krzyczał Jon. Tym razem pojawił się przed nim Robb. We włosach miał topniejący śnieg. Długi Pazur uciął mu głowę. Wtem Jon poczuł, że za ramię ściska go sękata dłoń. Odwrócił się błyskawicznie…
… i obudził się. Kruk dziobał go w pierś.
– Snow. – Wrzasnęło ptaszysko.” (Taniec ze smokami, Jon)

Jon wykonuje tu cały zakres czynów: zabija swoją miłość płonącym czerwonym mieczem, tak jak Azor Ahai, pozbawia też życia swoje rodzeństwo i uzurpuje jego tron, tak jak Krwawnikowy Cesarz. Początkowo Jon wygląda na Ostatniego Bohatera, porzuconego i samotnego, ale heroicznie walczącego z dzikimi najeźdźcamim, którzy wydają się być Innymi (“zaczęli włazić na Mur niczym (lodowe) pająki”). Ale wiemy, że dzicy nie są tak naprawdę nieludzkimi lodowymi demonami, a sen Jona o bohaterskiej walce szybko zamienia się w koszmar, kiedy uświadamia on sobie, że zabija niewinnych ludzi i nie może przestać. Zabójstwa Ygritte i Robba symbolizują zarówno wykucie Światłonoścy jak i Krwawą Zdradę, w momencie, gdy Jon staje się odrodzonym Krwawnikowym Cesarzem, Azorem Ahai.

Po tym, świat rozpuszcza się w czerwonej mgle – co jest odwołaniem do gotującej się i zmieniającej we mgłę krwi Dany w śnie, kiedy obudziła smoka – a Jon dopuszcza się zdrady za zdradą, mordując swoich najbliższych przyjaciół, a kończąc na zabójstwie i uzurpacji tronu Robba. Koszmar, w rzeczy samej… Ale po czym tak naprawdę możemy poznać, że ktoś pokazuje znaki odrodzonego Azora Ahai ? Jakim typem miecza był jego “Światłonośca” ? To dwa istotne pytania, na które będę chciał rzucić trochę światła, jeśli wybaczcie mi żart, przez rozwiązywanie zagadki legendy o Azorze Ahai Nissie Nissie i Światłonoścy. Przede wszystkim wierzę, że ta scena umacnia teorię, że Azor Ahai i Krwawnikowy Cesarz to ta sama osoba, ten sam archetyp, a także to, że każdy kto jest “odrodzonym Azorem Ahai” w jakiś sposób będzie miał styczność z mrocznym dziedzictwem Krwawnikowego Cesarza.

Zastastanówmy się nad czarną zbroją Jona i jego płonącym, czerwonym mieczem. Odrodzony Azor Ahai jest symbolizowany przez czerwoną kometę, co widzieliśmy przez Khala Drogo, który odrodził się w Krainach Nocy jako czerwona kometa. Komety to w rzeczywistości tylko kule brudnego lodu i skał – i to ziemia jest to co czyni lód “czarnym” – Jon jest tak właściwie opisem w swoim śnie. Czarny lód, płonący czerwienią – to nasza kometa, symbol odrodzonego Azora Ahai i Światłonoścy. To potwierdza, że Azor Ahai i Światłonośca to ta sama rzecz, co sugerowałem wcześniej. Wydaje się też to potwierdzać koncepcję, że miecz Azora Ahai był czarny i płonął czerwienią. Tak jak czarnym lodem i czerwonym ogniem Jon reprezentuje kometę, tak reprezentuje on również Światłonoścę – ostatecznie Jon jest mieczem w ciemności. Mieczem z czarnego lodu, płonącego czerwienią.

Już wcześniej widzieliśmy czarny miecz reprezentujący Śwatłonoścę. Lód Neda Starka – był tak szary, że wyglądał na czarny, to be technical – który został wykuty w smoczym ogniu. Czarny – Lód, rozumiecie ? Ha, ha. W śnie Jona to Długi Pazur, kolejny właściwie czarny miecz z valyraińskiej stali płonący czerwienią. Myślę, że to wszystko sugeruje, że Światłonośca i smocza stal Ostatniego Bohatera mogły być powiązane z Valyriańską Stalą, a przynajmniej zostać stworzone przy pomocy smoczego ognia. Azor Ahai był ognistym smokiem i wykuł swój miecz w “świętych ogniach” – być może świętymi ogniami, był ogień smoków.

Jeśli czarny lód/czerwony ogień Jona symbolizuje czerwoną kometę, powinien on też symbolizować księżycowe meteory, ponieważ zarówno one jak i czerwona kometa są manifestacjami Azora Ahai i Światłonoścy, dwoma częściami większej całości. Czarny lód dobrze pasuje do komety, kuli ziemnego lodu, a koncepcja mówiąca, że czarny lód jest symbolem Valyriańskiej Stali dobrze pasuje do księżycowych meteorów, ze względu na to, że meteory często zawierają żelazo (jak miecze ze stali), a także są symbolizowane przez płonące miecze.

Mamy też inne silne potwierdzenie tego, że czerwony ogień i czarny lód są symbolami reprezentującymi Jona Snow w innym miejscu Tańca ze Smokami. Noc przed przygotowaniami do przepuszczenia Dzikich za Mur, Jon na niego spogląda. Przygląda się pęknięciom Muru, który niedawno płakał i widzi interesujące iluzje optyczne. Ostatnie światło słońca odbija się od roztopionej wody w pęknięciach, a one same “przechodzą z koloru czerwonego do szarego, a potem czarnego, od smug ognia do rzek czarnego lodu”. Co interesujące Daenerys w swojej wizji z Domu Nieśmiertelnych widziała niebieską różę wystającą ze szpary w Murze, w tym samym miejscu, w którym widzimy czerwony ogień i czarny lód. Większość osób interpretuje niebieską różę jako odniesienie do spuźcizny Lyanny, które kiełkuje na Murze, do dziedzictwa Jona jako Starka. Zasugerowałbym, że czerwony ogień i czarny lód odnoszą się do jego smoczego dziedzictwa, przekazanego mu od Valyrii i samego Azora Ahai. Zarówno czerwony ogień jak i czarny lód to osobiste symbole Jona, więc widzimy je w tym samym miejscu – a przynajmniej taka jest moja interpretacja.

Po zobaczeniu czerwonego ognia i czarnego lodu Jon myśli o tym, że Mur powinien być obsadzony. To właśnie na Murze był on w swoim śnie zakuty w czarny lód i z mieczem płonącym czerwienią w dłoni, a zatem w ten sposób możemy dostrzeć, że te dwie sceny są ze sobą powiązane. Jeśli idzie o astronomię w tej scenie, to jest bardzo łatwa – kiedy padały ostatnie promienie światła słońca, smugi czerwonego ognia (meteora) wywołały rzeki czarnego lodu – czarną falę. To powodzenia morskiego smoka, który zatapiał całe wyspy i powodzie bogów morza i wiatru, gdy ci skierowali swoją wściekłość na Durrana Smutek Bogów, po tym jak ukradł on boginię. To fale krwi i nocy powiązane z “Czarnym Lodem” Neda, a przez to ze Światłonoścą. Jon rozmyśla także o tym, że przez przepuszczenie Dzikich, wszyscy będą “tańczyć na cienkim lodzie” i jedno pęknięcie oznacza, że utoną. Ponownie widzimy, że czarny lód prowadzi do utopienia.

Gdzie indziej w Tańcu ze Smokami jest powiedziane, że mury Winterfell pokryte są “zdradzieckim czarnym lodem”. To połączenie między czarnym lodem, a Winterfell – a przez to między mieczem Neda i koncepcją “czarnego lodu”. Czarny lód jest cienki i zdradliwy, tak jak Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai i jego czarny miecz.

Koniec końców sen, w którym Jon zakuty jest w zbroję z czarnego lodu i trzyma czerwony, płonący miecz, jest dość gęsto wypełniony symboliką. Pokazuje, że Jon odgrywa połączone role Azora Ahai i Krwawnikowego Cesarza, a jego symbole czarnego lodu i czerwonego ognia pokazują nam naturę komety, meteorów, a także Światłonoścy, płonącego czarnego miecza. I niestety, wydaje się, że natura każdej z tych rzeczy jest bardzo mroczna i krwawa.

Daenerys, tak jak Jon wykonuje czynności Azora Ahai. Odradza się i budzi smoki z kamienia. Odgrywa też rolę Krwawnikowego Cesarza uczestnicząc w zabójstwie jej rodzeństwa – jest to usprawiedliwione, ale była tego częścią – a po tym zajmuje jego miejsce jako wygnany monarcha Westeros. Nie sądzę, tylko mówię – że symbolizm pasuje. Dany zabiła też Khala Drogo, jej małżonka i stała się tym, kim on był: khalem (khalessi). Ponownie, prawdopodobnie było to słuszne zabójstwo – akt łaski – ale wzór jest wciąż ten sam. Zabicie swojej miłości i zajęcie jej miejsca jako władca. Zabicie swojego rodzeństwa i zajęcie jego miejsca jako władca. Fakt, że Dany i Jon odgrywają rolę zarówno Azora Ahai jak i Krwawnikowego Cesarza wydaje się potwierdzać tezę, że to ta sama osoba.

Jak widzieliśmy, różne symboliczne manifestacje Światłonoścy są zawsze powiązane z ciemnością i cieniem, czarną krwią, transformacją ognia i śmiercia. Teraz rozważmy symbolikę wokół Jon Snow nieco dokładniej. To człowiek ze “złym imieniem” (Ygritte, Starcie Królów), który zawsze ubiera się na czarno (czasem w czarne lodowe zbroje, jak powyżej) i jest opisany jako “cień pośród cieni” (Starcie Królów). Jego głód Winterfell jest opisany jest jako ostry niczym nóż ze smoczego szkła w jego wnętrzu. A smocze szkło, będące zamarzniętym ogniem, może być kolejnym aspektem symbolu czarnego lodu. Czarni bracia z Nocnej Straży mają też podobno czarną krew. To oczywiście eufemizm, ale to także symbolizm. Symolizm ukryty w eufemiźmie. Jeśli Jon faktycznie jest synem Rhaegara, jest też smokiem. Ma nawet spalone ręce, które – odwołują się do ognistej ręki R’hllora ze sceny z Benerro, ręki która rzuca płonącymi i krwawymi meteorami. Od stóp po czubek głowy symbolizm Jona jest zgodny z archetypem odrodzonego Azora Ahai/Światłonoścy.

Czy Jon jest symbolicznie synem słońca i księżyca ? Cóż, tak. Absolutnie. Rhaegar, smoczy książe odgrywa rolę solarnego króla, wraz ze swoim obszernym symbolizmem Apolla. Ma nawet dwie żony, a przynajmniej jedną żonę i jedną matkę dziecka, tak jak słońce miało dwa księżyce przed katastrofą Długiej Nocy. Lyanna z jej księżycową koroną niebieskich róż jest księżycową dziewicą, która umiera rodząc smocze nasienie.

“Powrócił dawny sen. Znowu śnił o trzech rycerzach w białych płaszczach, o dawno zburzonej wieży i Lyannie w łożu zalanym krwią.

– Nie – odpowiedział Ned smutnym głosem. – Zaraz się skończy. – Kiedy spotkali się w gorączce stali i cienia, usłyszał krzyk Lyanny.
– Eddard ! – krzyczała. Po zalanym smugami jej krwi niebie przeleciał deszcz różanych płatków, błękitnych jak oczy śmierci.”
“ (Gra o Tron, Eddard)

Łoże krwi Lyanny odwołuje się do krwi przelanej przy hartowaniu Śwatłonoścy i dwoistej metafory walki i śmierci oraz nieco mętnej koncepcji księżycowej/miesięcznej krwi (org. moon-blood), którą wyjaśnie w swoim czasie. Łoże pełne księżycowej krwi, było śmiercią księżyca i narodzeniem Światłonoścy, pełne krwi łoże Lyanny oznacza zarówno łoże narodzin, jak i łoże śmierci. Jej pozorna śmierć w Wieży Radości umieściła ją w niebiańskim królestwie, a Eddard widzi jej śmiertelne niebieskie płatki róż, i co wydawało się być jej krwią. Jej płatki róż są właściwie nazwane burzą i to właśnie tu chodzi. Narodzeniu odrodzonego Azora Ahai, Światłonoścy i śmierci księżyca towarzyszy wielka krwawa burza. Jeśli zaczynacie myśleć o Daenerys Zrodzonej z Burzy i o straszliwej wichurze, która szalała na Smoczej Skale w czasie jej narodzin, macie bardzo dobry pomysł i jesteście naprawdę przenikliwi.

Tak na marginesie, powinienem wspomnieć, że “dziewica w wieży” to bardzo mitologiczny archetyp (zwłaszcza w mitach arturiańskich, podziękowania dla Lady Gywnhyfvar z Radia Westeros) , a George przystosował to do swojego archetypu księżycowej dziewicy. Poprzez książki widzimy, że szczyt wieży zazwyczaj reprezentuje niebiańskie królestwo, podobnie jak szczyty zamków. Oto świetny cytat z “Nawałnicy Mieczy”, który ładnie to pokazuje:

“Dany zjadła śniadanie pod hebanowcem rosnącym w ogrodzie na tarasie, obserwując smoki ścigające się wokół szczytu Wielkiej Piramidy, na której jeszcze niedawno stała olbrzymia harpia z brązu.

Tu, w swym ogrodzie, Dany czasami czuła się jak bóg mieszkający na szczycie najwyższej góry świata.” (Nawałnica Mieczy, Daenerys)

Szczyt góry czy piramidy jest też uznawany za miejsce, w którym można komunikować się z podniebnymi królestwami w wielu kulturach i wierzeniach prawdziwego świata. Na przykład Egipcjanie, widzieli piramidy jako miejsce, w którym faraon wstępuje do nieba i staje się jak Ozyrys. Szczyt piramidy nazywany jest kamieniem ben-ben ( https://en.wikipedia.org/wiki/Benben
), a oryginalny ben-ben był prawdopodobnie kamieniem, który spadł z nieba. George naprawdę po prostu przenosi te mitologiczne powiązania z naszego świata do swoich mitów. Ten cytat daje nam bonus w postaci umieszczenia smoków na szczycie piramidy wraz z księżycową boginią Daenerys. Smoki przybyły z księżyca, wysoko na niebie i właśnie to symbolizują szczyty takich miejsc – niebiańskie królestwo.

The view from atop the Great Pyramid of Giza. (Image taken without permission, and therefore used without permission.)

Rozważmy Asharę Dayne, lady ze “Star-fall”, która spadła do morza ze szczytu wieży zwanej Mieczem z Bladego Kamienia (org. Palestone Sword) i mówiono, że zginęła ze złamanym sercem. Nie wiem co się stało z Asharą Dayne – czy nadal żyje, albo czy ma dziecko, które przetrwało – ale wiem, że jest częścią archetypu księżycowej dziewicy, ginącej w trakcie skoku z wieży do morza, tak jak drugi księżyc, który spadł z nieba, niczym spadająca gwiazda i, w pewnych częściach wylądował w morzu. Jej złamane serce przywołuje na myśl serce Nissy Nissy, przebite Światłonoścą. Wierzę też, że jest to powiązane z opowieścią o Ser Galldonie, w której Dziewica traci serce dla Galladona i daje mu magiczny miecz.

Wieża Radości jest “dawno zburzoną” wieżą, co symbolizuje upadek ciała niebieskiego, a jest jeszcze kilka inna wież, na które zwrócimy, a które były użyte w tym samym celu. Takie jak Korona Królowej, Wieża Dzieci w Fosie Cailin, wieże w Harrenhell, Orle Gniazdo, twierdza Hammerhorn i zamek Pyke na Żelaznych Wyspach. W alchemicznych godach Daenerys rolę wieży odgrywa wyoska, drewniana platofrma, która stała się stosem Droga. Platforuma przesunęła się i zawaliła wokół Daenerys, czym uwolniła “burzę ognia” wśród grzmiących pęknięć smoczych jaj.

Pozorna śmierć Lyanny w jej łożu krwi na szczycie wieży pasuje do koncepcji, że odgrywa ona rolę księżycowej dziewicy Rhaegara, solarnego smoka. Nie mogę nie zauważyć, że smugi jej krwi na niebie, brzmią nieco jak jak czerwona chorągiew rozwinięta w niebiosach, co pasuje do opisu komety przez Greatjona: “to zapowiedź zemsty i sprawiedliwości za Neda” rozwinięta przez Starych Bogów. Natchmiast po twierdzeniu Greatjona Blackfish deklaruje, że kometa reprezentuje na niebie krew, co jest kolejnym powiązaniem z niebem zalanym smugami krwi z Wieży Radości. Widzieliśmy też ogniste chorągwie rozwinięte w trakcie alchemicznych godów, kiedy księżycowa dziewica Daenerys symbolicznie umarła rodząc smoki, dokładnie tak jak zrobiła to Lyanna w łożu krwi. Za każdym czerwona chorągiew jest rozwinięta. Z Gry o tron, na temat Lyanny:

“Niekiedy wciąż jeszcze słyszał jej słowa. “Obiecaj mi – mówiła płacząc w pokoju przesyconym zapachem krwi i róż. – Obiecaj mi, Ned.” Gorączka pozbawiła ją sił, dlatego mówiła ledwo słyszalnym szeptem, lecz kiedy obiecał spełnić jej prośbę, strach z oczu jego siostry ustąpił. Ned pamiętał jak się wtedy uśmiechnęła, jak mocno ścisnęła mu dłoń zanim wypuściła nić życia – z dłoni Lyanny wysypały się płatki róży, czarne i martwe.” (Gra o tron, Eddard)

Tutaj widzimy bardzo ważną zmianę kolorów – błękitne płatki róż czernieją. Zamiast czerwonej krwi stającej się czarną, mamy tutaj błękitne róże stające się czarnymi, to śmiertelna transformacja, która sprowadza ciemność na matkę odrodzonego Azora Ahai. To z kolei przywołuje na myśl Jona Snow, cień o czarnej krwi, pośród cieni odzianych w zbroję z czarnego lodu. Doskonale pasuje on do innych symboli Światłonoścy, tych które omawialiśmy wcześniej. Jest on właściwym człowiekiem do śnienia o płonącym czerwonym mieczu, ponieważ zdaje się, że odziedziczył część spadku po Krwawnikowym Cesarzu, Azorze Ahai. Gdy śni o zabicu Ygritte i Robba przy pomocy swojego płonącego miecza, Jon stoi na szczycie Muru – a więc w niebiosach. Gdy Jon ‘ukradł’ Ygritte, zrobił to na szczycie Wąwozu Pisków (org. Skirling Pass – Przełęcz Pisków), wysoko w Zamarzniętych Kłach – więc raz jeszcze Światłonośca jest wykuty wysoko w królestwie niebios.

Zabójstwo Jona w ‘Tańcu ze Smokami’ , podobne do zabójstwa Cezara, może być dziedzictwem ofiary Ametystowej Cesarzowej, Nissy Nissy, konsekwnecjami tego czynu, ponieważ, jak powiedziałem, odrodzony Azor Ahai jest również Nissą Nissą narodzoną na nowo. W Wieży Radości jest więcej rzeczy które można analizować, wrócimy do nich, gdy wprowadzę pewne pomysły, o których należy powiedzieć najpierw.

Łamanie helio(tropów)

Krwawnikowy Cesarz (org. The Bloodstone Emperor) czcił ‘czarny kamień’, który spadł z nieba mniej więcej w tym samym czasie co nadejście Długiej Nocy. Jeśli to zniszczenie drugiego księżyca rzeczywiście było odpowiedzialne za Długą Noc, to możemy być niemal całkowicie pewni, że ten czarny kamień to fragment rozerwanego księżyca. Krwawnikowy Cesarz wywodzi się z dynastii Bogów-Na-Ziemi, którzy ponoć zstąpili z gwiazd, podobno był on też pierwszym Najwyższym Kapłanem ‘Kultu Gwieździstej Mądrości’. Wyraźnie widać liczne związki pomiędzy astronomią i Krwawnikowym Cesarzem, człowiekiem, który był niczym bóg, który wykradł ogień z niebios , zrywając gwiazdę z nieba. Ale czym tak właściwie jest ten ‘krwawy kamień’?
Dlaczego George wybrał ten właśnie kamień aby przedstawić ‘księcia ciemności’ ?. Jak odkryłem, odpowiedź na to pytanie wyjaśnia bardzo wiele.

Okazuje się, że chociaż jego nazwa brzmi jak jakiś magiczny kamień wymyślony na potrzeby fantasy , krwawnik (ang. bloodstone) to istniejący minerał, a jego naukowa nazwa to ‘heliotrop’ (wielu z Was zapewne to wie, ale warto o tym wspomnieć).
W ‘Pieśni Lodu i Ognia’ Martin zamienił naturalne właściwości obsydianu (jest on ochłodzoną i utwardzoną magmą) w magiczne cechy (zamrożony ogień, zawierający esencję magii ognia). Wydaje się, że robi to samo ze swoją fantastyczną wersją krwawnika (heliotropu). Aby odkryć z jakiego rodzaju magicznym kamieniem mamy tu do czynienia, zerknijmy na, jak się okazuje, niezwykle bogaty folklor otaczający krwawnik/heliotrop.
Muszę Was jednak ostrzec – to nieco was zszokuje. W dużym skrócie, odkryłem, że wszystkie mitologiczne związki krwawnika wydają się odpowiadać zaproponowanym wcześniej aspektom Światłonoścy / Zniszczenia księżyca.
Jak dla mnie, jest zbyt wiele tych konkretnych powiązań, aby utrzymywać, że to, iż George wybrał imię ‘Krwawnikowy Cesarz’ dla postaci, która wywołała Długą Noc to po prostu zbieg okoliczności.
Nie wiem, który pomysł był pierwszy, która idea doprowadziła do czego, ale po przejrzeniu wszystkiego co jest związane z krwawnikiem, mam wrażenie, że Pan Martin myślał o tych sprawach od niemal samego początku. Będziecie musieli sami to rozstrzygnąć. Wypunktuję teraz właściwości i związki krwawnika, później omówię i rozwinę je w osobnych sekcjach.

Krwawnik jest powiązany z następującymi symbolami i ideami:
Zwiększenie osobistej potęgi, fizycznej i duchowej – jest nazywany ‘kamieniem wojownika’ i ‘kamieniem odwagi’
Magiczna walka, przepowiadanie przyszłości, alchemia i astrologia
‘Kamień męczenników’ – powiązany z krwią Chrystusa skapującą na kamień.
Uzdrawianie, krążenie krwi, witalność
Leczenie zatrucia krwi, wysysanie jadu wężą z rany
Odbijanie lub załamywanie światła słonecznego, lub zwracanie twarzy w stronę słońca
Zamienianie odbicia słońca w krew, gdy kamień zanurzony jest w wodzie
‘Kamień słoneczny’ – jako lustro słoneczne, heliotrop posiada moc słońca
Przewidywanie zaćmienia słońca
Przewidywanie zdarzeń, które wywołują burze i uderzenia piorunów
Heliotropiczne rośliny, które zwracają się ‘twarzą’ w stronę słońca
‘Kamień bogini-matki’ – Isis, Astarte, Innana, itp., to lunarne boginie, które wskrzeszają boga-słońce.

Podczas omawiania każdej z tych koncepcji, sprawdzimy jak odnoszą się do dwóch rzeczy – katastrofalnych zdarzeń związanych z Długą Nocą, oraz charakterystyki i natury Azora Ahai i Światłonoścy. Wiem, że mówiłem to już wcześniej wiele razy, ale – natura Światłonośćy i Azora Ahai to ciemność i cień, płonąca krew i ognista przemiana, no i oczywiście śmierć.

(Zrobię tu przerwę, aby zwrócić Waszą uwagę na Durrana Durrandona z Westeros.org, który zwrócił moją uwagę na powiązania heliotropu, gdy zaczynałem pisać ten esej.
Durran był jednym z moich najważniejszych współpracowników od samego początku, dzieląc się kilkoma ważnymi pomysłami. Dzięki kolego. To linki do kilku jego esejów:
http://asoiaf.westeros.org/index.php?/t … ss-reborn/
http://asoiaf.westeros.org/index.php?/t … at-summer/
http://asoiaf.westeros.org/index.php?/t … hts-queen/
http://asoiaf.westeros.org/index.php?/t … es/&page=1

some examples of bloodstone (skull courtesy of http://www.skullis.com )

Magiczne właściwości, kamień wojownika.
W starożytności uważano, że krwawnik ma wiele magicznych właściwości. Babilończycy i Egipcjanie używali go do wróżenia i dla odniesienia sukcesu w prowadzeniu magicznych działa wojennych. Wierzono, że zwiększa siłę danej osoby, w pierwszej kolejności duchową, ale również fizyczną, z tego powodu jest czasem nazywany ‘kamieniem wojownika’ lub ‘kamieniem odwagi’. Był czymś niezbędnym dla wszystkich starożytnych magów, alchemików i astrologów, ponieważ uważano, że pomaga w porozumiewaniu się z niebiańskimi krainami. Wszystko to pasuje do tego co wiemy o Krwawnikowym Cesarzu Azorze Ahai, królu-czarnoksiężniku gwiaździstej mądrości, który był znany jako wojownik ognia. Te powiązania z wojownikiem są dość ogólne i mogłyby być jedynie przypadkiem, ale ten fragment o komunikacji z niebiańskimi światami jest bardzo specyficzny i ważny dla wątku Krwawnikowego Cesarza. Czcił on czarny kamień, który prawdopodobnie był księżycowym meteorem, wydaje mi się, że jest to sugeruje nam, że ten kamień pomagał mu w jego czarnej magii. Czy te czarne księżycowe meteory można uznać za krwawniki? Właściwie to tak, o to własnie mi tutaj chodzi, jak zaraz zobaczycie. To główne założenie tego eseju, na którym stopniowo będziemy budować resztę.

Kamień męczenników
Najważniejszą konotacją krwawnika jest jego powiązanie z krwią Chrystusa lub mówiąc ogólniej, wyobrażenie krwawnika jako kamienia uświęconego przez krew umierającego boga. Rzeczywisty heliotrop jest rodzajem ciemnozielonego chalcedonu z jasnoczerwonymi (a czasem zółtymi) inkluzjami. Te czerwone plamki przypominają rozmazaną farbę lub krew – stąd nazwa ‘krwawnik’. W pewnym punkcie historii pojawił się pomysł, iż krew Chrystusa skapywała na jakiś zielony chalcedon u stóp krzyża, tworząc krwawnik oraz, że z tego powodu krwawnik jest symbolicznie lub duchowo powiązany z Jego krwią i jej mocą. Uważam, że dokładnie tak powinniśmy myśleć o fantastycznej wersji krwawnika u George’a – jako ciele złożonej w ofierze księżycowej bogini, przesiąknięte jej poczerniałą krwią. Te meteory reprezentują Światłonoścę, który był przecież pokryty krwią Nissy Nissy, która wyobraża księżycową boginię. Wydaje mi się, że to dobre porównanie.

Jak powiedziałem, realny krwawnik jest zielono-czerwony, ale jak widzieliśmy, ognista przemiana produkuje czarną krew, więc jej krwawnik jest czarny. Zdaje się, że te meteory powinny być czarne, ponieważ krew księżyca poczerniała gdy księżyc uległ przemianie w ogniu komety-Światłonoścy. Ta koncepcja pojawia się w legendzie z Qarthu, gdy księżycowe smoki piją ogień słońca. Mam nadzieję, że jasno przedstawiłem, iż Światłonośca jest potomstwem słońca i księżyca, ze słonecznego ognia i księżycowej krwi. Wynikiem tego są czarne krwawnikowe księżycowe meteory, płonące czerwonym ogniem, podczas swojego spadania poprzez atmosferę.
Zostały uświęcone poczerniałą krwią księżycowej bogini, co czyni je krwawnikami w tym bardzo ważnym znaczeniu tego słowa.

Ostatnim razem omawialiśmy naturę ognistej przemiany, przeglądając przykłady sytuacji ‘gdy ktoś ma w swoim wnętrzu ogień’. Widzieliśmy jak Dany miała w sobie ogień po swoim śnie o obudzeniu smoka, gdy śniła o przemianie w smoka, podczas gdy Mirr Maz Duur pomagała przy porodzie martwego Rhaega w namiocie tańczących cieni i raz jeszcze podczas Alchemicznych Godów, gdy wchodzi w płomienie by obudzić smoki śpiące w kamieniu. Obydwie sceny zawierają również płonącą krew i symboliczną śmierć ksieżycowej dziewicy. Wcześniejszy smoczy sen Dany, gdzie otacza ją płomień smoka o czarnej krwi, także łączy się z tymi scenami ognistej transformacji, dopełnione płonącą krwią i sceną gdzie Dany jest ‘hartowana’ niczym miecz.

Patrzyliśmy również na dwie ogniste przemiany Melisandre – narodziny cieniodziecka i jej płomienna wizja w ‘Tańcu ze Smokami’ – i tam widzieliśmy płonącą czarną krew i bogaty symbolizm Światłonoścy. W późniejszej z tych scen, Mel ma ogień w siebie, wypalający i przekształcający ją’,
(przyp. tłumaczy: ‘Czerwona kapłanka zadrżała. Po jej udzie spływała strużka krwi, czarnej i dymiącej. Ogień był w niej, udręka i ekstaza, wypełniał ją, palił, przekształcał. Fale gorąca rysowały coś na jej skórze, natarczywe jak dłoń kochanka.’ Melisandre, Taniec ze Smokami)
co daje nam dość jasną wskazówkę, że ludzie mogą dosłownie przekształcać swoje ciała przy pomocy ognia i czarnoksięstwa w coś… mniej ludzkiego. To nie tylko symboliczna przemiana – Melisandre nie musi jeść i prawie niemal nigdy nie odczuwa potrzeby snu – i ma nawet nadzieję na dotarcie to takiego momentu, gdy wcale nie będzie musiała spać. Nie wiemy czy zawsze ma ona czarną krew, czy tylko podczas tych ekstaz, jednak to jasne, że czarna krew jest w jakiś sposób powiązany z ognistą transformacją.

Jest kilka innych przykładów pojawienia się czarnej krwi na które warto zwrócić uwagę, zaczynając od Lorda Błyskawicy, Berica Dondarriona, w ‘Nawałnicy mieczy’. Wokół ‘Lorda Trupów’ znajdziemy dużo bogatej symboliki, większość pojawi się w nadchodzących sekcjach dotyczących błyskawic i burz, jednak najważniejszą rzeczą którą należy na razie zrozumieć jest to, że przeszedł on ognistą transformację, więc z jego ran wypływa czarna krew:

Załatw go! – dopingował Zielonobrody lorda Berica. Inne głosy zaczęły skandować: – Winny! – Arya krzyczała razem z resztą – Winny, winny, zabij go, winny!
Gładko jak letni jedwab, lord Beric zbliżył się do przeciwnika, by zadać mu śmiertelny cios. Ogar wydał z siebie ochrypły krzyk, uniósł miecz w obu dłoniach i uderzył nim z całej siły, Lord Beric z łatwością zablokował cios….
Nieeeee – krzyknęła Arya.
… ale płonący miecz złamał się wpół i zimna stal Ogara wbiła się w ciało lorda Berica w miejscu, gdzie szyja łączyła się z tułowiem, sięgając aż do mostka. Trysnęła czarna, gorąca krew. (Arya VI, Nawałnica mieczy)

Nie mogłem tak po prostu zacytować ostatniej linijki – nie podanie krótkiego wprowadzenia do sceny śmierci lorda Berica wydawało mi się lekceważące. Poza tym jestem wielkim fanem ‘Mortal Combat’, więc nie mogłem pominąć tego ‘załatw go!’. W każdym razie, znów widzimy, że istoty po ognistej transformacji posiadają poczerniałą krew. Jak wiemy, lord Beric został przywrócony do życia dzięki ognistemu pocałunkowi Thorosa, więc powinniśmy się spodziewać tej czarnej krwi. Z kolei Pani Kamienne Serce zmartwychwstała po płomiennym pocałunku Berica – a jej krew również jest opisana jako czarna. Na koniec zauważmy, że cios Ogara rozerwał ciało Berica tam gdzie szyja łączy się z tułowiem, sięgając mostka (org. Hound’s cold steel plowed into Lord Beric’s flesh where his shoulder joined his neck) – to odpowiada Nissie Nissie, która odsłoniła swoją pierś a jej serce zostało przebite. Wzmianki o przebiciu lub spaleniu piersi lub serca będziemy widzieli dość często. (przyp.tłum. – w języku angielskim mostek to ‘breastbone’, nazwa ta zawiera w sobie wyraz ‘breast’, czyli ‘pierś’)

Jeszcze inny ukryty przykład ‘bycia wypełnionym ogniem’ pochodzi z ‘Tańca ze Smokami’, gdzie Varamyr Sześć Skór wspomina bycie ‘wypalonym’ z niebia podczas przemiany w orła Orella:

‘Poprzednią śmierć zadał mu ogień. Spłonąłem. W pierwszej chwili, zdezorientowany, sądził, że jakiś stojący na Murze łucznik przeszył go płonącą strzałą… ale ogień pochłaniał go od środka. A ból…

(…)
Pierwszy raz zginął, gdy miał ledwie sześć lat. Siekiera ojca roztrzaskała mu czaszkę. Nawet to nie było jednak aż tak bolesne, jak ogień, który trawił mu trzewia, pełgał po skrzydłach, pożerał go. Kiedy próbował odlecieć, jego przerażenie roznieciło płomienie jeszcze bardziej, uczyniło je gorętszymi. W jednej chwili unosił się nad Murem, śledząc oczami orła poczynania ludzi na dole. W następnej jego serce zamieniło się w poczerniały węgielek, a duch umknął z wrzaskiem do swego właściwego ciała. Na krótką chwilę Varamyra ogarnął obłęd. Samo wspomnienie wystarczyło, by drżał.’ (Prolog, Taniec ze Smokami)

W tej scenie symbolem czarnej krwi jest serce Varamyra, które zostało spalone aż do sczerniałego węgielka. Płonąca strzała wyobrażą Światłonoścę/meteor a ‘drżenie’ to fraza, którą widzimy już wcześniej, gdy umiera księżycowa dziewica. Z całą pewnością z Varamyra żadna dziewica, ale nie ma z tym problemu – symbolizm elastyczny w stosunku do płci. Został wypalony z nieba przez ognistą czarownicę i moim zdaniem to łączy się z koncepcją Krwawnikowego Cesarza Azora Ahai, który z całą pewnością był ognistym czarnoksiężnikiem i użył czarnej magii by wywołać Długą Noc przez wypalenie księżycowej bogini z nieba. Nie wiemy jak tego dokonał, jakiej metody użył, ale wszystkie mity w których coś spada z nieba, które wcześniej omawialiśmy zdają się stawiać człowieka w roli złodzieja ognia, złodzieja bogini itp. Mam na ten temat kilka pomysłów, ale ten temat z całą pewnością jest ogromny, więc będzie musiał poczekać na swój własny odcinek.

Tak więc, ognista przemiana oznacza czarną krew i płonącą krew. Mamy to. Teraz wróćmy do koncepcji, że krwawnik reprezentuje kamień, który został uświęcony krwią bóstwa, przez ponowne rzucenie okiem na ‘smoczy sen’ Dany z ‘Gry o Tron’:

‘Lecz gdy zasnęła, znowu przyśnił jej się smok. Tym razem w jej śnie nie było Viserysa. Tylko ona i smok. Łuski miał czarne jak noc i mokre od krwi. Jej krwi. Dany czuła to. Jego oczy przypominały jeziora pełne roztopionej magmy, a kiedy otworzył pysk, popłynął z niego strumień ognia. Słyszała jak śpiewa dla niej. Wyciągnęła ramiona ku ogniu i objęła go, pozwalając by ją pochłonął, oczyścił i zahartował. Czuła jak jej ciało spala się, czernieje, obłazi, jak jej krew gotuje się i zamienia w parę, lecz ani na chwilę nie zaznała bólu. Zamiast niego wypełniała ją moc i dzikość.
(…)
Khaleesi – powiedziała Jhiqui – Co się stało ? Jesteś chora?
Byłam – odpowiedziała. Stała nad smoczymi jajami, które otrzymała w prezencie ślubnym od Illyria. Przesunęła palcem po skorupie największego z nich. Czerń i purpura, pomyślała, jak smok z mojego snu. Kamień pod palcami wydawał się jej dziwnie ciepły… a może wciąż śniła?
Odsunęła gwałtownie rękę.’ (Daenerys III, Gra o tron)

Drogon i dwa pozostałe smoki są często nazywane dziećmi Dany i zdaje się, że czarny smok z tego snu reprezentuje Drogona, ponieważ Dany porównuje go do jaja Drogona od razu po przebudzeniu. Istotnie, smok ze snu ocieka krwią Dany, zupełnie tak jak gdyby był jej dzieckiem. Cała nasza koncepcja mówi nam, że księżyc umiera i krwawi na swoje kamienne dzieci-meteory, tworząc krwawnik, a tutaj widzimy, że smocze dzieci Dany są pokryte jej krwią, podczas gdy ona sama przechodzi symboliczną śmierć i ognistą przemianę. Jej dziecko jest przedstawione jako czarny smok, oblepiony jej krwią, która w tej scenie również płonie. Światłonośca stanął w płomieniach po tym jak został pokryty krwią. Czerwona kometa jest opisywana jako płonąca lub krwawiąca. Ogień i krew, ludzie, to jest ten przepis. Tak właśnie widzę meteory – czarne kamienne smoki, pokryte płonącą krwią księżyca. Czarne krwawniki w ogniu.

Wspominałem wcześniej, że powrócimy do Wieży Radości i teraz nadszedł ten czas, ponieważ mamy tu księżycową dziewicę wytwarzającą trochę krwawnika. Oto Ned, przypominający sobie ‘dawno upadłą’ wieżę, z ‘Gry o tron’:

‘Martyn Cassel zginął razem z innymi. Później Ned zburzył wieżę, a z jej skrwawionych kamieni kazał usypać usypać osiem kopców. Podobno wcześniej Rhaegar nazywał tamto miejsce Wieżą Radości, lecz dla Neda stanowiła ona gorzkie wspomnienia. Walczyli siedmiu przeciwko trzem, lecz tylko dwóm udało się przebić. Byli to Eddard Stark i mały wyspiarz Howland Reed. Ned uznał, że ponowny powrót snu po tylu latach nie wróży nic dobrego.’ (Eddard X, Gra o tron)

(przyp.tłum.
Oryginalna wersja tego fragmentu:
‘Martyn Cassel had perished with the rest. Ned had pulled the tower down afterward, and used its bloody stones to build eight cairns upon the ridge. It was said that Rhaegar had named that place the tower of joy, but for Ned it was a bitter memory. They had been seven against three, yet only two had lived to ride away; Eddard Stark himself and the little crannogman, Howland Reed. He did not think it omened well that he should dream that dream again after so many years.’ (Eddard X, A Game of Thrones)

Ned nie ‘każe usypać ośmiu kopców’ tylko sam to robi, Ned i Howland nie ‘przebijają się’, lecz
‘przeżywają, aby móc odjechać’. W tłumaczeniu znika również grań/krawędź/grzbiet (org.ridge) na której Ned buduje osiem kopców.

Ned stawia osiem kopców, które w oryginale określa słowo ‘cairn’, czyli rodzaj grobu przykrytego kupką kamieni, spotykanego głównie w Szkocjihttps://en.wikipedia.org/wiki/Cairn )

A więc zakrwawione kamienie jako kopce? Nie jest jane czyja krew jest na kamieniach ani czy to zdanie należy rozumieć dosłownie – moim zdaniem Ned myśli o kamieniach upadłej wieży jak o symbolu śmierci tak wielu dobrych ludzi. Całe to miejsce jest ‘pokryte krwią’, w takim sensie, że oni wszyscy tam zginęli. Oczywiście główną z tych śmierci jest ta Lyanny, choć Ned nie pochował jej razem z resztą. Zakładając, że jej krew była w wieży – by być dokładnym wspomnę,że to nie jest wprost wyjaśnione, jedynie silnie zasugerowane – kamienie są przede wszystkim pokryte jej krwią. To dopełnia symbolizmu Lyanny jako księżycowej dziewicy Nissy Nissy narodzonej na nowo, matki Światłonoścy: gdy umierała jej krew pokryła kamień, a ona sama wydała na świat smoka. Światłonośca jest narodzony pośród kamieni pokrytych krwią umierającej księżycowej dziewicy – widzicie tą koncepcję.

Weźmy ponownie pod uwagę, iż wieża to symbol sięgania nieba, widzimy więc, że zburzenie wieży dodaje do obrazowości powiązanej z upadającym ciałem niebieskim. Płynie z tego przesłanie, że kamienie które spadły z niebios to te pokryte krwią księżycowej dziewicy.

Świetne dopełnienie tego można znaleść w śnie Dany ‘obudź smoka’ w ‘Grze o Tron’, o którym trochę porozmawialiśmy już wcześniej. Wcześniej we śnie przeczytaliśmy:

‘Nie chcesz obudzić smoka, prawda?
Szła długim korytarzem pod wysokim kamiennym sklepieniem. Nie mogła obejrzeć się do tyłu, nie może tego zrobić. Daleko przed nią znajdowały się drzwi, bardzo daleko, lecz widziała, że są pomalowane na czerwono. Przyspieszyła. Jej gołe stopy zostawiały na kamiennej posadzce krwawe ślady.’ (Daenerys IX, Gra o Tron)

Dany tworzy krwawnik, zupełnie tak jak Lyanna. Kulminacją tego snu jest symboliczna ognista transformacja Dany w Ostatniego Smoka, gdzie jej krew płonie i rozpościera swoje skrzydła cienia. Ten proces reprezentuje wykucie Światłonoścy – śmierć księżyca w ogniu i wypadnięcie z niego smoków. Tak naprawdę, nie ma żadnego powodu by jej stopy krwawiły w tym śnie – jest to potrzebne jedynie dla celów symboliki, by pokazać, że księżycowa bogini tworzy krwawnik przy pomocy swojej własnej krwi, podczas przechodzenia ognistej przemiany. Później w tym śnie jej stopy zaczynają topić kamień, zupełnie tak, jak kamień komety rozpuszczałby i stapiał ze sobą skały księżyca, zupełnie tak, jak te księżycowe meteory rozpuszczałyby się, stapiając się z ziemią tam gdzie wylądowąły. Przypomnijcie sobie Alchemiczne Gody, gdzie Dany wyobrażała sobie, że wchodzi w ogień, aby ona i Drogo mogli razem się roztopić i scalić w jedno, podczas gdy razem wykuwali Światłonoścę. Krwawy kamień i stopiony czy płonący kamień przynależą do tego samego i z tego powodu wciąż pojawiają się razem wewnątrz różnych metafor dotyczących wykuwania Światłonoścy.
Sen Dany o ‘obudzeniu smoka’ posiada większość najważniejszych elementów wykucia Światłonoścy – księżycową dziewicę o płonącej krwi zamieniającą się w smoka, zakrwawione kamienie i stopione kamienie a pojawiają się nawet płonące miecze, choć nie podałem tutaj tego cytatu.

(przyp.tłum: ‘Widziała w korytarzu duchy ubrane w wyblakłe królewskie szaty. W dłoniach trzymały miecze z bladego ognia. (…) ‘Pędziła, a jej stopy roztapiały kamień pod sobą. – Szybciej! – wołały duchy jednym głosem, a ona rzuciła się do przodu, krzycząc jeszcze głośniej. Jej plecy rozpruł ogromny nóż bólu i poczuła, że jej skóra rozwiera się, poczuła też smród palącej się krwi i ujrzała cień skrzydeł. Daenerys Targaryen pofrunęła.’ (Daenerys IX, Gra o Tron)

Tak więc, nie sądzę, że to, iż znajdujemy księżycowe dziewice tworzące zakrwawione kamienie zarówno w tym śnie i w Wieży Radości.

W końcu, należy powiedzieć, że tworzenie mieczy wymaga także stopienia metalu a oczywiście możemy spojrzeć na księżycowe meteoryty jak na płonące miecze, widzimy więc, że te wszystkie pomysły mają pewną spójność. Jak widzieliśmy, Światłonośca to przede wszystkim ogień i krew. Krwawnikowe meteory mają dużo sensu jako symbole Światłonoścy – obydwa powstały przy użyciu krwi bogini i słonecznego ognia. Tworzenie obydwu wymagają krwawej ofiary i obydwa stają w płomieniach. Obydwa mogą symbolizować smoki – ale czy są jedynie symbolem Światłonoścy? Jeśli Azor Ahai naprawdę był Krwawnikowym Cesarzem, jak sugeruję, wydaje mi się, że mogł rzeczywiście wykonać swój miecz z czarnego kamienia który spadł z nieba i o którym powiedziano, że Krwawnikowy Cesarz oddawał mu cześć. Nie jestem pewien czy to coś jak odwrócona, równoległa wersja legendy o Świcie i Starfall, czy historia o Świcie powstała na wschodzie i została potem przeszczepiona do Starfall – z pewnością rozważymy te pytania w przyszłości. Najważniejsze jest to, że legenda o Starfall daje nam ogólną koncepcję miecza wykutego z meteorytu, jeśli pozwolicie – mitologiczny precedens, który również pochodzi z Ery Świtu.

Oprócz tych powodów, lubię pomysł, że Światłonośca Azora Ahai był wykonany z czarnego kamienia Krwawnikowego Cesarza, ponieważ zdaje się, iż spadające gwiazdy są ‘miejscem’ gdzie spotykają się niebieskie i ziemskie opowieści. W rzeczy samej, to właśnie znaczenie meteorów jako spadających gwiazd, ogień bogów itp. – reprezentują królestwo niebios schodzące do królestwa człowieka. Słowo Światłonośca jest synonimem ‘Gwiazdy Porannej’ (org. Morningstar) , jak powiedziałem i najważniejszą wspólną charakterystyką bóstw i mitologicznych postaci związanych z Gwiazdą Poranną jest to, że schodzą z nieba i prznoszą niebiańską wiedzę i moc rodzajowi ludzkiemu. Uważam, że odpowiednik zasady ‘jako na niebie tak i na ziemi’ z ‘Pieśni Lodu i Ognia’ dyktuje, że wydarzenie w królestwie niebios powinny manifestować się na powierzchni ziemi w analogicznych wydarzeniach. Nissa Nissa reprezentuje drugi księżyc, ale myślę, że była również rzeczywistą osobą, może nawet całym plemieniem, które zostało zmasakrowane w celu dokonania magii krwi i stworzenia płonącego miecza Światłonoścy… lub coś w tym stylu. Spadające gwiazdy łączą niebieskie i ziemskie krainy i są istotą opowieści o Światłonoścy. Jeśli Światłonośca był wykonany z księżycowego meteorytu, mamy idealny punkt wyjścia dla wszystkich innych wcieleń i wersji opowieści o nim.

Gdy myślę o mieczu wykonanym z czarnego meteorytu, nie potrafię nie pomyśleć o valyriańskiej stali, która ma taki odcień szarości, że praktycznie wygląda na czarną. O Lodzie Neda powiedziano, że ma ‘ciemny połysk’ a valyriańska stal ogólnie jest ‘ciemna jak jej mroczna dusza’. Oczywiście, te miecze powstały w smoczym ogniu a plotki mówią, że były w to zamieszane jakieś ofiary z krwi. Marwyn Mag mówi nam, że tak naprawdę cała valyriańska magia była zakorzeniona w krwi i ogniu. Magia krwii i magia ognia… hmmm. Brzmi to trochę jak stary przepis na Światłonoścę o którym tak często słyszeliśmy.

Język wokół mitu o Azorze Ahai, zwroty takie jak ‘ciepło, młot, fałdowanie’, sugerują, że mowa o procesie wykonywania fałdowanej stali – a tak jest opisywana valyriańska stal. To, że miecz Azora Ahai był pewnego rodzaju poprzednikiem valyriańskiej stali ma dużo sensu, jeśli ognisty smok Azor Ahai rzeczywiście był smoczym lordem. Podobnie jak valyriańska stal, Światłonośca musiał być czarnym mieczem, jeśli naprawdę został wykonany z czarnego meteorytu. Być może Salladhor Saan miał rację, gdy nazwał Światłonoścę ‘spalonym’ mieczem – to odpowiada krwawnikowe meteory, które poczerniały z powodu wypicia ognia słońca i okryły się czernią krwi księżyca. To odpowiada również czarnemu lodowi/czerwonemu ogniowi Jonowi Snow jako symbolowi Światłonoścy, czarnemu mieczowi płonącemu czerwienią w ciemności. Chociaż Światłonośca był spalonym mieczem, jednocześnie płonął, tak jak spadające czarne meteory spalałyby się na czerwono na niebie. Rzeczywistym płonącym czerwonym mieczem Jona jest w tej scenie Długi Pazur, który również jest czarnym mieczem.

Cały symbolizm wydaje się zgodny: Azor Ahai miał czarny miecz który palił się na czerwono. Być może płonął ogniem który odpowiada ogniowi czarnych smoków, Drogona, Baleriona (i prawdopodobnie Kanibala): czarnemu ogniowi, wystrzelonemu ze smugami czerwieni, czasem czerwonemu i złotemu. W końcu starożytny miecz rodu Targaryenów nosi nazwę Blackfyre. Być może to mgliste wspomnienie Światłonoścy. W każdym razie, przypuszczam, że w nocy i tak naprawdę zauważałbyś tylko czerwone pasemka w czarnym ogniu, więc wciąż można go opisać jako płonący na czerwono.

Skoro mowa o rodzie Targaryenów, ich herbem jest trójgłowy czerwony smok na polu czerni – a to brzmi zupełnie jak trzy smocze meteory, płonące czerwienią na nocnym niebie. Powtórzmy: ich dewiza to ‘ogień i krew’, czyli przepis na Światłonoścę, ich miecz nosi nazwę Blackfyre, ich herb to krwisto-czerwony smok na polu nocy, a oni sami są znani z wykonywania czarnych mieczy, najprawdopodobniej przy użyciu krwawych ofiar. Myślę, że możemy dostrzec, że obraz który maluje tu George jest niezwykle spójny: czarne miecze, płonące na czerwono, które powstały przez ogień i krew, nie tylko w jednym sensie. Miecze zostały wykute w smoczym ogniu i do ich stworzenia konieczna była ofiara z ludzkiej krwi, zostały również wykute z ‘krwawnikowych’ księżycowych meteorów, które same powstały w ogniu słońca i krwi księżyca.

Ród Blackfyre’ów bierze swoją nazwę od miecza Blackfyre’a, na swoim herbie odwrócili kolory Targaryenów, więc ich wersja przedstawia czarnego smoka na polu czerwieni. Jeśli herb Targaryenów przedstawia płonącą czerwoną kometę lub meteory na nocnym polu możliwe, że herb Blackfyre’ów to po prostu przybliżenie tego samego obrazu – teraz widzimy rdzeń komety lub meteoru, czarnego smoka, który jest otoczony czerwonym ogniem. Tak jak Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai, Daemon Blackfyre był słynnym uzurpatorem, który próbował zdobyć tron rodzeństwa. Zapewne to nie przypadek, że dziedzictwo Blackfyre’ów – Złota Kompania – przez długi czas byla dowodzona przez człowieka o przydomku Czarne Serce – Mylesa Toyne, który również wywodził się z rodziny słynnych uzurpatorów. Przypomnijcie sobie serce Varamyra, wypalone niczym poczerniały węgielek przez moc R’hlorra i czarną krew, która jest cechą charakterystyczną ognistej transformacji. Co pompuje czarną krew? Czarne serca, oczywiście. Światłonośca gotuje i pali krew, a został wbity w serce Nissy Nissy – a więc powinniśmy spodziewać się, że poczerniałe i spalone serca będą powiązane ze Światłonoścą. Światłonośca jest jak płomienny pająk lub wampir – spala serce a potem wypija sczerniałą krew.

Podczas gdy rozmawiamy o czarnym ogniu (org. black fire), powinniśmy wspomnieć o cienistym ogniu (org. Shadow fire). Termin ‘cienisty ogień’ pochodzi z jednej z wizji Dany w Domu Nieśmiertelnych w ‘Starciu królów’. Dokładniej, tak oto brzmi ta linijka: ‘Z dymiącej wieży porwała się do lotu wielka kamienna bestia ziejąca widmowym ogniem’.
(org. ‘’from a smoking tower, a great stone beast took wing, breathing shadow fire’’ D, w polskim tłumaczeniu cienisty ogień staje się ‘widmowym ogniem’.)

Większość odczytywała to jako odniesienie do Młodego Gryfa, który twierdzi, że jest Aegonem VI Targaryenem, choć prawdopodobnie jest Blackfyre’em i do Jona Conningtona, ‘gryfa odrodzonego’, który zamienia się w kamień przez swoją infekcję czarnej łuszczycy (Gryf odrodzony to tytuł jednego z rozdziałów Jona Conningtona, w razie gdybyście zastanawiali się skąd to wziąłem).
Według tego pomysłu, JonCon jest kamienną bestią, fAegon Blackyre jest cienistym ogniem i łączą oni siły aby najechać Westeros. Ta interpretacja może być lub nie być prawdziwa – prawdopodobnie jest – ale moim zdaniem jest tu również warstewka astronomicznego symbolizmu, który jest łatwy do odczytania. ‘Szczyt wieży’ mówi nam, że mamy do czynienia z wydarzeniami rozgrywającymi się na niebie, dymiąca wieża przywodzi na myśl ogień w niebiosach i rozgrywającą się tam katastrofę, kamienna bestia porywająca się do lotu to oczywiście meteory i odrodzona czerwona kometa, a cienisty ogień to odwołanie do czarnego ognia – ognia, który nie przynosi światła tylko cień. To rodzaj ognia, z którym są powiązane te meteory i myślę, że całkiem prawdopodobne jest, że Światłonośca również dawał ogień tego typu. Widzimy czarne smoki ziejące czarnym ogniem i widzimy, że dziecko-cień powstałe z ‘płomieni życia’ Stannisa posiada wersję Światłonoścy – ‘cieniomiecz’. Przede wszystkim, koncepcja czarnego lub widmowego ognia przebija bańkę dezinformacji otaczającej miecz Azora Ahai. Miecz ognia? Tak. Taki który przyniósł światu światło i miłość? Eh… chyba nie.

W końcu, zauważcie powiązania pomiędzy interpretacją JonCona/fAegona i tą astronomiczną, którą właśnie przedstawiłem. Kamienna bestia odnosi się do JonCona, ‘Gryfa odrodzonego’, lub do Azora Ahai narodzonego na nowo, ognistej czerwonej komety. Obydwoje to coś czerwonego i ognistego co zostało narodzone na nowo, a jeśli ma to jakieś znaczenie, dorzucę, że gryf jako mityczna bestia jest tak naprawdę boczną linią wiedzy o smokach, tak jak bazyliszki. Widmowy ogień odnosi się albo do ‘fAegona Blackfyre’a’ (jeśli naprawdę nim jest), czarnego smoka i niedoszłego uzurpatora, lub do czarnego smoka-uzurpatora Azora Ahai Krwawnikowego Cesarza i jego czarnego miecza, który mógł palić się na czerwonym i czarnym ogniem. By dodać symbolicznych powiązań, wspomnę, że to możliwe, a nawet prawdopodobne, iż Illyrio posiadał miecz Blackfyre i przekazał go Aegonowi razem ze skrzyniami dóbr, które wysłał do Jona Conningtona. Wielu to proponowało i moim zdaniem spojrzenie na tą sprawę pod kątem astronomii może być potwierdzeniem tego pomysłu. Uzurpujące czarne smok powinny władać mieczami z czarnego ognia, według wszystkiego co do tej pory omówiliśmy.

Ostatnia rzecz na temat ‘fAegona Blackfyre’a’ – wielu uważa kawałki czarnego żelaza z szyldu gospody ‘Pod Pobrzękującym Smokiem’, przedstawiającego smoka za metaforę, że fAegon jest Blackfyre’em. To te fragmenty, które według Starszego Brata zostały wyrzucone na brzeg Cichej Wyspy w ‘Uczcie dla wron’. Pogląd na to jest taki, że kawałki smoka z czarnego żelaza, które pojawiają się na drugim brzegu zbiornika wodnego, pokryte czerwoną rdzą, to metafora na czarnego smoka (Blackfyre’a) zza Wąskiego Morza, który podaje się za czerwonego smoka (Targaryena). To także opiera się na koncepcji, że herb Blackfyre’ów oznacza księżycowe meteory o czarnych sercach i czarnego Światłonoścę płonącego na czerwono. Smoki z czarnego żelaza zardzewiałe na czerwono, czarny smok na czerwonym polu, czarny miecz płonący na czerwono – to dokładnie ten sam obraz. Tak jak Świt ponoć powstał z ‘serca’ upadłej gwiazdy, tak proponuję, że Światłonośca Azora Ahai powstał z poczerniałego i spalonego serca księżyca, czarnego serca, które stało się krwawnikowymi meteorami. Czarne krwawnikowe meteory są pokryte płonącą czarną krwią z serca i są również kawałkami czarnego serca spalonej gwiazdy.

(przyp.tłum. Prawdopodobnie błąd w oryginalnym zapisie podcastu, zapewne chodzi o czarne serce spalonego księżyca)

Czarny miecz Neda, Lód z valyriańskiej stali, który sam w sobie jest symbolem Światłonoścy, zasługuje na wzmiankę, ponieważ zachowuje się zupełnie jak krwawnik. Własny miecz Neda pije jego krew, tak jak księżycowe miecze-meteory były pokryte własną krwią księżyca i tak, jak Światłonośca wypił krew Nissy Nissy. Jeśli oryginalny Światłonośca powstał z księżycowych meteorów, to rzeczywiście pił krew Nissy Nissy, w więcej niż jednym sensie.

Legenda mówi nam, że krew i dusza Nissy Nissy weszły w stal, gdy została złożona w ofierze by rozpalić miecz, a jeśli Światłonośca był mieczem wykonanym z księżycowego meteoru, to również zakrwawione kamienie, fragmenty martwej księżycowej bogini weszły w jego stal. W każdym razie, Światłonośca zawiera krew księżycowej dziewicy.

Weźmy jeszcze raz pod uwagę czarny lód/czerwony ogień – Jona Snow – jako symbol zarówno krwawiących gwiazd i miecza Światłonoścy. Jeśli Światłonośca był wykonany z księżycowego meteoru, to to, że czarny lód/czerwony ogień Jon Snow symbolizuje zarówno krwawiące gwiazdy (czarny lód lub czarne żelazo płonące na czerwono) lub Światłonoścę (czarną stal płonącą czerwienią) ma jeszcze więcej sensu.

To znaczy, że zapewne Świt nie może być Światłonoścą Azora Ahai – ma niewłaściwy kolor. Jest również nazywany Mieczem Poranka, a wydaje się, że czarny miecz Azora Ahai był bardziej czymś w stylu miecza wieczoru lub miecza zmroku. To chyba dobra okazja by wspomnieć, że Dalton Greyjoy, ‘Czerwony Kraken’ , posiadał miecz z valyriańskiej stali o nazwie ‘Zmrok’ (prg. Nightfall), który ponadto miał w rękojeści kamień księżycowy (org. Moonstone).
Prawdziwe kamienie ksieżycowe są białe i niebieskie, a nazwa ‘kamień księżycowy’ przywołuje na myśl księżycowe meteory. Miecz Zmroku, wykonany z księżycowych meteorów – taki obraz Światłonoścy widzimy.

Rozmyślając o znaczeniu mleczno-niebiesko-białego kamienia w rękojeści miecza z czarnej stali przypomina mi się, że czarny, stalowy miecz Jona, Długi Pazur, posiada w swej rękojeści jasny blady kamień. Blady kamień sprawia, że myślimy o Świcie, wykonanym z bladego kamienia, a mleczne biało-niebieskie kamienie przypominają nam mleczne szkło (org. Milkglass). Kamienie księżycowe posiadają nawet zjawisko optycznego migotania, nazywane adularyzacją, ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Adularyzacja ) co oznacza, że wydają się ‘ożywione światłem’ tak jak Świt. Być może, widzimy tu dwuistość mieczy, które da się wykonać z meteorytów – czarny miecz i biały miecz. Z całą pewnością myślę o nich jak o parze, mieczu poranka i mieczu zmierzchu.
Czyżby Świt pochodził z niespalonego księżycowego meteoru? A może niespalony kawałek komety oderwał się przed uderzeniem, zostając pozostawionym w rumowisku za kometą? Być może jest kawałkiem ocalałego księżyca, który został trafiony odłamkiem, przez co odprysło kilka bladych meteorów? Spekulowałem, że dwa księżyce Planetos były ‘księżycami Ognia i Lodu’ – musicie przyznać, że to ma sporo sensu – zniszczony księżyc wydał na świat ogniste smoki bo był ‘ognistym księżycem’, a ocalały księżyc, którego blade światło zdają się tak bardzo lubić Inni, był ‘lodowym księżycem’, Jeśli Świt pochodzi z hipotetycznego ‘lodowego księżyca’, to to, że jest blady i wygląda jak mleczne szkło, jest ożywiony światłem (tak jak Inni mają ‘blade miecze’, które ‘ożywają w świetle księżyca’ i kości które są ‘blade i lśniące jak mleczne szkło) ma sens.

Te dwa miecze mogą być zakorzenione w jakiejś starożytnej technologii – Świt reprezentowałby jej czystą formę, a czarny miecz Azora Ahai byłby wypaczoną wersją. To łączyłoby się z pomysłem, że Światłonośca był rozgrzany aż do białości i dymił zanim został pokryty krwią, o czym rozmawialiśmy ostatnim razem, podobnie jak o tym, że sama kometa miała normalny biało-niebieski ogon, zanim został on przemieniony na czerwony przez eksplozję księżyca.

W końcu, wspomniałem, że sen Dany o obudzeniu smoka zawiera wizję ludzi o oczach z drogocennych kamieni i srebrno-złotych włosach, którzy trzymają płonące miecze bladego ognia i którzy wydają się być jej przodkami. Kamienie szlachetne w ich oczach odpowiadają kamieniom związanym z Wielkim Cesarstwem Świtu, władcami, którzy żyli przed Zdradą Krwi Krwawnikowego Cesarza i uzurpacji tronu Ametystowej Cesarzowej, zanim powstał Światłonośca, na długo przed Długą Nocą i nim istniała Valyria. Ludzie o srebrnych włosach i fioletowych oczach, trzymający miecze z bladego ognia. Być może to wskazówka, że miecz Świt reprezentuje Erę Świtu, technologię wykuwania miecze sprzed Światłonoścy oraz, że Świt posiada zdolność jaśnienia bladym płomieniem, aby dorównać blademu kamieniowi z którego powstał.

Idea mieczy poranka i zmierzchu powstałych przy użyciu tej samej technologii może mieć odpowiednik w Gwieździe Zarannej, Wenus zwanej również Gwiazdą Zmierzchu. ( https://lucifermeanslightbringer.com/20 … htbringer/ )
Wenus przestawia się pomiędzy dwoma pozycjami – pomiędzy wzejściem chwilę przed wschodem
słońca i wzejściem chwilę po zachodzie słońca – co około dwieście-ileś dni, przez co tak wiele bóstw i mitologicznych postaci związanych z gwiazdą poranną umiera i zmartwychwstaje jako pewnego rodzaju władca nocy czy władca życia po śmierci/podziemi/zaświatów. Ozyrys, Quetzalcoatl i Mitra są narodzeni na nowo by władać życiem po śmierci, podczas gdy biblijny Lucyfer zostaje Królem Piekieł i biblijny Jezus zmartwychwstaje jako Pan Nieba. Azor Ahai zmartwychwstaje jako Król Krain Nocy – widzicie te powiązania.

Chodzi o to, że gwiazda poranna i gwiazda wieczorna są w pewien sposób tym samym, ale jednocześnie nie. Są tą samą ‘gwiazdą’ – planetą Wenus – lecz w jednym ustawieniu włada ona porankiem, w innym wieczorem. To może oznaczać, że miecze poranka i wieczoru pochodzą z tego samego miejsca, że są swoimi przeciwieństwami, lub coś w tym stylu. Nie uważam żeby to było prawdopodobne, ale to może nawet oznaczać, że Świt JEST czarnym mieczem Azora Ahai, który w jakiś stał się biały. Miecz Wieczorny przemienił się w Miecz Poranka, tak jak Wenus zmienia się z gwiazdy wieczornej w poranną i z powrotem… coś w tym stylu. Ród Dayne’ów czasem wydaje Miecz Wieczoru (Vorian Dayne) lub Ciemną Gwiazdę (Gerold Dayne) oraz lepiej znanych białych rycerzy o nienagannej reputacji, których znamy jako Miecze Poranka. Ametystowa Cesarzowa i Krwawnikowy Cesarz wyszli z tych samych lędźwi… ale nie są tą samą osobą. Określenie o co tu dokładnie chodzi jest trochę mętne, ale w każdym razie, zastanawianie się to dobra zabawa.

Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu małemu odejściu od tematu i rozprawiania o magicznych mieczach – z tego co słyszałem, magiczne miecze to coś, o czym każdy lubi posłuchać i wydaje mi się, że powinienem od czasu do czasu wspomnieć o tym jaki wpływ ten cały symbolizm może mieć na fabułę. W przyszłości wrócimy do tematu pochodzenia Świtu i jestem podekscytowany, że mogę ogłosić, że współpracowałem z Azizem i Ashayą z History of Westeros nad odcinkiem ich podcastu dotyczącym rodu Dayne’ów. To dwuczęściowy odcinek, ja pojawiam się w drugim odcinku i rozmawiam o potencjalnym starożytnym pochodzeniu rodu Dayne’ów i różnych teoriach na temat miecza Świtu. Jeśli słuchacie tego w ciągu kilku pierwszych tygodni od publikacji, wyczekujcie tego odcinka w styczniu 2016. Jeśli styczeń 2016 jest już dla was historią, po prostu zerknijcie na kanał History of Westeros na YouTube, by zobaczyć mnie, siedzącego przed regałem książek i rozmawiającego o dwunastotysięcznej ‘fałszywej’ historii  😉 Występuję także w części pierwszej, jako głos Ciemnej Gwiazdy i kilku innych postaci w czytanych fragmentach książek.

Ciąg dalszy nastąpi…


Oryginalny tekst Astronomy Explains the Legends of Ice and Fire autorstwa LMLa możecie znaleźć tutaj. Tłumaczenie Bluetigera i WielkiegoMou, zostało pierwotnie opublikowane na forum Ogień i Lód.

Przejdź do Krwawnikowe Kompendium, Rozdział II, Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai 2/4

Encyclopedia of Myth in ASOIAF: House Wynch of Iron Holt

 

Encyclopedia of Myth in A Song of Ice and Fire

Chapter I: House Wynch of Iron Holt


House Wynch – a noble house of The Iron Islands, from Iron Holt on the isle of Pyke, their current lord is Waldon Wynch, their sigil is A bloody moon on purple. When Euron Greyjoy returns to claim the crown, Lord Wynch is the first to bend his knee. For this he is rewarded with half of the Botley lands.

Pyke4

based on WesterosCraft map

Mythical Astronomy on House Wynch:

pyke1

Castle Pyke on the Isle of Pyke, seat of House Greyjoy

oldwyk1

WesterosCraft, map of Old Wyk (with Shatterstone, Castle Drumm, Stonehouse and Nagga’s Ribs). A the bottom, lands of House Goodbrother of Crow Spike Keep are visible (on Great Wyk)

 

Pyke3

Isle of Pyke, northern part

 

Pyke2

Isle of Pyke, southern part

Astronomy Explains the Legends of Ice and Fire

LML przedstawia Mityczną Astronomię Lodu i Ognia:

Astronomy Explains the Legends of Ice and Fire

w przekładzie Bluetigera i Mou

You can find the original text here.


Astronomia wyjaśnia legendy lodu i ognia

Co było przyczyną Długiej Nocy?

Długa Noc to najważniejsze wydarzenie w historii Świata Pieśni Lodu i Ognia – pomimo tego nie wiemy praktycznie nic o jej przyczynie – znamy tylko mglistą relację o jej zakończeniu. Jednak ja uważam, że George R.R. Martin zręcznie ukrył wskazówki dotyczące przyczyny Długiej Nocy i ważnych zdarzeń Wojny Świtu w folklorze i legendach, które poznajemy w książkach. Według mojej hipotezy jeśli porównamy opowieści o Azorze Ahai, Szarym Królu, Durranie Smutku Bogów i kilku Innych, zauważymy, że pojawia się spójna historia. To historia o kometach, spadających meteorach, trzęsieniach ziemi, powodziach, nuklearnej zimie oraz o ludziach, którzy żyli w tamtym czasie i o tym co zrobili by przetrwać i pokonać ciemność.
Te legendy pokazują nam rodzaj ‘prawdy bardów’ i moim zdaniem można je zrozumieć jeśli uznamy, że są metaforycznym odniesieniem do realnych zdarzeń.

Wydaje się, że George idzie o krok dalej. Twierdzę, że główna akcja książek jest często napisana jako symboliczna metafora – tak jak starożytne mity. Z kolei te metaforyczne sceny odnoszą się do odpowiadających im legendarnych zdarzeń Ery Świtu. Mówiąc bardziej obrazowo – gdy ktoś taki jak Stannis, Beric czy Jon Snow włada płonącym mieczem, najprawdopodobniej ogdrywają ‘archetypiczną rolę’ Azora Ahai – a przez to mówią nam coś o tym kim tak naprawdę był i co zrobił.

Gdy czytamy rozdział Theona, prawdopodobnie znajdziemy jakieś metafory odnoszące się do dawnych zdarzeń w których brały udziały udział Żelazne Wyspy i Szary Król. Najwyraźniej George używał tej techniki w całej serii, doszedłem do wniosku, że większość jej głównych bohaterów powtarza archetypalne role powstałe w Erze Świtu – lub ma duży udział w odegraniu ważnego wydarzenia z tego okresu. To oznacza, że możemy porównywać metafory z głównej akcji Pieśni ze starszymi legendami aby odnaleźć ich ostateczne znaczenie. Przez poznanie tych powtarzających się archetypów i wydarzeń, możemy zdobyć wgląd na to co bohaterowie i anty-bohaterowie naszej opowieści muszą zrobić aby przywrócić równowagę i harmonię do pieśni lodu i ognia..

Arianne Martell przedstawia nam ten mechanizm w Uczcie dla Wron, opisując herb rodu Tollandów – smoka pożerającego własny ogon.

Ten smok to czas, Nie ma początku ani końca i dlatego wszystko zawsze powraca.

Uczta dla Wron, Arianne

‘Krwawnikowe Kompendium’ to zbiór moich esejów, w których staram się odsłonić tą astronomiczną opowieść. Jak się przekonacie, nie brak w nim druzgotania ziemi i kształtowania światów.
Prawdziwa złożoność umysłu George’a R.R. Martina ujawnia się w arrasie przeszłości i teraźniejszości, który tka on jednocześnie.

Dla ludzi czas jest rzeką. Jesteśmy uwięzieni w jego nurcie, mkniemy od przeszłości do teraźniejszości, zawsze w tym samym kierunku. Życie drzew jest inne. One zakorzeniają się, rosną i umierają w jednym miejscu. Nurt rzeki ich nie porusza . Dąb jest żołędziem, a żołądź dębem. A czardrzewo…. Tysiąc ludzkich lat to chwila dla czardrzewa. Przez takie bramy ty i ja możemy zajrzeć w przeszłość.

Taniec ze Smokami, Bran

Świat stworzony przez George’a R.R. Martina, nazywaj go Planetos jeśli chcesz, z całą pewnością jest magiczny. Więc, możemy uznać te wszystkie katastrofy za wzmocnione wersje naturalnych katastrof – np. Zguba Valyrii to wzmocniona wersja gigantycznej erupcji wulkanicznej.
Magia Pieśni Lodu i Ognia jest zakorzeniona w siłach przyrody – ogniu i lodzie, wodzie i powietrzu, kamieniu i ziemi i drzewach, świetle, cieniu, krwi, słońcach, księżycach, gwiazdach i kometach.
Więc to naturalne, że kataklizmy takie jak trzęsienia ziemi, uderzenia meteorów i powodzie, często mają magiczne przyczyny i magiczne konsekwencje.

Nie będziemy próbowali wytłumaczyć tajemnic Pieśni Lodu i Ognia przy pomocy nauki i astrofizyki. ‘Mityczna astronomia’ to mitologia oparta na obserwacji natury i niebios. Najprostsza definicja astronomii to po prostu to – obserwacja nieba. Człowiek zawsze używał mitologii i religii aby zrozumieć siły wszechświata – a George odtworzył ten fenomen w starożytnych legendach ‘Pieśni Lodu i Ognia’.

Komety, smoki i płonące miecze

LEFT: 2013 Russian meteor, by Сергей Устюжанин (@ustyuzhanin) | RIGHT: 2009 Gemenid Meteor over Mojave Desert, by Wally Pacholka

LEFT: 2013 Russian meteor, by Сергей Устюжанин (@ustyuzhanin) | RIGHT: 2009 Gemenid Meteor, by Wally Pacholka
The one on the left looks like a dragon; the right, a sword; but they are both meteors.

Ze Starcia Królów oto legenda wykucia Światłonoścy, Czerwonego Miecza Herosów:

Sto dni i sto nocy pracował nad trzecim ostrzem, aż broń rozżarzyła się do białości w świętym ogniu. Wezwał wtedy swoją żonę. Rzekł do niej: “Nisso Nisso”, bo takie było było jej imię, “obnaż swą pierś i wiedz, że kocham cię najbardziej spośród wszystkich rzeczy na świecie”. Zrobiła to, nie wiem dlaczego i Azor Ahai przebił dymiącym mieczem jej bijące serce. Mówi się, że jej krzyk boleści i ekstazy zostawił pęknięcie na twarzy księżyca. Lecz jej krew, jej dusza i cała jej siła, w całości przeszły w stal. Oto historia wykucia Światłonoścy, Czerwonego Miecza Herosów.

Starcie Królów, Davos

Pamiętając o tym przedstawmy historię drugiego księżyca ze Świata Lodu i Ognia:

W Qarthcie opowieści twierdzą, że był kiedyś drugi księżyc na niebie. Pewnego dnia księżyc ten został oparzony przez słońce i pękł niczym jajko. Milion smoków, wylało się z jego wnętrza.

Świat Lodu i Ognia

Słyszeliśmy już tę historię. Dothracka służka opowiedziała ją Daenerys:

– Kupiec z Qarthu powiedział mi kiedyś, że smoki przybyły z księżyca. – Powiedziała Doreah, podgrzewając ręcznik nad ogniem. Kiedy Dany odwróciła z zaciekawieniem głowę, srebrzysto-mokre włosy opadły przed jej oczy.
Z księżyca ?
– Powiedział mi, że księżyc był jajem, Khaleesi. – Powiedziała lysenka. – Kiedyś na niebie były dwa księżyce, ale jeden z nich zawędrował zbyt blisko słońca i pękł od ciepła. Wypłynęło z niego tysiąc tysięcy smoków, które wypiły słoneczny ogień. Właśnie dlatego smoki zieją ogniem. Pewnego dnia drugi księżyc również pocałuje słońce, a wtedy pęknie i smoki powrócą. – Dwie Dothrackie służki zachichotały.
– Głupia z ciebie niewolnica. – Powiedziała Irri. – Księżyc to nie jajo. Księżyc to bóg, żona słońca. Wszyscy to wiedzą.
– Wszyscy to wiedzą. – zgodziła się Jhiqui.
(Gra o tron, Daenerys)

Widzimy tutaj powiązania między wykuciem Światłonoścy i pochodzeniem smoków poprzez wspólny związek pękającego księżyca. W jednej historii księżyc pękł z powodu krzyku umierającej Nissy Nissy, podczas gdy w pozostałych to ciepło słońca rozbiło księżyc niczym jajko. W jednej historii rodzi się Światłonośca, a w pozostałych smoki.

Kiedy twoje smoki były małe, były cudem. Dorosłe są śmiercią i zniszczeniem. Płonącym mieczem nad światem.

Taniec ze Smokami, Daenerys

Więc smoki mogą być symbolem płonącego miecza, zwłaszcza takiego wiszącego nad światem. Czy coś jeszcze zostało porównane do miecza płonącego nad światem ?

Była jednocześnie wspaniała i przerażająca. Gendry nazywał ją “czerwonym mieczem”. Twierdził, że wygląda jak miecz. Ostrze wciąż czerwone po wykuciu. Gdy Arya zmrużyła oczy, też mogła dostrzec miecz. Nie był to jednak nowy miecz. Widziała Lód, wielki miecz swojego ojca. I czerwoną krew Lora Eddarda na ostrzu, po tym jak ser Ilyn w imię Królewskiej Sprawiedliwości odciął jego głowę.

Starcie Królów, Arya

Kometa może być widziana zarówno jako płonący miecz, jak i krwawy miecz, co jest interesujące, ponieważ Azor Ahai stworzył swój płonący miecz – Światłonoścę, pokrywając go krwią. Krew i ogień, krew i ogień… to dewiza rodu Targaryenów “krwi smoka”. Arcymeaster Marwyn mówi nam, że cała valyriańska magia jest ukorzeniona w krwi i ogniu. Smoczy Róg, który Euron Wronie Oko dał Victarionowi zawiera valyriańskie inskrypcje, które mówią “ogień za krew, krew za ogień”. To podstawowy przepis na Światłonoścę, płonący miecz. Ogień za krew. Smoki i płonące miecze dzielą mnóstwo wspólnego symbolizmu, więc nie sądzę, że George przypadkiem porównuje kometę do płonącego i krwawiącego miecza w tym samym fragmencie tekstu.

Pierwsze zdanie Starcia Królów porównuje ogon komety do rany zadanej mieczem, ze Smoczą Skałą w tle.

Ogon komety przecinał blask jutrzenki niczym czerwona szrama krwawiąca ponad turniami Smoczej Skały, rana zadana różowo-purpurowemu niebu.

Starcie Królów, Prolog

Pierwsze zdanie rozdziału, książki, sztuki czy innego rodzaju historii jest zazwyczaj uważane za znaczące, zapowiadające ton opowieści, która ma nadejść. I oto widzimy kometę “krwawiącą” na niebie nad Smoczą Skałą. Akapit później, czytamy:

Maester nie wierzył w znaki. A jednak… był już stary, lecz nigdy nie widział komety, która byłaby choćby w połowie tak jasna lub miała taki kolor. Straszliwy kolor krwi, płomieni i zmierzchu.

Starcie Królów, Prolog

Krew, płomienie i zachody słońca – wszystkie tak samo czerwone. Czerwone jak kometa, która jest opisana jako płonąca lub krwawiąca w różnych scenach. Wtrącenie zachodu słońca do tej listy złowrogich czerwonych rzeczy, wygląda na odniesienie do Długiej Nocy, kiedy słońce zaszło na bardzo długi czas. To sugeruje powiązanie między kometą a Długą Nocą. Światłonoścę wykuto w czasie Długiej Nocy i jest powiązany z kometą, więc wydaje się to pasować.

Oczywiście Melisandre sądzi, że Świałonośca i kometa są powiązane:

Stannis Baratheon to Azor Ahai, narodzony na nowo, jest Wojownikiem Ognia. To jego nadejście zapowiadano w przepowiedniach. Czerwona kometa płonie przemierzając niebo, by oznajmić jego przybycie, a u swego boku nosi on Światłonoścę, czerwony miecz herosów.

Starcie Królów, Davos

Ponownie Melisandre, tym razem z Tańca ze Smokami:

Widziałam to w płomieniach. Wyczytałam w starożytnym proroctwie. Kiedy popłynie krew czerwonej gwiazdy, a ciemność zacznie się gromadzić, Azor Ahai odrodzi się wśród dymu i soli, by obudzić smoki zaklęte w kamieniu. Smocza Skała to miejsce dymu i soli.

Taniec ze Smokami, Jon

Patrząc na te dwa cytaty możemy zauważyć, że Azor Ahai, wojownik ognia i Światłonośca, płonący miecz są powiązani z “krwawiącymi gwiazdami” i budzeniem smoków z kamienia. Komety, smoki i płonące miecze. Oto pieśń, którą śpiewamy.

Oczywiście musimy zasięgnąć też do najbardziej zaufanego źródła w Westeros, Starej Niani. Oczywiście ona doskonale wie co oznacza kometa:

Smoki. – Powiedziała podnosząc głowę i węsząc. Była niemal ślepa i nie mogła zobaczyć komety, ale twierdziła, że może ją wyczuć. – To smoki, chłopcze.

Starcie Królów, Bran

Nie próbujcie nawet pytać skąd ona wie. Po prostu wie.

Teraz, żeby nie powtarzać wciąż metafor o kometach jako smokach, dostaniemy interpretację komety od Oshy. Właśnie usłyszała sugestię maestra, że wilki biorą kometę za księżyc i nagle na jej ustach pojawia się dewiza rodu Targaryenów:

Twoje wilki są mądrzejsze niż twój maester. – Powiedziała dzika. – Znają prawdy, o których szarzy ludzie zapomnieli. – Sposób w jaki to powiedziała przysporzył go o dreszcze, a kiedy zapytał co oznacza kometa odpowiedziała – Krew i ogień, chłopcze. I nic słodkiego

Starcie Królów, Bran

Osobą dla której kometa jest najbardziej istotna, jest bez wątpienia Daenerys Targaryen.

Jhogo dostrzegł ją pierwszy. – Tam. – Powiedział cichym głosem. Dany spojrzała i ją dostrzegła. Nisko na wschodzie. Pierwszą gwiazdą była kometa, płonąca czerwienią. Krwawą czerwienią, płomienną czerwienią. Była ogonem smoka. Nie mogła prosić o silniejszy znak. 
Gra o Tron, Daenerys

Ponownie widzimy kometę jako symboliczną równowartość smoka. Znajdujemy również kolejne potwierdzenie, że krwawa i płomienna czerwień są tym samym kolorem – smoczą czerwienią. – która nosi zatem symboliczny związek. Ogień i krew to przecież dewiza rodu Targaryenów, krwi smoka. I w rzeczy samej, smoki wykluwają się natychmiast po pojawieniu się krwawiącej gwiazdy. W rzeczy samej nie mogliśmy prosić o silniejszy znak ;)

Więc – komety, smoki i płonące miecze – wszystkie trzy wydają się być powiązane ze sobą i ze Światłonoścą, mieczem ognia i krwi. Kometa jest porównana zarówno do smoków jak i płonących mieczy i zwiastuje powrót Azora Ahai. Smoki i płonące miecze są wytworem dwóch historii o pękających księżycach – Qarthańskiej legendy o pochodzeniu smoków i legendy o Światłonoścy. Co więc robi w tym wszystkim kometa ? Jaki ma związek z czymkolwiek ? By odpowiedzieć na to pytanie musimy wrócić do drugiego księżyca, który pękł niczym jajko, a ‘tysiąc tysięcy smoków’ wypłynęło z jego wnętrza.

Smoki są powiązane z kometami i meteorami na całym świecie (i mówimy teraz o planecie Ziemi). Pełna jest tego chińska mitologia. Przedstawia ona swoje smoki jako raczej podobne rybom, częściowo zanurzone w oceanie, ponieważ muszą one uważać na komety i meteory spadające do Oceanu Spokojnego wyzwalając fale tsunami. “Smok” wpadający w morze – nazwijmy go “morskim smokiem”. Jednym z przodków Żelaznych Ludzi był Szary Król, który podobno zgładził morskiego smoka w Erze Świtu.Legendy mówią, że ten morski smok – Nagga zatapiał całe wyspy w swoim gniewie. Zatapiający wyspy morski smok… To brzmi jak uderzenie meteoru, w podobny sposób jak olbrzymy budzące się w ziemi brzmią jak trzęsienie ziemi. To dwa świetne przykłady tego co rozumiem przez “mityczną astronomię” – mity i legendy bazujące na obserwacjach niebios i natury.

Słynny “pierzasty wąż” Quetzalcoatl z różnych mezoamerykańskich legend jest powiązany zarówno z kometą jak i Wenus, Gwiazdą Poranną. Pióro odnosi się do głowy komety, tak jak grzywa lwa. Natomiast ogon węża jest ogonem komety, dokładnie tak jak Dany widzi go jako ogon smoka, a Edmure jako ogon ryby. Czasem Quetzalcoatl przedstawiony jest jako “dymiące gwiezdne oko”, co sugeruje jego powiązanie z kometami (i gwiezdnymi oczami). Powiązanie z Gwiazdą Poranną jest ważne, ponieważ łacińskie słowo “lucyfer” tłumaczymy zarówno do “przynoszącego światło” (Lightbringer z oryginału oznacza właśnie przynoszącego światło) jak i do “porannej gwiazdy”, którą byłem przyzwyczajony odnosić do Wenus. Te połączenia są na tyle ważne, że dedykowałem im krótki esej “Lucifer Means Lightbringer

Łatwo zrozumieć dlaczego komety są widziane jako smoki, jeszcze łatwiej zrozumieć nazywanie tak meteorów. Kiedy wpadają one w atmosferę, zapalają się, a czasem uderzają w ziemię z potężnym rykiem i siłą. Łatwo też dostrzec dlaczego są uznawane za coś boskiego lub nadprzyrodzonego. To dosłownie gwiazdy (meteoryty) spadające z niebios na ziemię. Przywodzi to na myśl grecki mit o Prometeuszu, który ukradł bogom ogień na szczycie Olimpu. W Pieśni Lodu i Ognia odpowiednikiem tej historii jest Szary Król, który ukradł Bogowi Burzy ogień i jego potężną błyskawicę. Mówi się też, że zabił on morskiego smoka i posiadł jego ogień, więc mamy tu dwie wersje tej samej historii. Ten człowiek sprowadził na ziemię ogniste rzeczy z niebios i jego “ogień bogów”, który odebrał może być zabrany z komety lub meteorytu.

Pamiętając o tym wszystkim, raz jeszcze przyjrzyjmy się historii księżyca pękającego niczym jajko, pod wpływem gorącego ciepła słońca. Tysiąc tysięcy smoków wypłynęło z jego wnętrza, wszystkie na raz, co jest doskonałym mitologicznym opisem deszczu meteorów. Deszczem meteorów z kawałków księżyca.

Oto dowód na to, że pomysł na deszcz meteorów jest symbolicznie równy z latającymi smokami przedstawiony tuż przed tym jak Daenerys usłyszała Qarthańską legendę. To z tego samego rozdziału:

Ale to nie równiny widziała. Widziała Królewską Przystań i wspaniałą Czerwoną Twierdzę, którą wzniósł Aegon Zdobywca. Widziała Smoczą Skałę, na której się urodziła. W jej wyobraźni wszystkie paliły tysiącem świateł, a ogień płonął w każdym oknie. W jej wyobraźni, wszystkie drzwi były czerwone.

Gra o tron, Daenerys

Jeśli smoki z Qarthańskiej legendy to naprawdę płonące meteory, kawałki księżyca, które wypiły ogień słońca, łatwo można je opisać jako “smocze kamienie” (org. dragon stones). Księżyc pękł niczym jajko, by wykluły się z niego smoki, tak jak smoki Dany obudziły się z kamiennych jaj. W rzeczy samej myślę, że George używa Smoczej Skały (org. Dragonstone) jako symbolu drugiego, zniszczonego księżyca w tej scenie i wielu innych. Tutaj widzimy, że Smocza Skała ma w sobie tysiąc świateł, które płoną ogniem. Księżyc ze smoczego kamienia (org. dragon-stone) również miał w sobie tysiąc czekających na wyklucie płomieni. Powrócimy do tego za chwilę.

Ogień płonący w oknach jest również symbolicznie połączony z czerwonymi drzwiami. W śnie, w którym Daenerys nareszcie budzi smoka, robi to, gdy przekracza próg czerwonych drzwi. W prologu do Starcia Królów ten pomysł jest naprawdę wbijany nam młotkiem, powrócimy więc do ostatnich godzin biednego, dzielnego, starego Maestra Cressena.

Nocny wiatr szeptał przez wielkie okna, niosąc ze sobą ostry zapach morza. Na murach Smoczej Skały (org. Dragonstone) i w obozie pod nią migotały pochodnie. Widział też setki płonących ognisk, zupełnie jakby pole gwiazd spadło na ziemię. Powyżej kometa płonęła czerwienią i wrogością.

Dwóch strażników otworzyło przed nim ciężkie, czerwone drzwi, uwalniając nagły podmuch hałasu i światła. Cressen wszedł do paszczy smoka.

Starcie Królów, Prolog

Ten akapit ma wszystko. Czerwoną kometę, pochodnie, pole małych płomieni przypominających gwiazdy, które spadły na ziemię, czerwone drzwi, paszczę smoka i nagły podmuch (0rg. blast) hałasu i światła. Brzmi jak jasna, głośna i ognista smocza eksplozja. W podobny sposób jak tysiąc płonących płomieni i czerwonych drzwi Smoczej Skały reprezentuje tysiąc smoków, które wypłynęły z drugiego księżyca, widzimy, że czerwone drzwi to symbol paszy smoka. Otwartej i ryczącej.

Chciałbym krótko przedstawić specyficzną technikę jakiej używa tu George, ponieważ znajduje ona często zastosowanie w wielu innych miejscach by pokazać nam symboliczne powiązania. Różnorodne rzeczy mające reprezentować ten sam pomysł są prezentowane w szybkim tempie. Jedna po drugiej. Migoczące pochodnie, smoczy kamień (org. dragonstone) i setki płomieni, a po nich pole gwiazd – i nad nimi, kometa, czerwona i złowroga. Jedną z najbardziej przejrzystych wskazówek dotyczącą deszczu meteorów z kawałków księżyca jest właśnie pole gwiazd, które spadły na ziemię. Tym właśnie był deszcz meteorów. Gwiazdami spadającymi na ziemię. Spadające kamienie były smoczymi kamieniami (org. dragonstones) i są one bezpośrednio związane z tą czerwoną kometą.

Wróćmy do rozdziału Daenerys, w którym słyszy ona historie o początkach smoków:

Dany oddała Srebrzystą niewolnikom i weszła do namiotu. Pod jedwabiem było zimno i ciemno. Kiedy pozwoliła by drzwi namiotu zamknęły się za nią, Dany ujrzała palec zakurzonego, czerwonego światła starającego dotknąć jej smoczych jaj. Przez chwilę przed jej oczami wirowało tysiąc kropli szkarłatnego płomienia. Zamrugała i już ich nie było. Kamień, powiedziała do siebie. To tylko kamień, nawet Illyrio tak mówił, smoki są martwe. Wyciągnęła dłoń do czarnego jaja, jej palce delikatnie oplotły krzywą powłokę. Kamień był ciepły. Niemal gorący. – Słońce. – Dany wyszeptała. – To słońce nagrzało je podczas podróży.

Gra o tron, Daenerys

W tym fragmencie, palec czerwonego światła (oto nasza czerwona kometa) dotknął smoczych jaj, a wtedy tysiąc kropli szkarłatnego płomienia zawirowało przed oczami Dany. To kolejna wskazówka, mówiąca, że tysiąc ognistych smoków może pochodzić ze smoczego kamiennego jaja. Krótko po tym dostajemy znany nam już cytat:

Kiedyś na niebie były dwa księżyce, ale jeden z nich zawędrował zbyt blisko słońca i pękł od ciepła. Wypłynęło z niego tysiąc tysięcy smoków, które wypiły słoneczny ogień. Właśnie dlatego smoki zieją ogniem. Pewnego dnia drugi księżyc również pocałuje słońce, a wtedy pęknie i smoki powrócą.

Gra o tron, Daenerys

Później w Grze o tron, zaraz po tym jak zobaczyliśmy po raz pierwszy kometę i chwilę przed rozpaleniem stosu Khala Drogo, ponownie widzimy ten sam motyw:

Powiedziała sobie, że są moce silniejsze niż nienawiść, zaklęcia starsze i prawdziwsze od jakichkolwiek, których uczą się maegi w Asshai. Noc był ciemna i bezksiężycowa, ale nad jej głową milion gwiazd świeciło jasno. Wzięła to za znak.

Gra o tron, Daenerys

Z tego fragmentu wynosimy, że milion gwiazd świeciło jasno, gdy księżyc zniknął. Rzecz jasna dlatego, że milion gwiazd symbolizuje milion meteorytów, które pojawiły się, gdy księżyc został zniszczony w czasie Długiej Nocy – bezksiężycowa noc, w rzeczy samej.

To musiał być niesamowity deszcz meteorytów ! Z drugiej strony powiedzieliśmy już, że Planteos miało drugi księżyc, który eksplodował. Ma to sens. Jeśli uda ci się wymyślić sposób by wysadzić księżyc, wiele jego odłamków spadnie na planetę wokół której orbitował. Większość kawałków spłonie w atmosferze, wyglądając jak płonące smoki. Kilka potężnych odłamków przetrwa całą drogę na dół, by spowodować ogromne zniszczenia. Jedne będą zdolne “zatapiać całe wyspy”, jak morski smok, którego Szary Król zabił w Erze Świtu, albo czynić to co Wodny Młot, którego Dzieci Lasu podobno użyły do złamania ramienia Dorne (nie jestem pewien, czy na pewno zrobiły to Dzieci Lasu). Tak naprawdę potrzebujemy tylko przyzwoicie dużego meteorytu, by wywołał trochę szkód, a jeśli byłoby to naprawdę mocne uderzenie, cóż, światła gasną. Do atmosfery zostałoby odrzucone tak wiele gruzu, że niebo stałoby się ciemne na wiele lat. Nazywamy to nuklearną zimą i pasuje ona co do joty, do opisu Długiej Nocy. To wyjaśnienie pasuje, ale tylko jeśli jeszcze kilka odłamków zniszczonego księżyca przebyło całą drogę na powierzchnię Planetos. Zdecydowanie są na to dowody, co pokażemy.

Jak na razie nasza teoria mówi, że historia o smokach wypływających z księżyca to sprytny mitologiczny opis małego księżyca wybuchającego na niebie. Jego odłamki spadły na planetę i większość z nich spłonęła w atmosferze dając oszałamiający pokaz deszczu meteorytów. Niektóre z nich uderzyły w powierzchnię Planetos, a gruz powstały w wyniku eksplozji i uderzeń o ziemię zakrył niebo na kilka lat, powodując globalną katastrofę zapamiętaną jako Długa Noc.

To zdarzenie wydaje się być powiązane z wykuciem Światłonoścy, przez krzyk boleści i ekstazy Nissy Nissy, który spowodował pęknięcie księżyca. Jak i również przez wymienną symbolikę smoków, komet i Światłonoścy. Spróbujemy potwierdzić te połączenia w dalszej części tekstu. Najpierw jednak trzeba wtrącić, że Bennero, Najwyższy Kapłan Czerwonej Świątyni R’hllora w Volantis wie coś o zniszczeniu antycznego księżyca.

Rycerz przytaknął. – Czerwona świątynia kupuje ich jako dzieci i robi z nich kapłanów albo dziwki i wojowników. Spójrz tam. – Wskazał na stopnie, gdzie linia mężczyzn w ozdobnych zbrojach i pomarańczowych płaszczach stała przed drzwiami świątyni ściskając włócznie o końcówkach przypominających wijące się płomienie.Ognista Ręka. Święci wojownicy Pana Świata, strażnicy świątyni.
Żołnierze ognia. – Ile palców ma ta ręka ?
Tysiąc, Nigdy więcej i nigdy mniej. Nowy ogień jest zapalny zawsze gdy poprzedni się wypali.
Bennero wskazał palcem na księżyc, zacisnął pięść. Rozłożył szeroko dłonie. Gdy jego głos podniósł się, otworzył dłoń, a płomienie wystrzeliły z jego palców z nagłym świstem powodując okrzyk tłumu. Kapłan potrafił także kreślić w powietrzu ogniste litery. Valyriańskie słowa. Tyrion rozpoznał może dwa z dziesięciu. Jednym była zagłada, a drugim ciemność.
Taniec ze Smokami, Tyrion

Jeśli chcielibyśmy wytłumaczyć tę teorię poprzez grę w szarady nie moglibyśmy zrobić tego lepiej. Nie jasne jest czy Bennero naucza o zniszczeniu dawnego księżyca czy przepowiada koniec tego, który pozostał, ale w ten czy inny sposób wspiera to naszą teorię. Destrukcja księżyca, poprzez ogień prowadzi do zagłady i ciemności, łatwo to zrozumieć nawet z naszą ograniczoną znajomością Valyriańskiego. Wydaje się, że przytaczanie zniszczonego księżyca powinno ostrzegać przed tym, że może to zdarzyć się ponownie, więc to może być celem kapłana. W rzeczy samej przemowa Bennerro wywołuje spore poruszenie w tłumie. Widzimy wybuch okrzyków, płacz kobiet i mężczyzn zaciskających pięści. Tyrion mówi do siebie w myślach: “Mam złe przeczucia.” Dobrze myślisz, Tyrionie. Nikt nie lubi zagłady i ciemności, no dobrze, prawie nikt nie lubi zagłady i ciemności, bo jest kilka osób, które mają odmienne zdanie na ten temat…

Zapamiętajcie też nowe symbole deszczu meteorytów. Ognistą rękę o tysiącu palców. Palcami ognistej ręki są strażnicy czerwonej świątyni, dzierżący ogniste włócznie. Tysiąc ognistych włóczni, tysiąc ognistych smoków, tysiąc ognistych palców – wszystkie mają taki sam symbolizm. Za każdym razem, gdy widzimy tysiąc (lub milion) ognistych rzeczy powinniśmy pomyśleć o deszczu meteorów i zacząć szukać symboli Światłonoścy. Bennero wskazuje na księżyc i zaciska pięść, by pokazać nam, że pięść symbolizuje księżyc przed uderzeniem. Kiedy jego ręka się otwiera, a z palców strzelają płomienie, powinniśmy wyobrazić sobie tysiąc ognistych smoków wypływających z wybuchającego księżyca niczym tysiąc ognistych włóczni lub ognistych smoków.

Księżyc Pomocnej Elfki, Babcia Smoków

Porozmawiajmy przez chwilę o Nissie Nissie. Z kilku powodów sądzę, że w legendzie o wykuciu Światłonoścy to Nissa Nissa odgrywa rolę księżyca. Księżyc był ‘matką’ tysiąca smoków, która umarła podczas porodu. Nissa Nissa była, w pewnym sensie, ‘matką’ Światłonoścy – ona także umarła dając mu życie. Symbolicznie smoki i Światłonośca są równoważne – jak widzieliśmy już wcześniej – więc umieszczenie Nissy w roli księżyca jest całkiem sensowne.

Wybaczcie mi małe odejście od Pieśni Lodu i Ognia, ale chciałbym teraz spojrzeć na pewne tłumaczenia słowa ‘Nissa’ w językach naszego świata – wydają się ważne w odniesieniu do naszego tematu. Nissa to norweskie słowo, które znaczy ‘pomocny elf’ lub ‘psotny elf’ . Wyraz ten jest dobrze znany w Skandynawii, gdzie jest częścią tamtejszych tradycji związanych z Bożym Narodzeniem. Jeśli weźmiemy pod uwagę duży wpływ mitologii nordyckiej na książki George’a, twierdzenie, że zna on znaczenie tego słowa lub, że gdy u słyszał je po raz pierwszy, było użyte w tym właśnie kontekście. Nisha to dość często spotykane nazwisko kobiece, pochodzące z sanskrytu wedyjskiego – znaczy ‘noc’, podczas gdy w Arabskim oznacza po prostu ‘kobietę’. Oprócz mitologii nordyckiej (i wielu innych) George czerpał także z hinduskich legend i Wedy, więc prawdopodobne jest to, że słyszał także o znaczeniu tego słowa. Na razie idzie nam całkiem nieźle – księżyc z całą pewnością można nazwać ‘nocną kobietą’ – a księżyc można uznać za ‘planetę-elfa’ , mniejszą wersję planety.
Nissa Nissa pomogła wykuć Światłonoścę, ale zastanawiam się czy była to pomoc czy ‘psota’ ze strony kogoś innego. Spróbujemy się tego dowiedzieć.

Mam też inny pomysł, który na razie musimy jednak odłożyć. Mamy wskazówki, że Nissa Nissa mogła być pomocnym elfem – w sensie dosłownym, na przykład jednym z Dzieci Lasu. Nie mogę przestać myśleć o historii Ostatniego Bohatera i jego złamanego miecza. Legenda twierdzi, że w krytycznym momencie otrzymał pomoc ze strony Dzieci Lasu – co umożliwiło mu pokonanie Innych. Annały Nocnej Straży mówią z kolei o Ostatnim Bohaterze władającym ostrzem ze‘smoczej stali’ – któremu nie byli w stanie sprostać Inni. Bran Budowniczy także otrzymał pomoc ze strony Dzieci Lasu, więc może coś w tym jest.

W kilku miejscach internetu znalazłem też coś o Seneca Moon Song: (1,2,3)
w której autorzy twierdzą, że w języku Rdzennych Amerykanów z plemienia Seneca słowo ‘Nissa’ znaczy ‘babcia-księżyc, księżycowa babcia’. Seneca żyli na terenach dzisiejszego Nowego Jorku i Ontario. Księżycowa babcia to bardzo ciekawe tłumaczenie, musiałem więc o nim wspomnieć. Jednocześnie zastrzegam, że nie byłem w stanie sprawdzić prawdziwości tego tłumaczenia, więc odnieśmy się do tego z rezerwą. Prawdziwa czy nieprawdziwa, piosenka jest znana od dość dawna, więc możliwe, że George o niej słyszał. Mimo wszystko, tłumaczenia ‘pomocny elf’ , ‘noc’ i ‘kobieta’ są z całą pewnością sugestywne.

Nissan to także nazwa jednego z miesięcy w kalendarzu hebrajskim, który, jak warto zauważyć jest oparty na cyklach księżyca. W stosunku do naszego tematu, najważniejsze jest, że podczas tego miesiąca świętuje się Paschę. Podczas Paschy (ang. Passover) świętuje się pamiątkę Bożego sądu nad Egiptem i zesłania przeróżnych plag – z których ostatnią była śmierć pierworodnych Egipcjan. Anioł Śmierci ominął jednak domy Hebrajczyków (ang. Passed over), oszczędzając ich. W tej historii dla nas ważne są powiązania pomiędzy słowami ‘Nissa’ i ‘Nissan’ oraz plagami i kataklizmami zesłanymi przez bóstwo.

Nissa Nissa była już powiązana z pęknięciem księżyca, więc te tłumaczenia potwierdzają to czego mogliśmy się już domyślać – Nissa Nissa to księżycowa dziewica, dziewica symbolizująca księżyc. Podobnie jak drugi księżyc, który został spalony i rozerwany na kawałeczki – a właściwie na milion kawałeczków – Nissa Nissa została całkowicie zniszczona przez Światłonoścę. Nie została po prostu zabita… ‘Jej krew, jej dusza cała jej siła, w całości przeszły w stal’. Światłonośca wypił jej duszę i krew – jeśli to brzmi dla ciebie złowrogo, to czujesz dokładnie to co ja, przyjacielu.
Została usmażona, ugotowana i spopielona – dokładnie tak jak drugi księżyc został poparzony i pękł – niczym jajko. Jeśli pęknięcie księżyca miało związek z powstaniem smoków i magii, dzięki której można je oswoić, to księżyc jest ‘matką smoków’. To dobrze pasuje to pomysłu, że księżyc jest jajkiem, z którego wykluwają się rzeczy, oraz to koncepcji ‘księżyca-babci’.

Jako że komety i meteory mogą być uznane za smoki LUB płonące miecze, możliwe, że te ciała niebieskie mają jakiś związek z wykuciem Światłonoścy Azora Ahai – prototypu smoczej stali. W tym przypadku drugi księżyc jest też matką smoków-mieczy, co zgadza się moją koncepcją,że legenda z Qarthu mówiącą o powstaniu smoków i opowieść o powstaniu Światłonścy mówią o tych samych wydarzeniach. Nissa Nissa umarła by powstał Światłonośca, więc jeśli Nissa Nissa jest księżycem utworzenie Światłonoścy z księżycowych meteorytów miałoby sens.
Słyszeliśmy już wcześniej o rzucającym się w oczy magicznym mieczu wykonanym ze spadającej gwiazdy – więc jest też miejsce na ten pomysł. Światłonośca i księżycowe meteory będą pojawiały się od czasu do czasu w moich kolejnych esejach , więc będziemy wracać do tego tematu.

Podsumowując sprawę Nissy Nissy, myślę że George powtórzył wyraz w jej imieniu, aby zasugerować, że istnieją dwa księżyce, a przynajmniej kiedyś istniały. Myślę, że powiązanie z elfami sugeruje, że zniszczony księżyc był mniejszy od tego który nadal istnieje – co sprawia, że całe zdarzenie staje się bardziej prawdopodobne. Łatwiej sprawić by mały księżyc eksplodował, a większy księżyc utworzyłby meteory dość duże by zniszczyć całe życie na powierzchni ziemi.
Ale nie powinniśmy zbytnio się martwić czy coś takiego jest możliwe z naukowego punktu widzenia. Myślę, że George też zbytnio się tym nie przejmuje. Jak powiedziałem na wstępie, to opowieść fantasy, a nie science-fiction, a sam George powiedział, że problem długości pór roku nie może być rozwiązany przy użyciu racjonalnej nauki. A jednak, mniejszy księżyc ma więcej sensu i zdaje się, że są wskazówki, że tak było. Więc stwierdzam, że był mały księżyc oraz ten większy, nadal istniejący.

Więc Nissa Nissa jest analogiczna do elfiego księżyca, który wybuchł. Miecz-Światłonośca zabił Nissę Nissę, więc co zabiło księżyc-elfa? Kometa-Światłonośca oczywiście! Ale zaraz, zaraz, czy legenda nie mówi, że księżyc pękł bo zbliżył się zbytnio do słońca? To jednak nie ma sensu – księżyce tak po prostu nie schodzą sobie z orbit. Więc dlaczego uznano słońce winnym zabicia księżyca? Więc, Światłonośca nie zabił Nissy Nissy sam z siebie – władał nim i wykuł go Azor Ahai, ‘Wojownik Światła’. Jeśli postawimy wojownika światła Azora Ahai na miejscu słońca, myślę, że możemy wywnioskować kosmiczne ułożenie, które tworzy obydwa obrazy – obraz księżyca podchodzącego zbyt blisko słońca i obraz słońca przebijającego księżyc kometą.

W momencie zderzenia kometa rzeczywiście wyglądałaby jak miecz przygotowujący się do przebicia księżyca. Gdyby księżyc-elf był wtedy w pozycji zaćmienia – nakładałby się na Słońce – mogłoby to wyglądać, jak księżyc podchodzący zbyt blisko słońca, który pęka pod wpływem jego ciepła.
Wydawałoby się, że kometa wystająca jak miecz z nałożonych na siebie słońca i księżyca, jest mieczem którym włada słońce. Istnieją dowody, że takie ułożenie ciał niebieskich miało rzeczywiście miejsce – w legendzie o Serwynie Zwierciadlanej Tarczy, historii zielonowidzów zgromadzonych na środku Oka Boga przywołujących Młot Wód, w metaforycznych scenach w książkach. Zamierzam napisać kiedyś esej o tych sprawach, więc na razie zostawmy ten temat.

Oto co proponuję – legenda o Światłonoścy przedstawia solarnego króla przebijającego swoja żonę-księżyc mieczem-kometą, co na niebie przekłada się na kometę uderzającą księżyc podczas zaćmienia słońca – czego rezultatem jest ognista eksplozja smoków-meteorów. Jak mówią Dothrakowie: księżyc to bogini, żona słońca.

Zdradzieckie słońce, rozłupywacz komet

Czy uderzenie komety może zniszczyć księżyc ? Cóż w prawdziwym życiu byłoby to mało prawdopodobne, aczkolwiek nabrałoby szans, przy mniejszym księżycu. Kometa musiałaby być bardzo masywna, być może tak ogromna jak jedna czwarta, a nawet i połowa wielkości księżyca, który miałby zostać przez nią zniszczony. Być może rozmiar tej komety był nienaturalnie duży – wielkość i jasność czerwonej komety jest z pewnością wiele razy podkreślana na kartach Pieśni. Teraz dodajmy do równania nieco magii. To prawdziwy klucz do zagadki. Nawet jeśli George używa astronomicznych pojęć i naturalnych katastrof jako bazy dla Długiej Nocy, nie możemy użyć tu mechanizmów naukowych. Ponownie podam jako przykład Zagładę Valyrii – nie ważne jest jak duże były te wulkany, ani jak wiele szkód wyrządziłoby czternaście masywnych wulkanów wybuchających w jednym momencie w prawdziwym życiu (podpowiedź: prawdopodobnie wszyscy byśmy zginęli). To magiczny wulkan. I robi to czego chce George. Podobnie jest z kometą i księżycem.

Innymi słowy (proszę naukowców o zamknięcie uszu na minutkę), magiczna kometa zdecydowanie może zniszczyć księżyc. Jest jednak jeden problem – jeśli Światłonośca był kometą, która powaliła księżyc, dlaczego powrócił ? Jak to możliwe ? Prawdopodobnie to ta sama kometa, lub inna. Dlaczego miałaby jednak zapowiadać odrodzenie Azora Ahai ? Jasne jest, że jeśli kometa niszczyłaby księżyc ostatnim razem, nie mogłaby powrócić do głównej historii.

Sądzę, że odpowiedź kryje się w lodzie. Mimo, że kometa wydaje się być płonącą kulą ognia od zewnątrz, to tak naprawdę jest potężną kulą lodu, ziemi i skał (często też żelaza), nie rzadko zawiera też kilka użytecznych minerałów tak jak nikiel czy fosfor. W odległej przestrzeni kosmicznej, kometa jest zimna i ciemna. Dopiero gdy wejdzie w układ słoneczny zyskuje ogon (dwa ogony, jeśli być dokładnym: ogon pyłu, który ma białą barwę i ogon jonu, o barwie niebieskiej). Czasem, gdy komety przelatują blisko dużego ciała niebieskiego, takiego jak planeta lub słońce, rozdwajają się pod wypływem grawitacji tych obiektów. Komety orbitują wokół słońca jak planety, z tą różnicą, że ich orbity są bardzo eliptyczne, które zabierają je daleko poza układ słoneczny w najdalszym punkcie i czasem bardzo blisko słońca w drodze powrotnej (punkt, w którym orbita ciała niebieskiego jest najbliższa słońcu nazywamy peryhelium – i tak znowu próbuję wygrać z naukowcami).

Co jeśli nasza kometa – Światłonośca została rozdzielona na pół orbitując wokół słońca, a w drodze powrotnej tylko jedna z nich była zaangażowana w kolizję z księżycem ? Ponownie, jeśli drugi księżyc był wtedy w pozycji zaćmienia słońca, kometa wyglądałaby jakby przybyła za słońca pozornie płonąc ogniem i wylewając deszcz meteorytów tysiąca tysięcy smoków i kilku większych odłamków zniszczonego księżyca. Od strony technicznej – ma to sens, ale potrzeby tekstowego potwierdzenia.

I ponownie znajdziemy je w Lodzie. W Lodzie Neda, starożytnym mieczu. Lód był wprost porównany do czerwonej komety przez Aryę, która widziała kometę jako miecz Neda, czerwony od krwi. Lód został przetopiony na dwa miecze przez… Tywina “głowę lwów” z rodu Lannisterów – a lwy są oczywiście najbardziej powszechnymi symbolami słońca w całej światowej mitologii. Dwa nowe miecze utworzone z Lodu to Wdowi Płacz, odnoszący się do płaczu boleści i ekstazy Nissy Nissy i Wierny Przysiędze, który jak sądzę zwiastuje wypełnienie obietnicy – powrotu połowy komety, która przetrwała. Qarthańska legenda przepowiada, że pewnego dnia pozostały księżyc pęknie i smoki powrócą do świata. To przysięga to wypełnienia !

Nie mogę pomóc, ale zauważcie, że Joffrey, posiadacz Wdowiego Płaczu (Widow’s Wail) jest martwy. Tak jak, połowa komety, która zniszczyła księżyc i tak jak sama Nissa Nissa. Kiedy Melisandre mówi Stannisowi o śmierci Joffrey’a w Nawałnicy Mieczy mówi, że słyszała “płacz (org. wail) jego matki” w Nocnym Ognisku. Cersei była już wdową, więc był to wdowi płacz w nocnym ognisku. Ta scena ma kilka symboli wykucia Światłonoścy, a kończy się dobyciem miecza przez Stannisa, więc nie sądzę, że rozpacz Cersei w Nocnym Ognisku określona jest płaczem (org. Wail) przypadkiem. Nissa Nissa nie była wdową, ale temat śmierci małżonka jest obecny w jej historii. Tak naprawdę słońce i księżyc zabiły się nawzajem, ponieważ szczątki zniszczonego księżyca na lata zasłoniły słońce i pozostawiły ziemię zimną i ciemną. Jest wiele innych znaków, które świadczą o powiązaniu Wdowiego Płaczu i Światłonoścy i za chwilę przyjrzymy się niektórym z nich.

Natomiast Brienne, posiadaczka Wiernego Przysiędze i dotrzymująca przysiąg jest wciąż żywa, co możemy powiedzieć opierając się na jej ostatnim słowie: “miecz”, co GRRM potwierdził w wywiadzie. Jest żywa, tak samo jak “Wierna Przysiędze” część powracającej komety i drugi księżyc, który przetrwał. Co ciekawe, oferuje ona również krew Czardrzewom, tak samo jak czynił Ned ze swoim Lodem przy czarnym stawie w Bożym Gaju Winterfell. Kiedy Brienne zabija kilku niedobitków krwawych komediantów Wiernym Przysiędze, walka toczy się tuż przed Czardrzewem. Brienne pochowała nawet biednego, starego, zwinnego Dicka Crabba tuż pod drzewem. Ostatnio gdy ją widzieliśmy kierowała się do jaskini Lady Stoneheart, wraz z Jaime’em. Jest bardzo prawdopodobne, że dojdzie tam do walki z użyciem Wiernego Przysiędze, a korzenie czardrzewa będą mogły znów posmakować krwi. Wrócimy do tego w przyszłości, ale ważne teraz jest to, że nie tylko Lód symbolizuje czerwoną kometę, a więc też i Światłonoścę. Wdowi Płacz i Wierny Przysiędze są również powiązane ze Światłonoścą i jego rodziną symboliki.

Istnieje jeszcze inne połączenie między mieczem Neda i deszczem tysięcy smoczych meteorów, które możemy odnaleźć, gdy pierwszy raz widzimy Wiernego Przysiędze i Wdowi Płacz. Pamiętajcie o tym, że to słońce (hipotetycznie) rozdzieliło kometę na dwie części, więc bacznie obserwujcie jak słońce działa na miecz.

– Kolory są dziwne. – Powiedział obracając ostrze w świetle słońca. Valyriańska Stal była zazwyczaj tak szara, że wyglądała niemal na czarną, tutaj nie było to tylko złudzenie. Jednakże w fałdy wkomponowana była jeszcze czerwień, głęboka niczym szarość. Dwa kolory owijały się wokół siebie, nie dotykając się. Tańczyły osobno, niczym fale nocy i krwi na stalowym brzegu. – Jak otrzymałeś ten wzór ? Nigdy nie widziałem podobnego.
– Ja również, mój lordzie. – Odpowiedział płatnerz. – Przyznaję, że nie takie kolory chciałem osiągnąć i nie wiem jak mógłbym uzyskać ponownie. Twój pan ojciec prosił o karmazynową czerwień twojego rodu i to taki kolor próbowałem tchnąć w metal. Ale Valyriańska Stal jest uparta. Mówi się, że te stare miecze pamiętają. I nie zmieniają się łatwo. Próbowałem wielu zaklęć i rozjaśniałem czerwień raz po raz, ale z każdą próbą, ostrze tylko ciemniało. Jakby stal piła słońce. Niektóre fałdy w ogóle nie przyjęły czerwonego, jak sam widzisz.
Nawałnica Mieczy, Tyrion

Zauważcie, że Wierny Przysiędze nosi teraz barwy rodu Targaryenów, krwi smoka, porównajmy teraz zdanie o piciu słońca do opowieści o smoczym deszczu meteorytów.

Tysiąc, tysięcy smoków wypłynęło z jego wnętrza i wypiło ogień słońca.

Pamiętacie “palec zakurzonego, czerwonego światła”, który dotknął smoczych jaj i wywołał tysiąc wirujących kropli szkarłatnego płomienia ? Widzimy to ponownie, kiedy Brienne po raz pierwszy patrzy na Wiernego Przysiędze:

Ostrożnie podniosła skarb, owijając palce wokół skórzanej rękojeści. Powoli wysunęła miecz z pochwy. Krwiste i czarne fałdy świeciły. Palec odbitego światła spłynął po czerwonej krawędzi.

(w oryginale: She picked the treasure up gingerly, curled her fingers around the leather grip, and slowly slid the sword free of its scabbard. Blood and black the ripples shone. A finger of reflected light ran red along the edge.)

Jaime, Nawałnica Mieczy

Wcześniej kiedy Tyrion ogląda Wdowi Płacz i Wiernego Przysiędze, po raz pierwszy, dostajemy ten opis:

– Prezent ślubny dla Joffrey’a. – Powiedział Tyrionowi. Światło spływające/biegnące przez szyby w kształcie diamentów sprawiło, że klinga migotała czernią i czerwienią gdy lord Tywin obrócił je by obejrzeć ostrze, podczas gdy głowa i jelec płonęły złotem. – Biorąc pod uwagę bełkot o tym głupcu Stannisie i jego magicznym mieczu, sądziłem, że powinniśmy dać Joffrey’owi coś równie niezwykłego. Król, powinien nosić królewską broń.

Nawałnica Mieczy, Tyrion

Światło spływające/biegnące przez szyby w kształcie diamentu… Diamenty przywołują na myśl migocące światło gwiazd, ich ostre i tnące krawędzie, a także gwiazdy same w sobie. Szkło przywołuje również ostre i tnące krawędzie, a ponadto przywodzi na myśl smocze szkło i okna Smoczej Skały, płonące w światłem, które symbolizują przecież deszcz meteorów. Mamy nawet bezpośrednie porównanie do “Światłonoścy” Stannisa. Zwróćcie uwagę na “jelec płonący złotem” i rzućcie okiem na te cytaty, jeden z płonącym mieczem Stannisa i drugim z bronią Berica Dondarriona, oba wyraźnie symbolizują Światłonoścę.

Dziewica leżała w poprzek Wojownika z szeroko otwartymi ramionami, jakby chciała go objąć. Matka wydawała się niemal drżeć, kiedy płomienie zaczęły lizać jej twarz. Miecz został wbity w jej serce, a jego skórzany uchwyt płonął żywym ogniem.

Starcie Królów, Davos

Sam lord Beric czekał w ciszy, spokojny niczym woda, tarczę miał na lewym ramieniu, a płonący miecz w swojej prawej ręce. Zabij go, pomyślała Arya. Proszę, musisz go zabić. Oświetlana od dołu, jego twarz była maską śmierci, a jego brakujące oko było czerwoną i wściekłą raną. Miecz był rozpalony od koniuszka ostrza, aż po sam jelec, ale wyglądało na to, że Dondarrion nie czuje ciepła. Stał więc w takim bezruchu, że wydawał się być wykuty z kamienia.

Nawałnica Mieczy, Arya

Opisy tych trzech mieczy wybitnie podobne. Jak widzimy, naprawdę wygląda na to, że jest mnóstwo wspólnych określeń i symbolów Światłonoścy, Lodu Neda, Wiernego Przysiędze i Wdowiego Płaczu, a każe z nich wzmacnia hipotezę, że przekucie Lodu na dwa miecze, jest powiązane z kometą – Światłonoścą.

Po chwili przerwy czas na powrót do głównego tematu. W historii Azora Ahai o wykuci Światłonoścy były trzy próby zahartowania miecza. Pierwsza w wodzie, druga w sercu lwa i trzecia rozstrzygająca w sercu Nissy Nissy. Słowa jakimi opisano drugą próbę zahartowania miecza w sercu lwa, są interesujące. “Stal rozbiła się i rozłamała na dwie części (org. split)”. Pierwsza próba również była nieudana, ale słowa “rozłamała na dwie części (org. split) są użyte tylko do opisu hartowania stali w sercu lwa. Biorąc pod uwagę, że Tywin, Lord Lew rozłamał na pół (org. split) Lód, myślę, że może być tu coś na rzeczy. Pomysł komety dzielącej się na dwie części ma sens z racjonalnego punktu widzenia, musiała w końcu wykonać dwa zadania. Zniszczyć księżyc osiem tysięcy lat temu, a także wrócić do historii. Po znalezieniu poparcia w tekście dla tego rozwiązania, możemy stwierdzić, że to prawdopodobny przebieg zdarzeń. Znalazłem również kilka innych scen, które wydają się być metaforami próby wykucia Światłonoścy, przedstawiającymi rozłam komety. Sięgniemy głębiej do tego tematu, w jednym z przyszłych esejów, który będzie dedykowany szukaniu przykładów trzech prób wykucia i zahartowania Światłonoścy. Pęknięcie komety na dwie części, wydaje się pasować do drugiej próby zahartowania Światłonoścy w sercu lwa i rzecz jasna kolizja z księżycem stanowiłaby wtedy trzecią i udaną próbę wykucia Światłonoścy, kiedy ten został oświetlony czerwonym ogniem.

Teraz rozważmy zmianę koloru. Kidy Azor Ahai wbił miecz w Nissę Nissę, jest on opisany jako “rozgrzany do białości (org. white-hot)” i “dymiący”, zmieniając się na czerwony po opuszczeniu serca Nissy Nissy. Barwiony jej krwią. Miecz Neda z początku ma kolor zwyczajnego miecza z Valyriańskiej Stali, bardzo ciemny i dymiący szarością (org. smoky grey), ale kiedy Lód zostaje przekuty, nie zapominajmy, że splamiła go krew lorda Eddarda, dwa nowe miecze są czarne i czerwone, Niczym “fale nocy i krwi”. Kiedy nieumarły Lord Beric podpala swój miecz przed pojedynkiem z Ogarem, robi to smarując ostrze własną krwią. Ogień i krew, jak to mówią. Inskrypcje na Smoczym Rogu Eurona, który rzekomo pochodzi z Valyrii są jeszcze bardziej konkretne. “Ogień za krew, krew za ogień”. Wygląda na to, że tego pragnie Światłonośca. Zostać pokrytym krwią, by móc zrobić swoje. To magia krwi, tak jak sugeruje to oryginalna opowieść. Jeśli oryginalna kometa Światłonośca podąża za tym wzorcem, powinna poczerwienieć dopiero po zniszczeniu księżyca.

Zazwyczaj niemagiczne komety nie mają czerwonych ogonów, a raczej niebieskie i białe (z małymi wyjątkami, które są skutkiem warunków atmosfery). Trzeba postawić to jasno: z powodów czysto naukowych czerwonego komety nie mają prawa istnieć. Czerwony kolor komety, być może wskazuje, że to nadprzyrodzona kometa, poddana transformacji. W alchemii czerwony jest kolorem transformacji, a więc kometa po niej wydaje się czerwona. W rzeczywistości to prawdpodobnie powód dla którego George uczynił kometę czerwoną. By powiedzieć nam, że to nie jest zwykła kometa, że przydarzyło jej się coś niezwykłego. Transformacja to bardzo ważne pojęcie. Właściwie to bijące serce opowieści o Światłonoścy. Kiedy zbadamy scenę budzenia smoków z końca Gry o tron, co uczynimy za chwilę, dowiemy się kto przechodzi w transformację i w co i spróbujemy nie robić żadnych kiepskich żartów o Deceptikonach.

Oto ostatnia rzecz jaką chcę powiedzieć o ogonach komety: to ogon komety jest tym co czyni czyni jej wygląd podobnym mieczowi. W związku z tym, sądzę, że logicznym jest by szukać trzech prób wykucia i zahartowania Światłonoścy, w zakresie komety, rozważając jej ogon. Na początku był on biały i niebieski, jak każdej zwyczajnej komety, co może reprezentować pierwszą próbę zahartowania w zimnej wodzie. Kiedy orbita komety przywiodła ją do wewnętrznego układu słonecznego, zaczęła się ona rozrywać, wyrzucając w przestrzeń kosmiczną skały i lód, zostawiając za sobą szlak gruzu. Kiedy ziemia przechodziła przez ten pas gruzów, można było doświadczyć deszczu meteorów. Nie mogę przestać myśleć o tym, że meteoryt o bladym kamieniu, z którego podobno wykuto Świt mógł przybyć na ziemię jako kawałek oryginalnej komety powstały przy jej rozdzieleniu, ale przed uderzeniem w księżyc. Świt, biały miecz, który jest blady niczym mleczne szkło i żywy w świetle, wygląda na pasujący symbol dla hartowania w wodzie, białego i niebieskiego ogona komety, a także opisu rozgrzanego do białości (org. white-hot) i dymiącego Światłonoścy przed dźgnięciem Nissy Nissy. Świt jest również pierwszą częścią dnia, tak więc powiązanie go z pierwszą próbą zahartowania stali, ma jakiś sens. Zobaczymy wkrótce, że ogniste smocze meteory powstałe w wyniku zniszczenia księżyca są raczej czarne, i powiązane bardziej z ciemnością i cieniem oraz piciem światła zamiast dawaniem go. Pomysł, że meteor, z którego powstał Świt pochodzi z komety przed uderzeniem w księżyc dostarcza nam wyjaśnienia dlaczego jest on biały i żywy w świetle. Mamy zamiar podjąć wnikliwą obserwację sceny, w której Daenerys budzi swe smoki z kamiennych jaj w pogrzebowym stosie Khala Drogo. W tej właśnie scenie pierwsze jajo pękając odrzuca nieco swojej skorupy, której kawałki tocząc się i odbijając opuściły stos i były opisane jako “kawałki zakrzywionej skały, blade i poprzecinane żyłkami złota, złamane i dymiące” Nie jestem pewien czy trzy wyklucia smoków mają być analogią do trzech prób wykucia Światłonoścy, ale na pewno jest to możliwe. A jeśli tak jest, interesujące, że pierwsze jajo, które pękło, było to z bladego kamienia, tak jak Świt, który był stworzony z bladego kamienia meteorytu.

Comet Halley. Credit: ESA/Max Planck Institute for Solar System Research, CC BY You can turn a comet red with either magic or photoshop. I'm not telling which I used here.

Comet Halley. Credit: ESA/Max Planck Institute for Solar System Research, CC BY
You can turn a comet red with either magic or photoshop. I’m not telling which I used here.

Obudzić smoka: seks i walka na miecze

Wracając do naszego tematu, zwróćmy uwagę na sedno mitu o Światłonoścy – zniszczenie księżyca i obudzenie smoków z kamienia. Podczas czytania kolejnego fragmentu popatrzmy jak różnymi sposobami Azor Ahai jest porównany do słońca. Obydwoje są zestawieni w tych cytatach: ‘słońce narodzi się na nowo’ , ‘Azor Ahai narodzi się na nowo. Dzieje się tak, ponieważ Azor Ahai to żyjący awatar słońca, wojownik ognia.

‘W waszych Siedmiu Królestwach trwa teraz noc – ciągnęła kobieta w czerwieni – ale wkrótce znowu wzejdzie słońce. Wojna trwa dalej, Davosie Seaworth, i niektórzy niedługo się przekonają, że nawet z dogasającego węgielka może powstać wielki pożar. Stary measter patrzył na Stannisa i widział w nim tylko człowieka, Ty widzisz w nim króla. Obaj jesteście w błędzie. On jest wybrańcem Pana, wojownikiem ognia. Widziałam jak dowodził wielką walką przeciw ciemności. Widziałam to w płomieniach. Płomienie nie kłamią. W przeciwnym razie nie byłoby cię tutaj. Napisano to również w proroctwie. Gdy popłynie krew czerwonej gwiazdy i zbiorą się ciemności, Azor Ahai narodzi się ponownie wśród dymu i soli, by obudzić śpiące w kamieniu smoki. Krwawiąca gwiazda pojawiła się i odeszła, a Smocza Skała jest wyspą dymu i soli. Stannis Baratheon jest ponownie narodzonym Azorem Ahai! – Jej czerwone oczy rozbłysły niczym bliźniacze ognie.’ 
Davos III, Nawałnica mieczy

Chociaż interpretacje przepowiedni i wizji w płomieniach są w przypadku Melisandre mocno podejrzane, to z całą pewnością ma dużą wiedzę dotyczącą proroctwa o Azorze Ahai.
Azor Ahai jest powiązany z obudzeniem smoków z kamienia i byciem narodzonym na nowo. Część mówiąca o ‘obudzeniu smoków z kamienia’ ma więcej sensu jeśli pomyślimy o Azorze Ahai jak o słońcu, budzącym płonące meteory-smoki z kamienia przez zniszczenie drugiego księżyca gigantycznym mieczem kometą.
Miły gość, nieprawdaż? Ale w końcu ten sam człowiek przebił mieczem własną żonę. Porozmawiamy o moralności ‘wojownika ognia’ za chwilę , na razie powiedzmy, że rozumiemy kosmiczne znaczenie Azora Ahai ‘budzącego smoki z kamienia’.
Ale co to, znaczy, że Azor Ahai jest ‘narodzony na nowo’? Czy chodzi tu o jego kosmiczny czy ziemski aspekt?

Aby odpowiedzieć na to pytanie musimy spojrzeć na legendę o Azorze Ahai i Nissie Nissie z drugiej strony. Zdaje się, że Światłonośca to metafora o dwóch końcach, Z jednej strony opowieść o wykuciu Światłonoścy mówi nam o człowieku który przebija serce swojej żony, poświęcając jej życie i duszę aby stworzyć straszliwy, płonący miecz o magicznej mocy. Gdy usłyszałem tą historię po raz pierwszy, zareagowałem tak samo jako Davos – to bardzo zła rzecz. Davos myśli, żę może nie nadaje się na bohatera, ale sam nie byłby w stanie przebić mieczem swoją ukochaną żonę, bez względu na to czy potrzebny byłby mu magiczny talizman.

Szczerze mówiąc, zgadzam się – taki czyn może jedynie utworzyć zły miecz, a magia krwi to nie coś czym powinien zajmować się bohater. Może antybohater byłby do tego zdolny, może jest makiaweliczna potrzeba na taki magiczny miecz, może jest jakiś sposób by oczyścić taką broń zła… ale wiem komu zaufałbym z podjęciem właściwej decyzji w sytuacji gdy będą ważyć się losy świata: postaciom takim jak Davos, Jon Snow, Brienne, Sansa, Samwell Tarly. Septon Meribald itp.

Mówiąc jaśniej, sugeruję, żę opowieść o Światłonoścy to kłamstwo – przynajmniej w pewnym sensie. Mogę się mylić, ale nie wierzę, że ciemność została pokonana przy użyciu magii krwi do stworzenia płonącego miecza. Rzeczy dziejące się na niebie zdają się to potwierdzać, ponieważ zamordowanie tym co rozpoczęło Długą Noc. Wykucie Światłonoścy sprowadziło ciemność.
Idąc o krok dalej, podejrzewam, że Nissa Nissa nie była dobrowolną ofiarą, ale ofiarą zbrodni, czerwonego morderstwa – wydaje mi się, żę tak samo jak drugi księżyc.

Ale to tylko jedna strona metafory.

Z drugiej strony mamy, głęboko ukrytą, opowieść o narodzinach. To opowieść o matce, każdej matce, która ryzykuje swoje życie by wydać nowe życie na świat. Przed rozwojem nowoczesnej nauki ryzyko śmierci podczas porodu było bardzo, bardzo duże, więc za każdym razem gdy matka decydowała się na zajście w ciążę i wniesienie nowego człowieka na świat, tak naprawdę ryzykowała swoje życie, składając je jako potencjalną ofiarę. Zauważcie, żę Martin zawarł tą rzeczywistość w swoim opisie prawie-średniowiecznego świata, często kładzie na tym dużą wagę.
Matki ‘smoczych ludzi’ często umierają przy porodzie, od historycznych targaryeńskich matek po matki Jona Snow, Daenerys i Tyriona. Moim zdaniem ci ostatni są krwią smoka, ale nawet jeśli nie jesteś pewny co do Jona i Tyriona, wzór pozostaje ten sam – matki ludzi-smoków i zwykłych ludzi często umierają podczas porodu.

Pierwszym połączeniem, które doprowadziło do odkrycia całego scenariusza ‘kometa uderza w księżyc’ było połączenie pomiędzy pęknięciem księżyca w opowieści o Światłonoścy i qartheńskiej legendy o powstaniu smoków. Połączenie tych dwóch podań pokazuje nam również dwie strony metafory. Z pewnego punktu widzenia słońce zabiło księżyc płonącym mieczem-kometą, całkowicie go niszcząc i powodując dalsze zniszczenia Planetos księżycowymi meteorami.
Ale to także akt narodzin – bo z innej perspektywy, moglibyśmy powiedzieć, że drugi księżyc umarł podczas porodu smoczych meteorów. Był (org. she) ‘zapłodniony’ przez smocze nasienie komety Światłonoścy, a potem pękł jak jajo. To oznacza, że symbolicznie kometa to ognisty ‘penis’ słońca.
Tak, kometa to nie tylko miecz słońca, to także jego członek. Albo jeśli wolisz, sperma – nasienie życia. Śmiej się, jeśli chcesz, rób żarty o oklałej rybie. Gdzież się podziewa Tom Siedem Strun gdy jest naprawdę potrzebny? Ale myśląć poważnie, oto świetny cytat z Tańca ze Smokami, który pokazuje, że ten symbolizm jest niezwykle jesny. Miecz może być mieczem… albo być ‘mieczem’.
Ta rozmowa pomiędzy Lady Barbrey Dustin i Theonem Greyjoyem ma miejsce w kryptach Winterfell. Zauważcie, że oczy Lady Dustin lśnią (płoną) gdy mówi o dostaniu zakrwawionego miecza, co odnosi się do księżyca stającego w płomieniach gdy zapłodniła go kometa-Światłonośca.

‘Zdjęła rękawiczkę i dotknęła kolana posągu. Jasne ciało kontrastowało z ciemnym kamieniem. – Brandon kochał swój miecz. Uwielbiał go ostrzyć. Zawsze powtarzał: “Chcę, żęby można nim było ogolić pizdę’’. Bardzo też lubił go używać. Kiedyś rzekł mi: ‘’Spływający krwią miecz to coś pięknego’’.
Znałaś go – zrozumiał Theon.
Jej oczy zalśniły, w blasku lampy, jakby płonęły.
– Brandona oddano na wychowanie do Barrowton. Był podopiecznym starego lorda Dustina, ojca tego, za którego potem wyszłam, ale większość czasu spędzał, jeżdżąc po Strumienisku. Uwielbiał konną jazdę, Jego młodsza siostra była taka sama. Tych dwoje było jak para centaurów. A mój pan ojciec zawsze się cieszył, gdy mógł u siebie gościć dziedzica Winterfell. Miał wielkie ambicje. Dla korzyści rodu Ryswellów sprzedałby moje dziewictwo każdemu Starkowi, który by się napatoczył.Okazało się jednak, że nie musiałam tego robić. Brandon nigdy nie miał zahamowań przed braniem sobie tego co chciał. Jestem już stara i zasuszona, zbyt długo byłam wdową, ale po dziś dzień pamiętam widok swej dziewiczej krwi na jego kutasie tej nocy, gdy mnie wziął. Myślę, że jemu też się spodobał. Spływający krwią miecz to coś pięknego, tak jest. Bolało, ale to był słodki ból.’
Taniec ze Smokami, Sprzedawczyk

Jak widzicie, zakrwawiony miecz ma dwa znaczenia. Gdy jest dosłownie mieczem, krew pochodzi z zabijania. Z morderstwa i bitwy. Ale gdy mówimy o ‘zakrwawionym mieczu’ , eufemistycznym nawiązaniu do seksu, posiada inne znaczenie – zapłodnienia i krwi dziewicy, ‘księżycowej krwi’ (przyp. tłumaczy: moon w języku angielskim określa księżyc lub miesiąc, więc ‘miesięczna krew’ to ‘moon blood’) jak powinniśmy to nazwać. Znowu, śmiejcie się jeśli chcecie, ale George nadał podwójne znaczenie ‘księżycowej krwi’ z dobrego powodu – drugi księżyc był dziewicą zapłodnioną przez Światłonoścę – a przy tym na pewno było dużo krwi.

Ta podwójna metafora seksu i walki na miecze pojawia się w całej Pieśni Lodu i Ognia. Przy okazji, o to początek snu Jaime’go na pniu czardrzewa, w którym śni o sobie i Brienne władających płonącymi mieczami w głębinach Casterly Rock:

‘Zamknął oczy w nadziei, że przyśni mu się Cersei. Sny w gorączce były zawsze takie jaskrawe…
Stał nagi i otoczony wrogami, a ze wszystkich stron miał kamienne mury. To skała Casterly Rock – zrozumiał. Czuł nad głową jej gigantyczny ciężąr. Wrócił do domu, Wrócił do domu i znowu był cały.
Uniósł prawą dłoń i zgiął palce, by poczuć ich siłę. To było równie dobre jak seks. Jak walka na miecze, Pięć palców dłoni. Śniło mu się, że jest kaleką, ale okazało się, że to nieprawda. Zakręciło mu się w głowie od ulgi. Moja dłoń, moja zdrowa dłoń. Dopóki ją miał, nie musiał się bać niczego.’
Nawałnica mieczy, Jaime VI

Seks i walka na miecze, czy jak to mówi Brienne w serialu ‘pierdolenie i walczenie’. Zakrwawiony miecz. Jest więcej cytatów tego typu, ale lepiej chodźmy naprzód. Ktoś pewnie mógłby napisać cały dobry esej wyłącznie na ten temat – o ile takiego już nie ma.

To zamyka temat zapłodnienia przez zakrwawiony miecz. Teraz spójrzmy na poród z tej samej perspektywy. Ta scena rozgrywa się w nocy w obozie armii Robba w Starciu królów. Zauważcie wspomniane tu ‘głodny’ miecz wśród mnóstwa czerwonej krwi, jasne czerwone chorągwie i czerwoną poświatę zachodzącego słońca. Zdaje się, że to sprytne nawiązania do Światłonoścy – świecącego się miecza związanego z krwią, płomieniem i zachodem słońca – tym który wypił krew Nissy Nissy:

‘Na zewnątrz usłyszała pieśń zupełnie innego rodzaju. Rymund Rymopis siedział pod ścianą warzelni piwa, otoczony pierścieniem słuchaczy, i śpiewał niskim, dźwięcznym głosem balladę o lordzie Dermondzie na Krwawej Łące.

I stanął z mieczem w dłoni tam
Ostatni Darry’ego woj…

Brienne zatrzymała się, by chwilę go posłuchać. Zgarbiła szerokie plecy, a masywne ramiona skrzyżowała na piersiach. Obok przebiegła banda obdartych chłopakó, którzy z głośnym wrzaskiem bili się na patyki. Dlaczego chłopcy zawsze muszą się bawić w wojnę? Zastanowiła się, czy odpowiedzi na to pytanie nie stanowi Rymund. Gdy bard zbliżał się do końca pieśni, jego głos stawał się coraz głośniejszy.

Czerwoną trawę miał u stóp
Nad głową czerwień flag
Czerwone słońce, bo był zmierzch
Skąpał go jego blask.
Chodźcie tu – krzyknął wielki lord.
Mój miecz wciąż czuje głód
I z krzykiem dzikiej furii
Przebiegli strumyk w bród…

– Walka jest lepsza od takiego czekania – rzuciła Brienne – Podczas bitwy człowiek nie czuje się taki bezsilny. Ma miecz i konia, czasem topór. Kiedy przywdzieje zbroję, trudno jest mu zrobić krzywdę.
Ale rycerze giną w bitwach – przypomniała jej Catelyn.
Brienne skierowała na nią spojrzenie przepięknych, niebieskich oczu.
A damy umierają w połogu. I nikt nie śpiewa o nich pieśni.
– Dzieci to inny rodzaj bitwy. – Catelyn ruszyła przed siebie. – Nie ma w niej chorągwi ani surm, lecz wcale nie jest mniej gwałtowna. Urodzić dziecko, wydać je na świat…. Matka na pewno opowiadała ci o bólu…
Nie znałam mojej matki – odparła Brienne’

Starcie królów, Catelyn VI

Widzieliśmy, że walka na miecze jest jak seks, a teraz widzimy, że poród jest jak bitwa.
To podwójna natura mitu o Światłonoścy, z jednej strony krwawa bitwa, tłumienie życia innego człowieka, broń zagłady, przynosząca jedynie śmierć i smutek, a z drugiej strony bitwę porodu, krwawe łoże, ból i ofiara przynoszenia innego życia na świat, przekazywanie pochodni z pokolenia na pokolenie. Ofiara, stworzenie, prokreacja.

W ten sposób widzimy dlaczego Światłonośca reprezentuje nie tylko miecz, ale i dziecko. Matki smoczych ludzi umierają podczas porodu, ale te dzieci są swoimi rodzicami – narodzonymi na nowo. Każde dziecko jest swoją matką i swoim ojcem – narodzonym na nowo w połączeniu dwóch żyć które tworzą trzecie. To jedno ze znaczeń frazy ‘Azor Ahai narodzony na nowo’. Kontynuacja linii krwi, przekazanie dalej pochodni życia. Z kolei tu widzimy, że heroiczna osoba jest i mieczem i pochodnią:

‘Jestem mieczem w ciemności. Jestem strażnikiem na murach. Jestem ogniem, który odpędza zimno, światłem, które przynosi świt…’

W tym miejscu muszę przynać, że pisząc tą analizę stoję na barkach gigantów. Dokładniej giganta znanego na forum Westeros.org jako Schmendrick, autora wspaniałego eseju R+L=Lightbringer. Moim skromnym zdaniem ten esej to lektura obowiązkowa dla każdego kto chce zrozumieć co George robi w historii Azora Ahai i Światłonoścy. To jeden z jego esejów zainspirował mnie gdy sam zaczynałem ten proces. Esej jest powszechnie uważany za jadną z najlepszych istniejących analiz Pieśni Lodu i Ognia. Aspekty Światłonoścy dotyczące prokreacji, które wprowadziłem tutaj, są tam znacznie lepiej rozwnięte. Pojawia się tam także głęboka analiza wpływów rzymskiego mitraizmu na legendę o Azorze Ahai/Światłonoścy.

Teraz, gdy mamy już podstawowe zrozumienie obosiecznej natury tej opowieści, zastosujmy to do kosmicznych zdarzeń wykucia Światłonoścy. Słońce dźga i zapładnia księżyc-jajo swoim smoczym nasieniem-kometą, księżyc wybucha, rodząc smocze meteory. Wydaje się, że u księżyców ciąża jest znacznie krótsza niż u ludzi – zapłodnienie i poród następują w niedługim czasie. Smocze meteory to w tym wypadku dzieci, które są dość dosłownie częściami księżyca, częściami matki. Legenda z Qarthu mówi, że smocze meteory ‘piły ogień słońca’ – to odniesienie do tego, iż eksplodujące kawałki księżyca ‘kąpały’ się w ogniu solarnej komety. Meteory to odrodzenie umierającego księżyca i umierającego słońca. Mówię ‘umierającego słońca’, ponieważ podczas Długiej Nocy słońce było ukryte, odwróciwszy swą twarz od świata. Więc, meteory są Azorem Ahai (słońcem) narodzonym na nowo a także Nissą Nissą (księżycem) narodzonym na nowo, tak jak dziecko jest odrodzeniem obojga swoich rodziców.

Adekwatnie, Światłonośca jest porównywany i do słońca, i do księżyca, w symboliczny sposób. Po pierwsze tu Światłonośca-kometa jest porównany do księżyca:

Jon klepnął go w ramię poparzoną dłonią i wrócili razem do obozu. Wszęszie wokół rozniecano już ogniska, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Długi, czerwony warkocz Pochodni Mormonta gorzał tak samo jasno jak księżyc.
Starcie królów, Jon IV

Jadeitowe kompendium Colloquo’a Votara także mówi na, że Światłonośca Azora Ahai zawsze był ciepły, tak jak Nissa Nissa była ciepła, ponieważ wypił jej krew i duszę, jeszcze bardziej obrazując pomysł, iż Światłonośca zawiera esencję księżyca.

Światłonośca zawiera także esencję słońca, widzieliśmy, że miecz Neda, symbolizujący Światłonoścę, pije światło słoneczne, powodując ciemnienie stali, a o smoczych meteorach powiedziano, że wypiły ogień słońca. To bardzo spragniony miecz ludzie! Wypił krew Nissy Nissy, pił też ogień słońca. Jest też bez wątpienia głodny, przypomnijcie sobie wers opowieści o Lordzie Deremondzie na krwawej łące, ‘Mój miecz wciąż czuje głód’. Liść, jedno z Dzieci Lasu z którymi spotyka się Bran, rozwija tą koncepcję, mówiąc nam, że ‘ogień jest zawsze głodny’, a gdy w gorącej wodzie kąpani ‘Ludzie Królowej’ Melisandre tylko czekają by kogoś podpalić podczas śnieżycy w Tańcu ze Smokami, ich jeniec Asha Greyjoy zauważa, że ‘trzeba będzie nakarmić czerwonego boga’ Lód zachowuje, ale ogień pochłania, jak powiedział maester Aemon.
Wszystkie te rzeczy odnoszą się mniej więcej do tego samego, więc powinny naprowadzić nas na trop – miecz Azora Ahai nie był światło-noścą, ale świało-pijcą. Ciemnościo-noścą. Ale, może jednak pije światło jedynie po to by uwolnić je w kluczowym momencie – musimy zachować otwarty umysł, ponieważ George lubi nas zaskakiwać. Ale, jak na razie wydaje się być pochłaniaczem, a nie producentem światła.

Podrobiony Światłonośca błyszczy się całkiem nieźle, ale oczywiście nadal pozostaje fałszywym. Jednakże, George nadal stwarza symboliczne powiązanie ‘Światłonoścy’ z ‘mieczem słońca’ w tych fragmentach:

‘Stannis Baratheon wydobył Światłonoścę.
Miecz rozbłysnął żywym światłem, czerwonym, żółtym i pomarańczowym. Jon widział to już nieraz…. Ale nie w takiej formie. Nigdy przedtem tak nie było. Światłonośca stał się słońcem przekutym w stal. Gdy Stannis wzniósł oręż nad głowę, ludzie musieli odwracać wzrok albo zasłaniać oczy. Ogień płonący w wykopie cofnął się przed tą burzą światła niczym mały pies kulący się przed większym’
Taniec ze Smokami, Jon III
‘Światłonośca świecił jaśniej niż kiedykolwiek przedtem. Jasno jak słońce – Uniósł kubek – Za Stannisa Baratheona i jego magiczny miecz.
Wino w jego ustach miało gorzki smak.’
Taniec ze Smokami, Jon III

Podsumowując obydwa, Azor Ahai i Nissa Nissa narodzili się na nowo w wojowniku ognia, a esencja słońca i księżyca weszła w powstałe smocze meteory. Piły krew księżyca i ogień słońca. Teraz widzimy dlaczego ‘odrodzenie’ Azora Ahai obejmuje budzenie smoków z kamienia, w sensie kosmicznym. Smoki obudzone z kamienia są Azorem Ahai narodzonym na nowo, dziećmi księżyca i słońca.

Jeszcze jedna, ale ważna rzecz, nad którą musimy się pochylić. Według zapropowanego tu scenariusza rozdwojenia się komety, jedynie połowa uderzyła by w księżyc i była pochłonięta przez pożogę. Druga połowa komety, z nieco zmienioną trajektorią, wydawała by się wyłaniać z drugiej strony pogorzeliska, płonąc czerwienią. Legend o Światłonoścy mówi, że miecz był ‘żarzył się w ogniu do białości’ i ‘dymił’ gdy przebił serce Nissy Nissy, a potem płonął na czerwono, wię zgaduję, że ocalała część komety przemieniła się na swój obecny, krwawiąco-czerwony kolor płonięcia, gdy przechodziła przez wielki pożar. W tym sensie, ocalała część komety także oznacza Światłonoścę lub Azora Ahai Odrodzonego. Jeśli chcemy być dokładniejsi, to możemy uznać te kometę za Azora Ahai narodzonego na nowo, a smocze meteory jako smoki obudzone z kamienia, ale obydwa są dziećmi księżyca i słońca, więc tak naprawdę, symbolicznie są tym samym. Smocze meteory płonęły w atmosferze na czerwono, jak mniejsze wersje czerwonej komety płonącej na niebie niczym czerwony miecz. Wszystkie są manifestacjami Światłonoścy, dziecka słońca i księżyca. I komety i meteory mogą być smokami i płonącymi mieczami.

God's Eye one sword

“God’s Eye” by Lucifer means Lightbringer
The second moon, superimposed over the sun at the moment of its destruction by the Lightbringer comet, with the surviving moon looking on as the watcher.

Alchemiczne gody Daenerys Targaryen

Najważniejsza manifestacja wykucia Światłonoścy ma miejsce w kulminacyjnym momencie Gry o tron, gdy Daenerys budzi smoki z kamiennych jaj na stosie pogrzebowym Khala Drogo.
To wydarzenie, które nazywam Alchemicznymi Godami Daenerys Targaryen, daje nam szczegółowy model zniszczenia księżyca przez ogień słońca. Związek pomiędzy Daenerys i khala Drogo pojawia się już na samym początku, Khal Drogo to ‘słońce i gwiazdy’ Dany, a on nazwa Dany ‘księżycem mojego życia’. Gdy słyszymy to po raz pierwszy wydaje się, że to nie więcej niż czułe słówka, może jakieś odbicie dothrackiego wierzenia, że księżyc to bogini, żona słońca, które samo jest bogiem. Oczywiście w świetle astronomicznego wzoru który zaprezentowano w micie o Światłonoścy, widzimy, że te czułe zwroty to nie przypadek. Daenerys to ‘oblubienica ognia’, księżycowa dziewica, która wychodzi za mąż za słońce, w całej jego płomiennej chwale.

Mit z Qarthu mówi, że księżyc zbliżył się zbytnio do słońca, został poparzony jego ogniem, co spowodowało, iż pękł jak jajko, a smoki wypadają z niego. Właśnie to dzieje się w scenie obudzenia smoków – księżycowa dziewica, Daenerys ‘zbliża się zbytnio’ do ognia jej słonecznego króla, khala Drogo, symbolicznie zabijając samą siebie. Jej smocze jaja są wypalone na tym solarnym stosie, i pękają i rzeczywiście, smoki wypadają. Jak wcześniej wspomniałem, ten mit można najlepiej wyjaśnić jako zaćmienie, co utworzyłoby obraz słońca skąpanego ogniem słońca, tak jak robi Daenerys w tej scenie. Krótko potem następuje narodzenie smoków.

A więc, tutaj mamy Alchemiczne Gody Daenerys Targaryen. Będziemy się co chwilę zatrzymywać pomiędzy fragmentami, aby przeanalizować ważne aspekty metafory wykuwania Światłonoścy. Ta scena to po prostu szablon dla wszystkich metafor wykuwania Światłonoścy w książkach.

‘Kiedy umiera władca koni, zabija się też jego wierzchowca, aby jego pan mógł pojechać dumny do krainy nocy. Ich ciała zostają spalone pod gołym niebem. Wtedy khal mknie na swoim ognistym rumaku, aby zająć miejsce pośród gwiazd. Im jaśniej człowiek płonął za życia, tym mocniej jego gwiazda świeci w ciemności.
Pierwszy zauważył ją Jhogo.
Tam – powiedział ściszonym głosem. Dany odwróciła głowę i ujrzała gwiazdę nisko na wschodzie. Pierwsza gwiazda była kometą. Czerwona jak krew, jak ogień, ogon smoka. Nie mogłaby oczekiwać wyraźniejszego znaku.’

Już na wstępie widzimy tutaj kilka powiązań: Khal Drogo, słońce i gwiazdy Dany, jest zidentyfikowany jako gwiazda świecąca w ciemności, tak jak Światłonośca (podobno) świeci w ciemności, tak jak ludzie z Nocnej Straży są mieczem w ciemności. Osobista gwiazda khala to czerwona kometa, symbol Światłonoścy i Azora Ahai, no i oczywiście smoków. Khal Drogo w dość oczywisty sposób gra tutaj rolę Azora Ahai, wojownika ognia i solarnego króla. Dany natychmiast powiązuje kometę z krwią, ogniem i smokami.

Kometa to przedłużenie solarnego króla, reprezentuje zapłodnienie księżyca jego ognistym smoczym nasieniem. Dany otrzymała swoje smocze jaja na swoim ślubie z khalem Drogo, związując smocze jaja z kopulacją słońca i księżyca. Pierwsze i drugie alchemiczne gody Dany, są ze sobą symbolicznie połączone, razem opowiadają tę samą opowieść, jak wkrótce zobaczymy.

‘Wzięła pochodnię od Aggo i wsunęła ją między bale. Buchnął płomień, najpierw zapaliła się oliwa, zaraz potem (a heartbeat later) chrust i sucha trawa. Malutkie płomyki pomknęły szybko w górę konstrukcji, niczym czerwone myszy skakały z gałązki na gałązkę. Gwałtowna fala ciepła buchnęła jej w twarz, delikatna i nieoczekiwana jak oddech kochanka, lecz już kilka chwil później stała się nie do zniesienia. Dany cofnęła się. Drewno trzaskało coraz głośniej. Rozległ się przenikliwy, zawodzący głos Mirri Maz Duur. Płomienie wirowały wściekle, pędząc coraz wyżej. Zmierzch zamigotał, jakby samo powietrze roztopiło się z gorąca. Dany usłyszała trzask pękających kłód. Płomienie objęły Mirri Maz Duur. Jej śpiew wzmógł się, stał się coraz bardziej przenikliwy… aż zachłysnęła się, potem jeszcze raz i jeszcze, a jej pieśń przeszła w drżące zawodzenie, agonalny jęk.’

Fala ciepła z solarnego króla bucha w twarz Daenerys jak oddech kochanka, rozpoczynając strumień słów związanych z prokreacją, który ciągnie się przez całą scenę. Właściwie, mogło się to zacząć z wsunięciem pochodni, ponieważ pochodnia to symbol komety (tak jak wtedy gdy kometę nazwano Pochodnią Mormonta.), a wsunięcie jej (org. thrusting, dosłownie pchnięcie)… oczywiście Światłonośca był ‘wsunięty’ w serce Nissy Nissy. Drżace zawodzenie Mirri przywołuje na myśl krzyk udręki i ekstazy Nissy, oraz miecz Wdowi Płacz, który jest połową miecza który symbolizował Światłonoścę, tak jak kometa która uderzyła w drugi księżyc jest połową rozdielonej komety.

Warto zwrócić uwagę na roztopienie się powietrza z powodu gorąca, ponieważ to ważne powiązanie pomiędzy ogniem i cieczą – w szczególności krwią. Czerwona kometa jest często opisywana jako płonąca lub krwawiąca, a z całą pewnością księżycowa krew płynie gdy rodzą się płonące smoki. Mówimy tu o ognistej, płonącej krwi. Podczas całych Alchemicznych Godów widzimy, że słownictwo związane z wodą jest używane by opisać ogień: migotanie, wirowanie, kręcenie się, przykrycie (objęcie) Mirri Maz Duur jak fala (org. shimmering, swirling, whirling, sweeping over like wave). To nie przypadek, że w scenie gdy Tyrion po raz pierwszy widzi Wiernego Przysiędze i Wdowi Płacz także jest dużo obrazów związanych z wodą. Jest to opisane tak:
Obie barwy stykały się, w żadnym miejscu nie mieszając się ze sobą. Każda zmarszczka była wyraźnie odrębna niczym fale nocy i krwi bijące o stalowy brzeg’ Światło wpada (org. streams) przez romboidalne szybki (org. Diamond-shaped panes of colored glass) i sprawia, że ostrze migocze (org. użyte jest słowo ‘shimmer’ które używane jest do opisu migotania np. tafli wody) czarno-czerwonym blaskiem, podczas gdy gałka i garda płoną złotym ogniem. Ten zestaw symbolicznych zwrotów i motywów będzie pojawiał się wszędzie tam gdzie symbolicznie wykuwany jest Światłonośca.

Płonąca krew jest szczególnie ważnym elementem transformacji ognia księżyca z jaja w burzę płomiennych smoków. Gdy Daenerys leży w namiocie, otoczona przez tańczące cienie, ma gorączkowy sen o obudzeniu smoka w sobie, rozpostarciu skrzydeł i wyleceniu przez czerwone drzwi, jej krew płonie.

‘Pędziła, a jej stopy roztapiały kamień pod sobą. – Szybciej! – wołały duchy jednym głosem, a ona rzuciła się do przodu, krzycząc jeszcze głośniej. Jej plecy rozpruł ogromny nóż bólu i poczuła, że jej skóra rozwiera się, poczuła też smród palącej się krwi i ujrzała cień skrzydeł. Daenerys Targaryen pofrunęła.
obudzić smoka
Drzwi pojawiły się przed nią, tak blisko, tak blisko, korytarz wokół niej rozmazał się, chłód z tyłu odchodził. Nie było już kamiennej posadzki, a ona leciała nad morzem Dothraków, coraz wyżej i wyżej, pod nią falująca zieleń, wszystko co żyło i oddychało, uciekało w popłochu przed cieniem jej skrzydeł. Wyczuwała dom, widziała go, tam za drzwiami, zielone pola i ogromne kamienne domy i ramiona, które niosły ze sobą ciepło. Otworzyła drzwi.
…smoka…
I ujrzała swojego brata, Rhaegara, na koniu równie czarnym jak jego zbroja. W wąskiej wizurze jego hełmu migotał cień.
Ostatni ze smoków – wyszeptał ser Jorah – Ostatni, ostatni. – Dany uniosła czarną zasłonę hełmu brata. Twarz, którą ujrzała, była jej własnym obliczem.
Potem długo był tylko ból, wypełniający ją ogniem i szept gwiazd.’
Gra o tron, Daenerys IX
(w oryginale: The door loomed before her, the red door, so close, so close, the hall was a blur around her, the cold receding behind. And now the stone was gone and she flew across the Dothraki sea, high and higher, the green rippling beneath, and all that lived and breathed fled in terror from the shadow of her wings. She could smell home, she could see it, there, just beyond that door, green fields and great stone houses and arms to keep her warm, there. She threw open the door. 

“… the dragon …”

And saw her brother Rhaegar, mounted on a stallion as black as his armor. Fire glimmered red through the narrow eye slit of his helm. “The last dragon,” Ser Jorah’s voice whispered faintly. “The last, the last.” Dany lifted his polished black visor. The face within was her own.

After that, for a long time, there was only the pain, the fire within her, and the whisperings of stars.  (AGOT, Daenerys)

 

Jak tutaj widzimy, posiadanie ognia w sobie jest równoznaczne z przejściem przemiany w ogniu, a to wymaga i płonącej krwi i obudzenia smoka. Dany podnosi wizor Rhaegara i widzi siebie, bo sama stała się Ostatnim Smokiem. Zauważcie też cień i grozę która otaczają obudzenie smoka.

Drogon, czarny smok, wydycha czarny płomień, ma nawet płonącą czarną krew:

‘Z zadanej włócznią rany wypływała czarna krew, zamieniająca się w parę, gdy spadała na wypalony piasek. Jest wcielonym ogniem – pomyślała Dany. Tak samo jak ja.
Taniec ze Smokami, Daenerys IX

Kontynuując temat płonącej krwi, przypmnijcie sobie co Jon Snow czyta w Jadeitowym Kompendium. Gdy Azor Ahai wbija Światłonoścę w potwora, jego krew gotuje się. Teraz posłuchajmy opisu transformującej Melisandre wizji z ognia, z jej rozdziału w ‘Tańcu ze Smokami’:

‘Czerwona kapłanka zadrżała. Po jej udzie spływała strużka krwi, czarnej i dymiącej. Ogień był w niej, udręka i ekstaza, wypełniał ją, palił, przekształcał. Fale gorąca rysowały coś na jej skórze, natarczywe jak dłoń kochanka.
Taniec ze Smokami, Melisandre

Fraza ‘udręka i ekstaza’ jest niemal identyczna z krzykiem bólu i ekstazy Nissy Nissy. Widzimy czarną, płonącą krew, spływającą po jej udzie – sugerującą poród i księżycową (miesięczną) krew. ‘Zadrżała’ jest znowu użyte, tak jak u Mirri Maz Duur, mamy też ważne słowa ‘ogień był w niej’. Dany ma ogień wewnątrz siebie podczas swojego snu o obudzeniu w sobie smoka, Melisandre ma go w tej scenie, a za chwilę zobaczymy, żę Dany znów ma w sobie ogień, podczas sceny z alchemicznymi godami. Na koniec, zauważcie, że przeżycie Melisandre jest opisane jak coś seksualnego – ciepło ognia jest jak dłoń kochanka.

Scena gdy Melisandre rodzi dziecko-cień pod Krańcem Burzy jest bardzo podobna, widzimy te same motywy i zwroty:

‘Davos uniósł dłoń, by osłonić oczy. Oddech zamarł mu w piersi. Melisandre zrzuciła kaptur i skrywającą ciało szatę. Pod spodem była naga. Okazało się, że jest w zaawansowanej ciąży. Piersi miała ciężkie i obwisłe, a olbrzymi brzuch wyglądał tak, jakby w każdej chwili mógł pęknąć.
Bogowie miejcie nas w swojej opiece – wyszeptał. Odpowiedziała mu śmiechem, niskim i gardłowym. Jej oczy stały się gorejącymi węgielkami, a po zraszający skórę zdawał się lśnić własnym blaskiem. Melisandre świeciła.
Przykucnęła, dysząc ciężko, i rozłożyła nogi. Po jej udach spłynęła krew, czarna jak inkaust. Krzyknęła z bólu albo ekstazy, czy może z obu naraz.’
Starcie królów, Davos II

Davos raised a hand to shield his eyes, and his breath caught in his throat. Melisandre had thrown back her cowl and shrugged out of the smothering robe. Beneath, she was naked, and huge with child. Swollen breasts hung heavy against her chest, and her belly bulged as if near to bursting. “Gods preserve us,” he whispered, and heard her answering laugh, deep and throaty. Her eyes were hot coals, and the sweat that dappled her skin seemed to glow with a light of its own. Melisandre shone.

Panting, she squatted and spread her legs. Blood ran down her thighs, black as ink. Her cry might have been agony or ecstasy or both.  (ACOK, Davos)

Ta scena jest świetna, ponieważ Melisandre naprawdę rodzi – w sumie to tak naprawdę okropne, bo rodzi potwora, ale dla naszych metaforycznych celów to świetnie pasuje. Znów pojawia się fraza ‘ból i ekstaza’, tak samo czarna krew. Melisandre świeci, jarząca się matka-księżyc, czerwona kapłanka, czy ‘Czerwona Królowa’ jak jest czasem nazywana. To, że w tej scenie dzieckiem-Światłonoścą jest czarny cień wzmacia to co mówiłem to straszliwym mieczu Azora Ahai – to był światłopijca, przynoszący noc. Jego matka mogła świecić na niebie gdy rodziła, ale Światłonośca ma ogień innego, podejrzaego rodzaju.
Uważam, że płonąca czarna krew odnosi się także do potomstwa zniszczenia księżyca, krwawiących lub płonących smoczych meteorów, co sugeruje, że te meteory były przypalone na czarno i przemienione. Wydaje się, że to spójne – obiekty poddane ognistej transformacji stają się czarne i ciemne.

Teraz wracamy do alchemicznych godów, będziemy szukać słownictwa seksualnego lub związanego z rozmnażaniem:

‘Wreszcie płomienie dotknęły jej Drogo i objęły go całkowicie. Zapaliło się jego ubranie i przez moment khal wydawał się ubrany w strzępy fruwającego pomarańczowego jedwabiu i pasma szarego dymu. Dany otworzyła usta, wstrzymując oddech. Jakś część jej jaźni pragnęła pobiec do niego – tego właśnie obawiał się ser Jorah – pobiec w płomienie i błagać o przebaczenie, a potem przyjąć go w siebie po raz ostatni, ogień spaliłby ciało z ich kości, aż stali by się jednym na zawsze.’

And now the flames reached her Drogo, and now they were all around him. His clothing took fire, and for an instant the khal was clad in wisps of floating orange silk and tendrils of curling smoke, grey and greasy. Dany’s lips parted and she found herself holding her breath. Part of her wanted to go to him as Ser Jorah had feared, to rush into the flames to beg for his forgiveness and take him inside her one last time, the fire melting the flesh from their bones until they were as one, forever.

Idea stapiających się w jedno słońca i księżyca to ten sam wzór który widzimy w opowieści o wykuciu Światłonoścy, i wspaniały przykład tego, że potomstwo słońca i księżyca zawiera esencję obojga. Meteory-Światłonoścy i rzeczywiste miecze zawierają oba aspekty, słońca i księżyca, stopione w jedno. Ogień stapiający ciało z kości to kolejny powracający motyw, dopasowany do innego smoczego snu Dany pojawiającego się wcześniej w ‘Grze o tron’ , snu który bezpośrednio przepowiada alchemiczne gody.

‘Lecz kiedy zanęła, znowu przyśnił jej się smok. Tym razem w jej śnie nie było Viserysa. Tylko ona i smok. Łuski miał czarne jak noc i mokre od krwi. Jej krwi. Dany czuła to. Jego oczy przypominały jeziora pełne roztopionej magmy, a kiedy otworzył pysk, popłynął z niego strumień ognia. Słyszała, jak śpiewa dla niej. Wyciągnęła ramiona ku ogniu i objęła go, pozwalając, by ją pochłonął, oczyścił i zahartował. Czuła, jak jej ciało spala się, czernieje, obłazi, jak jej krew gotuje się i zamienia w parę, lecz ani przez chwilę nie zaznała bólu. Zamiast niego wypełniła ją moc i dzikość.
Następnego dnia nie była już taka obolała. Jakby bogowie usłyszeli ją i zlitowali się. Nawet służące dostrzegły odmianę.
Khaleesi – powiedziała Jhiqui – Co się stało? Jesteś chora?
Byłam – odpowiedziała. Stała nad smoczymi jajami, które otrzymała w prezencie ślubnym od Illyria. Przesunęła palcem po skorupie największego z nich. Czerń i purpura, pomyślała, jak smok z mojego snu. Kamień pod palcami wydawał się jej dziwnie ciepły… a może wciąż śniła?’
Gra o tron, Daenerys III

Yet when she slept that night, she dreamt the dragon dream again. Viserys was not in it this time. There was only her and the dragon. Its scales were black as night, wet and slick with blood. Her blood, Dany sensed. Its eyes were pools of molten magma, and when it opened its mouth, the flame came roaring out in a hot jet. She could hear it singing to her. She opened her arms to the fire, embraced it, let it swallow her whole, let it cleanse her and temper her and scour her clean. She could feel her flesh sear and blacken and slough away, could feel her blood boil and turn to steam, and yet there was no pain. She felt strong and new and fierce.  […]

“Khaleesi,” Jhiqui said, “what is wrong? Are you sick?”

“I was,” she answered, standing over the dragon’s eggs that Illyrio had given her when she wed. She touched one, the largest of the three, running her hand lightly over the shell. Black-and-scarlet, she thought, like the dragon in my dream. The stone felt strangely warm beneath her fingers … or was she still dreaming? She pulled her hand back nervously.  (AGOT, Daenerys)

Mam nadzieję, że tak jak mnie przyszło wam do głowy słowo ‘hartować’. Ognista przemiana, stopienie ciała i krwi, jest także hartujące. Jest tak, ponieważ ogniste transformacje które we wszystkich tych scenach omawiamy to opisy wykucia Światłonoścy. Skąpanie księżyca w ogniu słońca to trzecia próba zahartowania Światłonoścy, ta która utworzyła płonące miecze i smocze meteory.

Czarny smok jest pokryty jej krwią, ponieważ będzie dzieckiem Dany – Dany tworzy bezpośrednie powiązanie pomiędzy jajem, które stanie się jej smoczym dzieckiem Drogonem i czarnym smokiem z jej snu. Tak jak dzieci-cienie Mel, czarny smok reprezentuje Światłonoścę, dziecko księżyca i słońca. Można to także dopasować do Wiernego Przysiędze oraz Wdowiego Płaczu i jej ‘falach nocy i krwi’, ponieważ smok jest czarny jak noc i pokryty krwią. Czarno-purpurowe jajo Drogona jest gdzie indziej opisane jako mające ‘czarny kolor, niczym morze o północy, a jednak na jego powierzchni pulsowały szkarłatne wzory’ Znów zauważcie tematyczną kontynuację zawartą tutaj z różnymi manifestacjami Światłonoścy. Jest cienisto-czarny i związany z czarną wodą i czarną krwią.

Pod koniec snu widzimy ogień palący krew i topiący ciało, taki jaki Dany wyobraża sobie patrząc na stos Droga. Podczas kontynuacji alchemicznych godów zobaczymy więcej języka który można dopasować do tego snu.

‘Czuła smród palącego się ciała, podobny do zapachu końskiego mięsa pieczonego na ogniu. Stos huczał ogniem w zapadającym zmierzchu niczym ogromna bestia, zagłuszając coraz słabsze zawodzenie Mirri Maz Duur, a długie jęzory jego płomieni wyciągały się ku niebu, żeby polizać brzuch nocy. Kiedy dym zgęstniał, Dothrakowie odsunęli się, kaszląc. Piekielne podmuchy rozwijały ogniste proporce sycząc i trzeszcząc, a rozżarzone popioły ulatywały w górę i znikały w ciemności niczym nowo narodzone świetliki. Żar bił wściekle czerwonymi skrzydłami, odpędzając Dothraków, nawet Mormont się odsunął, lecz Dany pozostała na miejscu. W jej żyłach płynęła smocza krew, płynął ogień.

She could smell the odor of burning flesh, no different than horseflesh roasting in a firepit. The pyre roared in the deepening dusk like some great beast, drowning out the fainter sound of Mirri Maz Duur’s screaming and sending up long tongues of flame to lick at the belly of the night. As the smoke grew thicker, the Dothraki backed away, coughing. Huge orange gouts of fire unfurled their banners in that hellish wind, the logs hissing and cracking, glowing cinders rising on the smoke to float away into the dark like so many newborn fireflies. The heat beat at the air with great red wings, driving the Dothraki back, driving off even Mormont, but Dany stood her ground. She was the blood of the dragon, and the fire was in her.

Sugeruję, że opisy zagęszczającego się dymu reprezentują chmurę pokrywającą Długą Noc, duszący wyziew wywołany przez szczątki powstałe w wyniku zniszczenia drugiego księżyca i zaistniałe uderzenia meteorów w planetę. Zauważmy, że Dothrakowie kaszlą i cofają się. Tak, zgaduję, że Długa Noc nie była dobra dla kogokolwiek. Pokrywa z chmur to także ‘śmierć’ słońca, powstała z pożogi księżyca i słońca na niebie, reprezentowana tu przez Dany dołączającą do Droga na stosie.

Zauważamy tu masę płomiennego słownictwa – widzimy ogniste proporce, piekielny podmuch, języki ognia, czerwone skrzydła żaru…. brzmi to jak budzące się smoki. Przede wszystkim Daenerys, księżycowa dziewica ma ‘ogień w sobie’, tak jak Nissa Nissa i drugi księżyc przed nią.

Stos stał się wielką ryczącą bestią, zagłuszającą (ang. Drowning, drown – znaczy także ‘topić’) krzyki, co buduje wodne słownictwo związane ze Światłonoścą. To nawiązanie do konceptu płonącej krwi księżyca i fal krwi i nocy pochodzących ze zniszczenia drugiego księżyca, ale myślę, że to mówi również o dosłownej, niemetaforycznej powodzi wywołanej przez uderzenie meteorów w planetę podczas ciemności Długiej Nocy. Zauważcie połączenie pomiędzy czarną wodą meteorami-Światłonoścą. Dopiero co widzieliśmy jajo Drogona ‘czarne jak morze o północy’. Gdy po raz pierwszy widzimy miecz Neda, który oczywiście symbolizuje Światłonoścę, Ned czyści go z krwi przez zanurzenie w zimnej, czarnej wodzie w sadzawce w bożym gaju Winterfell. Dokładne słowa: ‘obmywał jego głownię wodą czarną jak noc’. Tworzy fale nocy i krwi, aczkolwiek dość małe. Dany, pokryta krwią z serca ogiera, zanurza się w w czarnych, lodowatych wodach Macicy Świata, aby oczyścić dziecko w jej brzuchu. Dziecko Daenerys to dziecko słońca i księżyca, więc także reprezentuje Światłonoścę. Forteca zbudowana z czarnego kamienia, Smocza Skała znajduje się na brzegu zatoki Czarnego Nurtu, (ang. Blackwater Bay) co nie wydaje się przypadkiem, jeśli weźmiemy pod uwagę przykłady powyżej. Zanurzenie w czarnej wodzie często przytrafia się rzeczom, które reprezentują Światłonoścę, a ja mi wydaje się, że to nie przypadek.

Zatem, myślę, że jedno ze znaczeń motywu czarnej wody/fal nocy odnosi się do czarnych wód morza podczas Długiej Nocy, a powiązanie ze Światłonoścą sugeruje, że czarne smoki-meteory wylądowały w tych czarnych wodach. ‘Smok morski’ z opowieści o Szarym Królu ponoć zatapiał całe wyspy, co ja odczytuję jako smoczy meteor lądujący w lub blisko morza i powodujący wielkie zniszczenia. To ma jakiś sens, ponieważ każde uderzenie dużego meteoru w oceanie lub na wybrzeżu spowodowałby masywne i śmiercionośne tsunami. Legenda o Durranie Smutku Bogów opowiada o wielkim królu , który ukradł córkę bogini nieba co wywołało gniew bogów – w formie tsunami. Wielki potop przyszedł w czasie ich wesela, zabijając wszstkich oprócz Durrana i Elenei. Z pewnością kiedyś wrócimy do legend o Durranie Smutku Bogów i Szarym Królu, ale zasługują także na wspomnienie tutaj. A teraz powróćmy do wydarzeń wokół alchemicznego ogniska, gdzie teraz zobaczymy bezpośrednie połączenie pomiędzy obydwoma ślubami Daenerys:

‘Przeczuwała prawdę już dawno temu. Zrobiła krok do przodu lecz żar nie był jeszcze wystarczająco gorący. Płomienie wirowały przed nią jak kobieta, która tańczyła na jej uczcie weselnej, Wirowały i śpiewały, powiewając żółtopomarańczowymi welonami, jakże przerażającymi, a jednak tak cudownie ożywionymi zarazem. Dany otworzyła ramiona, wystawiając się na jego objęcia. To także jest wesele, pomyślała. Mirri Maz Duur już umilkła. Kapłanka miała ją za dziecko, lecz dzieci dorastają, uczą się.’

She had sensed the truth of it long ago, Dany thought as she took a step closer to the conflagration, but the brazier had not been hot enough. The flames writhed before her like the women who had danced at her wedding, whirling and singing and spinning their yellow and orange and crimson veils, fearsome to behold, yet lovely, so lovely, alive with heat. Dany opened her arms to them, her skin flushed and glowing. This is a wedding, too, she thought. Mirri Maz Duur had fallen silent. The godswife thought her a child, but children grow, and children learn.

To także jest wesele’ myśli Daenerys, i rzeczywiście, tak jest. To ‘alchemiczne’ gody, ponieważ podstawą alchemii jest transformacja. Całe posiadanie ‘ognia wewnątrz siebie’ to doświadczenie przemiany. W alchemii kolorem transformacji jest czerwony, jak już wcześniej mówiłem, i to jest ostateczne znaczenie czerwonych drzwi. To dlatego Daenerys rozpościera smocze skrzydła i czuje płonącą krew gdy przekracza próg czerwonych drzwi w swoim gorączkowym śnie o ‘obudzeniu smoka’. To reprezentuje jej przemianę w smoka, ‘Ostatniego Smoka’, jak myśli do siebie pod koniec snu, gdy widzi własną twarz pod wizorem Rhaegara. Inną alchemiczną koncepcją, która ma tutaj znaczenie jest koncept słońca, jego ‘jasnej twarzy’ przedstawionej jako lew, co było powszechne na całym świecie – ale niektórzy alchemicy przedstawiali ‘zacienioną stronę słońca’ jako smoka. Taki smok rodzi się tutaj, czarny smok, którego skrzydła rzucają cień na świat, tak jak robi to Drogon w wielu scenach w książkach. Nie przejmujcie się, zacytuję to w przyszłych esejach. Drogon to zaciemniająca planetę maszyna do wywoływania zaćmień słońca.

Dany ma gorączkowy sen ‘obudź smoka’ gdy rodzi swoje martwe dziecko – Rhaega w namiocie wśród tańczących cieni. W swoim śnie ma wizję żyjącego Rhaega, jego serce pochłania ogień, ogień wychodzi z jego ust jak ze smoka, ale potem ogień pochłania go całkowice i zostaje tylko popiół. Prawdziwy mały Rhaego wychodzi z macicy martwy, śmierdząc grobem, ze skrzydłami nietoperza, ogonem jaszczurki i łuskami. Jako dziecko słońca i księżyca martwy i spalony Rhaego to kolejny symbol Światłonośćy – przerażający symbol, to prawda, ale spójny ze wzorem Światłonoścy który reprezentuje ciemność, cień, zmierzch i śmierć. Salladhor Saan nazywa Światłonoścę Stannisa ‘spalonym’ mieczem, przeciwstawia go płonącemu mieczowi – wydaje się, że ma w tym więcej racji niż sam mógłby przypuszczać. Światłonośca to dziecko ognia, ale jest spalony i sczerniały.

Oto rezultat alchemicznych godów – rzeczywiste obudzenie smoków:

….nic już się nie liczyło, nic poza ogniem. Płomienie były cudowne , nie widziała dotąd czegoś równie pięknego, każdy z nich przypominał czarnoksiężnika ubranego w żółtą, pomarańczową i szkarłatną, który wiruje, zamiatając długim płaszczem z dymu. […]

Zapaliła się jej kamizelka, więc zdjęła ją i rzuciła na ziemię. Malowana skóra buchnęła płomieniem. Dany podeszła jeszcze bliżej. Jej nagie piersi dotykały ognia, a z ich czerwonych, nabrzmiałych sutków tryskało mleko. Teraz, pomyślała, teraz. Przez chwilę widziała khala Drogo na jego rumaku z dymu, z płomiennym biczem w dłoni. Uśmiechął się i strzelił biczem.*

Usłyszała trzask, odgłos pękającego kamienia. Platforma z bali, gałęzi i trawy zachwiała się i zaczęła zapadać. Posypały się na nią kawałki płonącego drewna i strumienie popiołów. Coś jeszcze updało i potoczyło się do jej stóp, dymiący jeszcze kawałek kamienia był półokrągły, jasny, poprzecinany złotymi żyłkami. Wściekły ryk wypełnił cały świat, mimo to Dany usłyszała przez ogień okrzyki zdumienia kobiet i dzieci.
Tylko śmiercią można zapłacić za życie.
I rozległ się drugi trzask, głośny i przenikliwy jak grzmot pioruna. Dym zawirował wokół niej, a stos poruszył się. Bale strzeliły w górę, kiedy ogień dotknął ich serc. Usłyszała przerażliwe rżnie koni i jeszcze głośniejsze okrzyki przerażonych Dothraków. Ser Jorah wołał ją i przeklinał na przemian. Nie, chciała krzyknąć, nie, mój dobry rycerzu, nie martw się o mnie. To mój ogień. Przecież nazywają mnie Daenerys, Zrodzona w Burzy, córka smoków, oblubienica smoków, matka smoków, nie widzisz? Czy nie widzisz? Buchając jęzorem ognia i dymu trzydzieści stóp w górę, stos zapadł się ostatecznie i runął na nią. Dany weszła odważnie w ognistą zawieruchę i zawołała swoje dzieci.

Trzeci trzask był tak donośny, jakby rozpękł się cały świat.’

…only the fire mattered. The flames were so beautiful, the loveliest things she had ever seen, each one a sorcerer robed in yellow and orange and scarlet, swirling long smoky cloaks.  […]

The painted leather burst into sudden flame as she skipped closer to the fire, her breasts bare to the blaze, streams of milk flowing from her red and swollen nipples. Now, she thought, now, and for an instant she glimpsed Khal Drogo before her, mounted on his smoky stallion, a flaming lash in his hand. He smiled, and the whip snaked down at the pyre, hissing.

She heard a crack, the sound of shattering stone. The platform of wood and brush and grass began to shift and collapse in upon itself. Bits of burning wood slid down at her, and Dany was showered with ash and cinders. And something else came crashing down, bouncing and rolling, to land at her feet; a chunk of curved rock, pale and veined with gold, broken and smoking. The roaring filled the world, yet dimly through the firefall Dany heard women shriek and children cry out in wonder. Only death can pay for life.

And there came a second crack, loud and sharp as thunder, and the smoke stirred and whirled around her and the pyre shifted, the logs exploding as the fire touched their secret hearts.  She heard the screams of frightened horses, and the voices of the Dothraki raised in shouts of fear and terror, and Ser Jorah calling her name and cursing. No, she wanted to shout to him, no, my good knight, do not fear for me.  The fire is mine. I am Daenerys Stormborn, daughter of dragons, bride of dragons, mother of dragons, don’t you see? Don’t you SEE?  With a belch of flame and smoke that reached thirty feet into the sky, the pyre collapsed and came down around her. Unafraid, Dany stepped forward into the firestorm, calling to her children.

The third crack was as loud and sharp as the breaking of the world.

Płonący bicz khala Drogo gra tu rolę komety-Światłonoścy, wijąc się, sycząc, rozłupując kamienne jajko. (*ang. He smiled and the whip snaked down the pyre, hissing.) Pęknięta kamienna skorupka kamiennego jaja jest opisana jako półokrągły kawałek skały,(ang. piece of curved rock) co przywołuje na myśl półksiężyc. Daenerys odsłania swoje piersi, tak jak Nissa Nissa odsłoniła je gdy Azor Ahai wykuł Światłonoścę. Widzimy burzę ognia, deszcz popiołu i węgielków i ryk, który wypełnia świat. To wszystko opisuje deszcz meteorów, który spadł na Planetos podczas Długiej Nocy.

Ostatnie zadanie łączy wykucie Światłonoścy z uderzeniem tych meteorów i wpływem tego na złamanie, pęknięcie świata – myślę, że tu chodzi i złamanie Ramienia Dorne. Młot Wód mógł być jednym z tych meteorów, łamiąc świat przez zniszczenie mostu lądowego pomiędzy Westeros i Essos. Nie mogę nie zauważyć, że dornijskie miasto Słoneczna Włócznia leży na końcu Złamanego Ramienia – słoneczna włócznia to dobry opis płonącego słonecznego meteoru, i to właściwe miejsce. Na ten temat spojrzymy bliżej w przyszłych esejach, ale obecne tu słownictwo dotyczące złamania świata wymagało chociaż wspomnienia tego.

Na końcu, widzimy, że Daenerys to nie tylko matka smoków, lecz także córka smoków i oblubienica smoków. Dzieje się tak, ponieważ Dany jest tu narodzona na nowo a w swoim smoczym śnie staje się ‘Ostatnim Smokiem’ – Azorem Ahai Odrodzonym. Illyrio podsumowuje to w Tańcu ze Smokami, rozmawiając z Tyrionem:

‘Przerażone dziecko kryjące się w mojej rezydencji umarło na Morzu Dothraków, by narodzić się na nowo w krwi i ogniu. Smocza królowa, która nosi jego imię, jest prawdziwą córką Targaryenów.’

Taniec ze Smokami, Tyrion II

“The frightened child who sheltered in my manse died on the Dothraki sea, and was reborn in blood and fire. This dragon queen who wears her name is a true Targaryen.”

Daenerys najpierw gra rolę księżycowej dziewicy. Jest oblubienicą smoków, jest zapłodniona przez solarnego króla, odgrywa też rolę matki smoków, ponieważ to ona je urodziła, tak jak w księżyc. Ale teraz przeszła do roli ostatniego smoka, córki smoków, Azora Ahai narodzonego na nowo. Reprezentuje połowę komety, która przeszła przez burzę ognia, świecącą czerwoną gwiazdę wiszącą na niebie niczym płonący miecz, podczas gdy jej smocze dzieci oznaczają księżycowe meteory, które spadły na ziemię by zdruzgotać świat. Pamiętacie, że miała sen o byciu ‘wykąpaną’ w smoczym ogniu? Teraz to Dany reprezentuje ognisty czerwony miecz, Światłonoścę, który sam jej przedłużeniem Azora Ahai.

To trochę zawiłe, bo można by uznać Daenerys za córkę samej siebie, ale w pewien sposób tak właśnie stało się, w symboliczny sposób, gdy umiera jako księżycowa dziewica a odradza się jako Ostatni Smok. Teraz ona stanie się solarnym królem, prowadząc khalasar, jak niegdyś czynili tylko mężczyźni. Jako ziemskie wcielenie komety, Ostatni Smok, Dany podąża za kometą i przprowadza swój lud przez Czerwone Pustkowie. Dany podbije Zatokę Niewolniczą, stanie się i Królową i Khaleesi. Będzie nosić skórę białego lwa w wyniku swojego rytualnego całospalenia na stosie Droga, co symbolicznie daje jej status solarnego króla. Gdy jej włosy odrosną, Dany zacznie zawiązywać na nich warkocze, co podkreśla, że ma teraz siłę khala Drogo w sobie. Uważam, że wszystkie te symbole zgadzają się z tym co mówi astronomiczny wzór – Daenerys stała się słonecznym królem, Azorem Ahai narodzonym na nowo, dla którego czerwona kometa jest jedynie przedłużeniem. Myślę, że to wyjaśnia dlaczego Daenerys to nie tylko matka smoków, ale i córka smoków oraz oblubienica smoków. Jest oblubienicą ognia, ale sama takżę jest wcielonym ogniem. Jest Azorem Ahai, ale także Nissą Nissą narodzoną na nowo, nie tylko obudziła smoki z kamienia, ale i sama obudziła smoka w sobie.

‘…. a wszystko co żyło i oddychało, uciekało w popłochu przed cieniem jej skrzydeł.’’

Kończąc

Podsumowując naszą hipotezę: na razie stwierdziliśmy, że legenda o wykuciu Światłonoścy powstała po zjawisku kosmicznym o wielkiej wadze, które miało miejsce w odległej przeszłości – zniszczeniu drugiego księżyca przez kometę.
Światłonośca, oprócz innych rzeczy, jest także metaforą komety. Został wykuty z wody i lodu gdy wszedł do układu słonecznego, został wykuty na nowo przez lwa, gdy rozdwoił się okrążając słońce. Został wykuty w sercu Nissy Nissy, gdy zderzył się z drugim księżycem i eksplodował w ogromnej kuli ognia. Pozostałości zniszczonego księżyca i ich upadek na Planetos spowodował Długą Noc, a następstwem magicznych skutków tego zdarzenia są nieregularne pory roku. Pozostała część komety to czerwona kometa, którą widzimy w obecnej opowieści.

Ale zaraz, zaraz, czy George nie powiedział, że przyczyna nieregularnych pór roku jest magiczna w swej naturze? Owszem, powiedział. Na razie ledwo zadrapaliśmy powierzchnię drugiego księżyca – zdaję się, że był on nieodłącznie związany z obecnością magii w Planetos. Wydaje się także, że kometa miała magiczną naturę.
Jej zniszczenie było zjawiskiem fizycznym, to prawda, ale było także czymś magicznym. To właśnie wzór sił magii i natury w Pieśni Lodu i Ognia – Zguba Valyrii była erupcją wulkaniczną, ale magiczną wersją zwykłej erupcji wulkanicznej, o magicznych przyczynach i magicznych skutkach.
Powinniśmy patrzeć na kataklizm Długiej Nocy w ten sam sposób.

Mit o Azorze Ahai to zapewne coś co stworzyli starożytni ludzie, aby opisać to co widzieli na niebie. Myślę jednak, że to idzie głębiej, tak jak powiedziałem w mojej hipotezie: jako na niebie tak i na ziemi. Cokolwiek stanie się na niebie, ma swoją manifestację na ziemi, a to opowieść o gościu, który żył osiem tysięcy lat temu, oryginalnym Azorze Ahai, Wojowniku Ognia.
W naszej serii widzieliśmy Światłonoścę pojawiającego się jako kometa, osoba i smoki (wszystkie trzy) – a legenda mówi o mieczu. Prawdopodobnie te trzy manifestacje pojawiły się także podczas Długiej Nocy, to właśnie będzie tematem kilku kolejnych esejów.

Motywy i symbole

= – znaczy ‘może symbolicznie odpowiadać’

Komety i meteory ∆ =
Smoki
Miecze (płonące i zakrwawione)
Pochodnie
Ogniste ręce i palce
Smocze jaja
Strzały
Włócznie (o ognistych ostrzach lub z nadzianą na nie czaszką/bez nich)
Światło słońca (promienie, palce, snopy światła)
Czerwone drzwi
Konie
Robaki
Jabłka

Księżyc ∆ =
Jajko
Kobieta
Żona słońca
Bogini
Miasto
Jabłko
Pięść

Na końcu każdego eseju będziemy aktualizować powyższą listę, tak aby stworzyć kompletną listę symbolicznych korelacji.

Ten esej to zredagowana i polepszona wersja mojego pierwszego eseju, który pojawił się na Westeros.org. Jest tam masa świetnych ludzi – Durran Durrandon, J Stargaryen, Evolett, Mithras, Equilibrium, Crowfood’s Daughter, Voice of the First Men, i wielu Innych – którzy poprawili i dopracowali ten esej. Milion razy ‘dziękuję’ dla całej drużyny. Radio Westeros i History of Westeros także miały wkład w tą pracę, zainspirowałem się ich pomysłami, ale przede wszystkim nauczyli mnie metod literackiej analizy, co umożliwiło mi wypatrzenie symbolizmu i odnalezienie ukrytych wskazówek. Polecam ich podcasty każdemu kto jeszcze o nich nie słyszał.

Dziękuję wszystkim, którzy poświęcili swój czas aby to przeczytać – bardzo chciałbym usłyszeć co o tym myślicie, proszę zostawcie komentarz, jeśli chcecie. Polubcie ten post, subskrybujcie bloga, aby wiedzieć kiedy napiszę coś nowego.

***

Oryginalny tekst Astronomy Explains the Legends of Ice and Fire autorstwa LMLa możecie znaleźć tutaj. Tłumaczenie Bluetigera i WielkiegoMou, zostało pierwotnie opublikowane na forum Ogień i Lód.

George R.R. Martin is writing modern mythology

You can find the orignal text by here.

LML przedstawia Mityczną Astronomię Lodu i Ognia:

George R.R. Martin is writing modern mythology

w przekładzie Bluetigera i Mou


Campbell wierzył, że we współczesnym świecie funkcja jaką kiedyś pełniły mitologie, została przejęta przez indywidualnych twórców, takich jak artyści i filozofowie. W wielu dziełach swoich ulubionych autorów, takich jak Thomas Mann, Pablo Picasso i James Joyce, widział mitologiczne motywy i uważął, że mogą pełnić taką dającą życie funkcję, jaką niegdyś pełniła mitologia.

– Artukuł o Josephie Campbellu na Wikipedii, główna teza książki ‘Masks of Gods: Creative Mythology’

George R.R. Martin pisze współczesną mitologię

Założeniem moich esejów jest to, iż George R.R. Martin pisze Pieśń Lodu i Ognia jako ‘współczesną mitologię’, więc seria może być analizowana w ten sam sposób co różne mitologie z całego świata. Prawie wszystkie mitologie świata są oparte na astronomii, obserwacji przyrody, a Pieśń nie różni się od nich pod tym względem. To najprostszy z wniosków do jakich doszedłem podczas mojego długiego badania i analizowania tych książek.

Aby być bardziej konkretnym, przedstawię kilka założeń, które przyjąłem.

Mity ze świata Planetos (takie jak legenda o Azorze Ahai i Nissie Nissie, podania o Szarym Królu i Utopionym Bogu, Durranie Smutku Bogów, Elenai, Nocnym Królu, Ostatnim Bohaterze i Garthcie Zielonorękim) opisują astronomiczne zdarzenia i ważne zjawiska naturalne, na przykład: potopy, powodzie, trzęsienia ziemi, uderzenia meteorów, wybuch wulkanów itp.
To oczywiście niekoniecznie znaczy, że te mity nie mają innych znaczeń, że nie są dosłownie prawdziwe oraz, że niektórzy z ich bohaterów mogli istnieć naprawdę – ale w pewnym stopniu, wszystkie z tych historii opisują naturalne – ziemskie i niebieskie – wydarzenia z odległej przeszłości.

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że niemal cała magia w Pieśni Lodu i Ognia przybiera formę uosobionych sił natury – lodowe demony, których nadejście zwiastują wichry zimy i Długa Noc, smoki, które są ‘wcielonym ogniem’ , magia zielonowidzów i czarodrzew – możemy jeszcze łatwiej zrozumieć sens twierdzenia, że mity są oparte na naturze i astronomii.

Mity Pieśni Lodu i Ognia posiadają bardzo bogatą symbolikę, więc może być ona analizowana przez pryzmat tradycyjnych znaczeń powiązanych z danymi symbolami w naszym świecie.
George czerpał w szczególności z mitologi takich jak: nordycka, grecka, chińska, egipska, z legend arturiańskich, Chrześcijaństwa, Mitraizmu i Gnostycyzmu – te są potwierdzonymi przez samego Martina inspiracjami lub zostały uznane za inspiracje przez większość fanów, ale nie ma wątpliwości, że istnieją też inne źródła z których George czerpał.
Na ogół George używa symboli w ten sam sposób co dana mitologia z naszego świata, co powinno zachęcić czytelnika do zapoznania się z nimi, w celu głębszego zrozumienia kontekstu w którym były one używane.
Poprzez to Geroge mówi do nas w ‘języku’ którym ludzie posługują się od tysiącleci, biorąc udział w wielkiej literackiej i kulturowej tradycji. ‘Językiem mitologii jest symbolizm.’

Nie tylko legendy Planetos są zapisane jako mit o głębokiej symbolice, bardzo często główna akcja także jest napisana w ten sposób. To jedna z najważniejszych informacji z tego eseju, według mnie to najważniejsza rzecz, którą trzeba zrozumieć o sposobie pisania George’a.
Główna akcja Pieśni jest jak mitologia, napisana przy użyciu symboliki, więc może być analizowana jak mitologia.
Stworzenie wiarygodnego tła dla historii rozgrywających się w danym uniwersum to jedno, ale wplecenie i odtwarzanie tych mitów w akcji serii to przykład niezwykłej kreatywności ze strony Geroge’a.

Podstawą ‘teorii astronomicznej’ o której opowiada ta strona, jest stwierdzenie, że Słońce ‘zniszczyło’ drugi księżyc Planetos, przyciągając kometę, po czym szczątki zniszczonego księżyca spadły na powierzchnię planety jako meteory, co było przyczyną Długiej Nocy. W prawie wszystkich esejach przedstawiam fragmenty tekstu, które, moim zdaniem, są metaforami opowiadającymi o zniszczeniu księżyca przez słońce. Kiedy po raz pierwszy odkryłem kilka przykładów tych metafor, nie byłem pewny czy nie halucynuję, ale teraz po niemal półtorej roku, i znalezieniu kilkuset takich fragmentów, mogę z całą pewnością stwierdzić, że George R.R. Martin napisał długie sekcje tekstu, w wielu rozdziałach i książkach, także w Świecie Lodu i Ognia i Rycerzu Siedmiu Królestw, jako złożone metafory opisujące ten sam astronomiczny wzór.

Oczywiście użycie symboliki nie jest ograniczone tylko do astronomii. Możliwe, że najlepszym przykładem użycia symbolów w innym celu jest scena w której Sansa buduje zamek ze śniegu.
Przez symbolizm ten rozdział opowiada nam o niej samej, jej przeszłości i przyszłości, o ważnych wydarzeniach odnoszących się do jej linii fabularnej, itp. Możecie znaleźć wspaniałą analizę tej sceny (autorstwa użytkownika Ragnorak z forum Westeros.org przy współpracy członków projektu ‘Pawn to Player’) tutaj. Moje własne badania skupiają się na astronomicznych metaforach, ale u George’a użycie symbolzimu i metafor jest po prostu wszechobecne. Z tego powodu w ciągu prawie dwudziestu lat od swojej publikacji tekst książęk był poddany tak szczegółowej analizie. To także jedno wyjaśnień dlaczego napisanie tych książek zajmuje tak dużo czasu.

Przedstawiam tutaj listę kompleksowych analiz, wiele z nich było inspiracją także dla mnie:

  • Analiza Jona Snowa jako Mitry, autorstwa Schmendricka z Westeros.org. Jeden z najlepszych rezultatów pracy forum, był dla mnie dużą inspiracją gdy rozpoczynałem pisanie tych esejów. Możecie winić Schmendricka za mój ‘przeciągły’ styl analizowania.
  • Analiza Stannisa jako Agamemnona, autorstwa użytkownika Risto z Westeros.org, posiadająca wspaniały wstęp, przedstawiający jak George czerpie inspirację z wielu mitów, jednocześnie nie odtwarzając ich w całości. Przedstawia bardzo ważny kontekst dla Pieśni, a poza tym to świetny esej.
  • Cała seria niesamowitych esejów analizujących powiązania pomiędzy bohaterami Pieśni i legend arturiańskich, autorstwa Lady Gwynhyvar z Radia Westeros. To zajmie wam sporo czasu, a po wszystkim nie zapomnijcie wysłać jej podziękowań.
  • Analiza Wieży Radości w świetle Celtyckich mitów i legend arturiańskich, autorstwa King Moknekey’a z Westeros.org. Oryginalny tytuł to Eddard w Krainie Czarów, więc już wiecie że trzeba to przeczytać. Dostanie się pod arturiańskie legendy przykrywające celtyckie mity – po prostu świetne.
  • Analiza symboliki krwi w PLIO, autorstwa evity mgfs z Westeros.org. Evita bardzo dobrze rozumie symbolizm, dzięki niej dowiedziałem się bardzo wiele o roli krwi oraz jej symbolice w Pieśni. Rzeczy które potrafi wyłowić są po prostu niesamowite.

George stworzył mitologiczne archetypy dla swojego świata, oparte o kosmiczne wydarzenia takie jak ‘słońce-zabija-księżyc = Długa Noc’. Azor Ahai i Nissa Nissa to najsłynniesze przykłady, ich role w micie są oparte na słońcu i księżycu. Powszechnie dyskutuje się o tym kto będzie Azorem Ahai Narodzonym Na Nowo. Moim zdaniem ‘Azor Ahai Odrodzony’ oznacza to że, Jon, Daenerys, lub jakaś inna postać wejdzie w rolę, pieśniowy archetyp Azora Ahai – solarnego króla-smoka. Te archetypy są jak powtarzający się wielokrotnie wzór – było wielu solarnych królów, posiadających dwie żony – dosłownie, i jeszcze więcej postaci, które czynią to samo symbolicznie.
Tutaj dochodzimy do drugiego z najważniejszych założeń mojego podejścia do analizowania Pieśni.

Wszystkie główne postacie tej historii działają tak, że wypełniają odpowiadający im archetyp z Ery Świtu. Kiedy widzimy kogoś z płonącym mieczem, na przykład Stannisa, Berica lub Jona (w jego śnie, gdzie włada płonącym czerwonym mieczem), możemy być pewni, że w tej metaforycznej scenie wcielają się w rolę Azora Ahai.
Kiedy ktoś zakłada rogaty hełm – jak Robert czy Renly – możemy być pewni, że odgrywają fragment historii Gartha Zielonorękiego lub Świętego Zakonu Zielonych Ludzi – są ze sobą ściśle powiązani.
Gdy Robb jest koronowany na Króla Północy, tak naprawdę daje nam informacje o starożytnych królach zimy. (Przeczytajcie pierwszy rozdział Catelyn w Starciu – wow!) Te przykłady są oczywiste, ale jest ich znacznie więcej.

Warto zauważyć: wydaje się, że większość postaci posiada dwa archetypy, które zmieniają się lub przemieniają w trakcie książki i w różnych scenach, co samo w sobie jest fascynującym tematem. Na przykład: Dany rozpoczyna swoją podróż jako matka-księżyc, która rodzi smoka, ale potem sama zamienia się w solarnego króla dzierżącego Światłonoścę – w przypadku Daenerys smoki są jego manifestacją. Stannis posiada zwodnicze atrybuty Azora Ahai, ale wielu ludzi widzi w nim nowego Nocnego Króla – moim zdaniem mają rację.

George używa tych archetypów bardzo spójnie i konsekwentnie, a ponieważ rozgrywająca się obecnie historia daje nam wskazówki co do przeszłości, możemy powiedzieć,że:

Ogólny przebieg ważnych wydarzeń Ery Świtu może być ustalony dzięki analizowaniu mitów, legend i obecnych wydarzeń w Pieśni., używając metod przedstawionych powyżej.
To jeden z głównych celów tego eseju. A ponieważ nadal musimy się zmierzyć z nierozwiązaną zagadką Długiej Nocy, a bohaterowie i wydarzenia są w pewien sposób rozgrywane na nowo, stwierdzam, że…

Możemy poznać potencjalne drogi jakie nasi bohaterowie muszą przejść, aby przywrócić harmonię do Pieśni Lodu i Ognia. Muszę przyznać, że nie lubię próbować przewidywać – to nie jest celem mojej pracy, ale jeśli poznamy jaką rolę musi odegrać Azor Ahai, możemy zrozumieć czym może być odegranie roli Azora Ahai przez Jona, Daenerys lub inną postać. Przynajmniej poznamy ważny kontekst ich przyszłych decyzji i akcji, a gdy dana postać będzie odgrywała dany archetyp, zrozumiemy ’co się dzieje’ i jakie mogą być tego konsekwencje.

W końcu, przede wszystkim, najważniejsze są postacie i odwieczny konflikt w ich sercach.

Metodologia

Specyficzne metody analizy, które zastosuje w analizie Pieśni Lodu i Ognia to (definicje pochodzą z Wikipedii)

Mitologia porównawcza – Porównuje mity z różnych kultur, w celu znalezienia wspólnych motywów i charakterystyk.

Archeastronomia – Nauka o tym jak ludzie w przeszłości rozumieli zjawiska na niebie, jak używali tych zjawisk i jaką grały one role w ich kulturach. Archeastronomia rozważa symboliczne interpretacje zjawisk na niebie w innych kulturach.

Etiologia – Nauka o genezie i pochodzeniu. Etiologiczny mit, lub mit kosmogoniczny to mit stworzony by wyjaśnić początki miejsc kultu, zjawisk naturalnych, nazw własnych itd.

Kosmologia – Nauka o początkach, ewolucji i możliwym losie Wszechświata. Religijna lub mitologiczna kosmologia jest zespołem przekonań opartych na mitologicznej, religijnej i tajemnej literaturze i tradycyjnych wierzeniach w kreację i eschatologię. Innym powodem obserwacji nieba jest obserwowanie i zrozumienie Wszechświata. Mit jest narzędziem, aby osiągnąć te wyjaśnienia.

Mitologia Porównawcza oparta na astronomii

Nie będę wchodził głębiej w żadną z tych czterech dziedzin, ponieważ wszystkie naprawdę zazębiają się w mitologii porównawczej, wykorzystanej tutaj w naszych celach. W skrócie, mitologia porównawcza rozkłada mitologie do ich podstawowych aspektów, tematów i symboli, by porównać je potem i zobaczyć czy opowiadają tę samą historię.

Tak naprawdę omawiamy tu mity, które funkcjonują jako kosmologie. Pierwsze mity i legendy, były sposobem ludzi ze starożytności na zrozumienie świata, w którym żyli. Wiedza o swoim środowisku była oczywiście fundamentalna dla zbieracko-łowieckiego stylu życia i nie straciła na znaczeniu, gdy człowiek zaczął zakładać pierwsze osady. Właśnie ta wiedza została umieszczona w mitach, które były kosmologią dla niosących mity.

Gdy weźmiemy pod uwagę, że większość, jeśli nie wszystkie światowe mitologie stworzono na podstawie obserwacji lub interakcji z astronomią i naturą, jeszcze prostsze staje się odnalezienie podobieństw. Najbardziej powszechnymi archetypami są drzewo świata (axis mundi), umierający bóg, matka bogini, budująca ofiara, rogaty bóg, bóstwo Gwiazdy Porannej, podróż herosa i kilka innych.

Lista bogów, którzy umarli jesienią i zmartwychwstali wraz z wiosną, albo takich, którzy zostali uwięzieni w podziemiach w tym samym okresie czasu jest w rzeczy samej bardzo długa. To oczywiście prosty sposób na zrozumienie cyklu pór roku – słońce słabnie na kilka miesięcy, wszystko staje się chłodniejsze, rośliny umierają itd. Wtedy słońce powraca z nową siłą, jest coraz cieplej, a rośliny znów zaczynają rosnąć. Istnieją niezliczone ilości wariacji na temat tego pomysłu, ale wszystkie odnoszą się to cyklu pór roku.

Dokądkolwiek się udasz, komety są opisane jako węże i smoki. Od chińskiej mitologii do mitraizmu i zoroastryzmu; grecką i mezoamerykańską mitologię – to ta sama historia. Smoki latają w powietrzu ziejąc ogniem i przynoszą zniszczenie, a często powodzie (pomyślcie o mitach opisujących morza pełne smoków/oceany pełne węży) – więc bardzo łatwo znaleźć podobieństwo do płonącego meteorytu lub komety. W Ameryce mamy Quetzalcoatliego, opierzonego węża z Azteckich mitów (i jego Majańskiego odpowiednika – Kulkulkana), który jest identyfikowany z Gwiazdą Poranną (Wenus) jak i komety. Ma on “dymiące gwiezdne oko” i co ciekawe jest powiązany z obsydianowymi zwierciadłami i ostrzami. Na drugiej stronie świata, na Półwyspie Indyjskim, patrząc na starożytne strony Bhagavata Purana, możemy usłyszeć o Kalkim “Wypełniającym”. Czytamy, że “u kresu tej ery kiedy wszyscy królowie będą złodziejami Lord Wszechświata będzie narodzony jako Kalki”. Kalki przybędzie “ jadąc na białym koniu i trzymając miecz płonący niczym kometa”, zniszczy on złoczyńców i będzie karał świat – dopóki nie uzna, że jest on “cnotliwy”. Z prochów zniszczonego świata, “powstanie nowa ludzkość” Quetzalcoatl jest również powiązany ze śmiercią jednej ery świata i narodzinami następnej. Płonący miecz – kometa, narodzona na nowo Gwiazda Poranna tworzy świat na nowo w straszliwy sposób – powodem, dla którego przypomina wam to Azora Ahai, jest to, że George czerpie z dobrze znanych mitologicznych precedensów.

Jezus Chrystus z chrześcijańskiej Biblii jest powiązany z zapoczątkowaniem Nowej Ery na Ziemi przez swoją śmierć i zmartwychwstanie. Jest również powiązany z kometą (wędrowną gwiazdą, za którą podążali mądrzy ludzie) jak i również z Poranną Gwiazdą (ten tytuł jest mu wiele razy w czasie Nowego Testamentu). Właściwie Jezus ma wszystkie znaki rozpoznawcze klasycznego bóstwa Porannej Gwiazdy, dokładnie tak jak Quetzalcoatl i Kalki, Ozyrys, Phaethon, Ishtar / Inanna, Tammuz i starsze od Nowego Testamentu wyobrażenia o Lucyferze. Joseph Campbell rozważający Jezusa jako bóstwo Porannej Gwiazdy, z książki “The Masks of God”:

Oczywistym jest że niezależnie od dokładności w kwestii detali biograficznych, ruchoma legenda Ukrzyżowanego i Zmartwychwstającego Chrystusa była odpowiednia by tchnąć nowe ciepło, bezpośredniość i ludzkość starych motywów – umiłowanych Tammuza, Adonisa i powracającego w cyklach Ozyrysa.

Joseph Campell jest najbardziej znaną osobą powiązaną z Mitologią Porównawczą, ze względu na jego przełomowe prace The Power of Myth i Hero With a Thousand Faces, jak i przez wiele innych książek i niezliczonych wykładów. Jest słynny ze względu na jego koncepcję nazwaną “Monomitem”, która może być użyta zarówno rodzajowo, by odnosić do siebie archetypy i struktury mitów, które są powtarzane na ogromnych częściach globu, jak i by odnosić do siebie specyficzne monomity, które Campell określa jako “podróże Herosów”, które widzi jako fundamentalny, mitologiczny archetyp.

Mitologia Porównawcza jest często używana, żeby wyśledzić przeniesienia kulturowe. Jeśli dwa, odrębnych ludy mają podobny mit, w którym znajdziemy konkretne identyfikujące szczegóły lub charakterystyki, możemy implikować, że mają wspólnych przodków lub źródła. Oczywiście po długich dyskusjach. Niektórzy sądzą, że podobieństwo powtarzających się mitologicznych archetypów to wynik wspólnych przodków, włączając tych, którzy myślą, że wszystkie mity muszą pochodzić z jednej cywilizacji takiej jak Atlantyda lub podobnej zaginionej kultury o zaawansowanej wiedzy. Inni patrzą na Jungijski koncept nieświadomości zbiorowej i/lub widzą niezależne odkrycia motywów i tematów, które same w sobie są wszechobecne w ludzkim społeczeństwie. Ja zamierzam znaleźć się gdzieś pośrodku tego, jak większość uczonych – czasem jest to kulturalne przekazanie, a czasem to po prostu dwie różne kultury tworzące mity o cyklu pór roku, kończące jako podobne historie. Domagam się dowodów Atlantydy, ale nie szukam tam wiedzy z mojego dawnego życia, jeśli wiecie co mam na myśli 😉.

Mit o powodzi jest najbardziej znanym przykładem monomitu, który niemal z pewnością wskazuje na prawdziwe meteorologiczne zjawisko: okres intensywnych globalnych powodzi, w czasie odwilży po niedawnej Epoce Lodowcowej (z której technicznie rzecz biorąc nadal wychodzimy). Zachowawczo szacuje się, że poziom mórz podniósł się o 300 stóp lub więcej, w czasie tego okresu trwającego w przybliżeniu od 13 000 – 7 000 p.n.e., poziom większości mórz podniósł się, w zagęszczonych, skoncentrowanych miejscach , co sugeruje zalanie wodą ze stopionej zmarzliny (ta teoria jest też potwierdzona przez inne znaleziska). Mity o powodzi są niemal wszechobecne w światowej mitologii i niemal na pewno pochodzą z tamtego okresu. To mniej więcej to czym jest Długa Noc dla Pieśni Lodu i Ognia – globalna katastrofa, która miała wpływ na życie wszystkich i wszędzie i która dała początek różnorodnym mitom opisującym różnorodne straszliwe efekty tych katastrof.

Mitologia Porównawcza to rzecz, która prowadzi mnie do połączenia historii Szarego Króla z historią Durrana Smutku Bogów i Wodnego Młota (Hammer of the Waters), a także do opowieści o Krwawnikowym Cesarzu. Wszystkie te historie opowiadają o kradzieży czegoś boskiego z niebios – ognia w jednej opowieści, córki wiatru i bogini morza w innej, oraz czarnego kamienia z magicznymi mocami/obalaniu prawdziwych bogów w trzeciej – za każdym razem skutkiem jest niewiarygodnie destrukcyjna pogoda. Podjąłem próbę pokazania, że wszystkie te opowieści opisują część księżyca spadającą z nieba i powodującą katastrofy. Krwawnikowy Cesarz rzucił wyzwanie bogom i wyciągnął magiczną moc z czarnego meteorytu, który czcił, co zostało zapamiętane jako przyczyna Długiej Nocy. Bóg sztormów błyskawic i zatapiający wyspy morski smok z legendy o Szarym Królu to również świetne opisy spadających meteorów i oba umożliwiają Szaremu Królowi posiadania ognia bogów po rzuceniu im wyzwania lub ich zabiciu.

W opowieści Durrana, chciałbym stwierdzić, że córka bogów wiatru i morza, która została skradnięta z nieba jest też symbolem spadającej gwiazdy, szczególnie takiej, która spadła do morza. Kiedy Durran ukradł Elenei z nieba, burze zaczęły szaleć na całym Wąskim Morzu. Stało się tak, ponieważ Elenei, córka wiatru i fal, reprezentuje boginię księżyca, która spadła do morza i utworzyła fale pływowe. Sądzę oczywiście, że złamanie Ramienia Dorne i Wodny Młot były wynikiem uderzenia księżycowego meteorytu i myślę, że te dwie historie mogą współpracować ze sobą, jeśli przyjmiemy, że złamanie Ramienia spowodowało tsunami, biegnące po całym niedawno uformowanym Wąskim Morzu, co sprawia, że nabiera to wiele logicznego sensu. Upadek mostu lądowego lub uderzenie meteoru rzeczywiście wywoła tsunami. Mówi się, że po tym zdarzeniu pogoda na zawsze zmieniła się w Końcu Burzy i rzeczywiście, wpłynięcie zimnych wód Morza Dreszczy do ciepłego Morza Letniego zmieniłoby prądy oceaniczne, a więc także pogodę i klimat.

Mity Żelaznych Ludzi zawierają też syreny, które są kolejnym wcieleniem utopionej bogini, tak jak niszczące fale, utopiona ziemia i utopiony ogień. Wszystkie cztery mity mogą opowiadać na pewnym poziomie tę samą historię. Historię, którą możemy potwierdzić szukając metafor dotyczących spadających gwiazd, utopionych lub krwawych księżyców, księżycowych panien i pływów powodziowych w głównym tekście oraz tworząc porównania z podstawowymi mitami wymienionymi powyżej.

Joseph Campbell, George R.R. Martin i znaczenie symbolicznego myślenia

Dlaczego jest to tak ważne, a nie jedynie dość interesujące?

Aby odpowiedzieć na to pytanie musimy zastanowić się dlaczego ludzkość stworzyła mity, zrozumieć funkcję mitów. Mówiliśmy wcześniej o kosmologicznym micie, i już wtedy w pewien sposób poznaliśmy odpowiedź na to pytanie – ludzkość potrzebuje sposobu na zrozumienie i odniesienie się do natury, a nawet na zjednoczenie się z nią. Aby rozwinąć tę myśl, musimy zasięgnąć bardziej naukowych źródeł niż moja wiedza.

Wikipedii! A dokładniej streszczenia najważniejszych idei Josepha Campbella z artykułu o nim.

Campbell miał wspaniały, cztero częściowy opis funkcji roli jaką mity odgrywąły w historii społeczeństw, który pojawia się pod koniec jego książki The Masks of the God: Creative Mythology , ale jest jeszcze bardziej rozwinięty w jego licznych wykładach. Zamiast próbować użyć swojej, parafrazy, wolę po prostu użyć cytatów z Wikipedii. Nie będę zamieszczał tu omówienia wszystkich czterech funkcji w kontekście PLIO, ale wszystkie cztery są ważne, a ich konsekwencje można dość łatwo dostrzec. Do niektórych odnisłem się już wcześniej a teraz jedynie dodam odpowiednie wytłumaczenie.

Funkcje mitów

Funkcja metafizycznawywołanie podziwu wobec tajemnic życia
Według Campbella wielka tajemnica życia, którą określił mianem ‘transcendentalna rzeczywistość’ , nie może być wprost wyjaśniona przy użyciu słów i obrazów. Z drugiej strony symbole i symboliczne metafory ‘zastapić’ coś niewytłumaczalnego i wskazywać na tą głębszą rzeczywistość. Campbell nazywał je ‘żyjącymi twierdzeniami’ i uważał , że poprzez ich odgrywanie uczestniczący odczuwali ostateczną tajemnicę i doświadczenie.

Mitologiczne symbole dotykają i ożywiają centrum życia, przenosząc poza zasięg rozumu i
przymusu. Pierwszą funkcją mitologi jest pogodzenie codzienności z budzącą grozę tajemnicą Wszechświata

Funkcja kosmologicznawyjaśnienie tego jak powstał Wszechświat i jego budowy
Dla przed-współczesnych społeczeństw mit pełnił także funkcję proto-nauki, oferując wyjaśnienia zjawisk naturalnych, które otaczały i wpływały na ich życie – takich jak zmieniające się pory roku, cykle życia roślin i zwierząt.

Funkcja socjologicznauzasadnienie i utrzymanie istniejącego porządku społecznego – Starożytne społeczeństwa musiały zachować istniejący porządek, aby być w stanie przetrwać. Działo się tak, poniewać istniały pod presją zaspokojenia potrzeb, dużo bardziej niezbędnych niż te które staramy zaspokoić my dzisiaj. Mitologia potwierdzała porządek i pokazywała jego powstanie – zwykle w wyniku boskiej interwencji. Campbell często nazywał takie ‘utwierdzające’ mity ‘Ścieżą Prawej Ręki’ – odnosząc się do lewej półkuli ludziego mózgu, odpowiadającej za logiczne myślenie, porządek i linearność. Oprócz mitów tego typu Campbell zauważył także mity ‘Ścieżi Lewej Ręki’ – takie jak znany motyw ‘Podróży bohatera’ – gdzie bohater-rewolucjonista jest zmuszony przekroczyć społeczne normy a czasem nawet ich moralność.

Funkcja pedagogiczna mit jako przewodnik przez rożne etapy życia – Każdy podczas swojego życia musi zmierzyć się z wieloma psychologicznymi wyzwaniami. Mit służy jako niezawodny przewodnik i daje wskazówki jak dobrze przejść poszczególne etapy życia.

Mit jest ważny, ponieważ symboliczne formy komunikacji są tylko sposobem przekazywania ezoterycznych prawd. Ezoteryczna prawda to według naszej definicji coś co nie może być wyjaśnione wprost, a jedynie pośrednio przybliżone. Człowiek używał symbolicznego myślenia przez tysiące lat, aby zrozumieć najistotniejsze prawdy o życiu i świecie wokół nas. Dopiero w ostatnich kilku wiekach prawie całkowicie zastąpiliśmy je racjonalno-materialistycznym, naukowym sposobem myślenia. Z całą pewnością dzięki temu nowemu sposobowi myślenia, tej nowej konfiguracji świadomości, dowiedzieliśy się bardzo wiele i nie chcę tego w żaden sposób negować. Jednakże, zastanawiam się czy przez to nie ryzykujemy zbyt szybkiego zejścia z drog, odrzucenia naszych tradycji, sposobu myślenia, który powstawał przez tysiące lat ludzkiej historii. Dziś chcemy całkowice kierować się tą ściśle logiczną, naukowym trybem myślenia, aby objaśniać wszystkie tajemnice życia.

Myślę, że George R.R. Martin oddaje światu ogromną przysługę, tworząc tą współczesną sztukę, która nadal bierze udział w tej wielkiej tradycji symboliczno-ezoterycznej komunikacji. Podczas pisania i zbierania informacji tych esejów pogłębiłem swoje zrozumienie mitów i symboliki, co było ogromną korzyścią dla mojego prywatnego życia. Nie wyolbrzymiam – te nowe idee pomogły mi w osobistym rozwoju i odrodziły we mnie zachwyt nad majestatem natury. Podąrzając śladem inspiracji Martina, nauczyłem się wielu rzeczy, których bez tego nigdy bym nie poznał. Czytelnicy PLIO są zaproszeni do podążania tym śladem – myślę, że to jedno z zamierzeń Martina.

Podczas gdy właściwe zrozumienie ezoterycznych treści jest bardzo korzystne, przeciwieństwo może być bardzo bolesne. To brak zrozumienia symbolicznego myślenia prowadzi to różnego rodzaju religijnych ekstremizmów, które są powodem przemocy i cierpienia innych. Cytując opinię Campbella o religii:

Każda religia jest prawdziwa – w ten czy inny sposób. Jest prawdziwa gdy rozumiemy ją metaforycznie. Ale gdy religia przywiera do własnych matafor, odczytując je jako fakty, wtedy jesteś w kłopocie

Bez wątpienia, dosłowne odczytywanie mataforycznego nauczania doprowadziło do wielkiej ilości cerpienia, mówiąc łagodnie. To wielka tragedia gdy mądrość natchnionej osoby staje się narzędziem ciemiężenia i opresji. Przesłanie oryginalnej wiadomości nadal tam jest – ale wykoślawione i zamienione w coś czemu daleko od pierwotnego zamierzenia. Mógłbym podać wiele przykładów gdy tak się stało, ale pewnie sam już kilka znasz, a to poza tym ten esej skupia się na czymś innym. Wystarczy stwierdzić, że religia lub mitologia może bardzo, bardzo szybko zostać wykrzywiona, gdy zinterpretujemy ją dosłownie i może być użyta do usprawiedliwienia każdego zła, którego bez niej by nie popełniono.

Istnieje także inna potencjalna tragedia. Campbell pisał:

Bóg jest metaforą tajemnicy, tak nieskończenie przekraczającej nasze sposoby myślenia, nawet pojęcie istnienia i nieistnienia. Są po prostu różne sposoby myślenia. To aż tak proste. Zależy od tego jak dużo chcesz o tym myśleć. Czy to przynosi ci jakieś dobro. Czy pozwala ci dotknąć tajemnicy twojego włąsnego bycia – jeśli nie, uważasz to za kłamstwo. Więc, połowa ludzi na świecie to osoby religijne, wierzą, że ich metafory to fakty. Nazywamy ich teistami. Druga połowa wie, że metafory to nie fakty – więć mówią, że są kłamstwem. Tych nazywamy ateistami.

Campbell mówi tu, że odrzucanie ezoterycznych nauk, ponieważ nie są dosłownie prawdziwe jest równie złe co interpretowanie ich jako dosłowne prawdy. Niestety, religijni ekstremiści powodują powstanie drugiego rodzaju osób – tych, którzy zostali spaleni, przestraszeni tym co doświadczyli od ‘religii’, i przez to stali się członkami logicznej, materialistyczno-racjonalnej szkoły myślenia. Niestety ktoś kto tak postępuje, odcina się od fundamentalnego aspektu ludzkiej egzystencji, od ogromnego źródła starożytnej wiedzy.

To samo przesłanie, co tekst Campbella ma powszechnie znany wers z Biblii – ‘Po owocach ich poznacie’ (Mat, 7:20). Z pewnego punktu widzenia nie ma znaczenia czy czcisz Latającego Potwora Spaghetti czy powszechie znane bóstwo, lub cokolwiek innego co ‘czcisz’, co uważasz za boskie w niesprecyzowany, niereligijny sposób. Możesz medytować nad czymkolwiek, możesz zrobić z tego formę sztuki. Symboliczne myślenie nie musi odnosić się to jakichś konkretnych wierzeń lub opowieści. To nie muszą być wyłącznie starożytne legendy – weźmy np. Gwiezdne Wojny – które są wręcz pełne symboliki (George Lucas to słynny fan Campbella, jeden z pierwszych współczesnych artystów, który przyznał się do znalezienia inspiracji w twórczości Campbella – chociaż dzisiaj campbellowski koncept ‘Bohatera o tysiącu twarzy’ jest już powszechny wśród scenarzystów i pisarzy). Zawsze zadawaj sobie to samo pytanie – Co to mi daje? Jakie dobro przynosi? Jaki jest owoc tego drzewa?

Idąc głębiej, zapytajmy się – Jak decydujemy się myśleć? Czym napełniamy swój umysł? Jakie ‘rytuały’ odgrywamy? Świadomie czy nieświadomie? Campbell zostawił kryterium – czy to ‘przynosi ci dobro?’ , ‘czy pozwala ci dotknąć tajemnicy twojego istnienia?’ Każdy powinien sam odpowiedzieć na to pytanie – bo prawda jest uniwersalna – ale w czasie naszego życia powinniśmy wciąż zadawać sobie to pytanie na nowo.

Znów czerpiąc z Wikipedii, całość cytatu którego fragment umieściłem na początku tego eseju:

Campbell wierzył, że we współczesnym świecie funkcja jaką kiedyś pełniły mitologie, została przejęta przez indywidualnych twórców, takich jak artyści i filozofowie. W wielu dziełach swoich ulubionych autorów, takich jak Thomas Mann, Pablo Picasso i James Joyce, widział mitologiczne motywy i uważął, że mogą pełnić taką dającą życie funkcjęj, jaką niegdyś pełniła mitologia. Zatem Campbell wierzył, że religie świata są powstałymi pod różnymi wpływami kulturalnymi ‘maskami’ tych samych fundamentalnych, transcendentnych prawd. Każda religia może przywieść do wyniesionej samoświadomości ponad i poza zasięgiem dualistycznych koncepcji rzeczywistości, idei ‘pary przeciwieństw’ – takich jak byt i niebyt, tego co właściwe i tego co złe. Cytuje on Rigvedę we wstępie do Bohatera o tysiącu twarzy – Prawda jest jedna, a mędrcy mają dla niej wiele imion.

Martin parafrazuje tą myśl, słowami Daenerys w Nawałnicy mieczy:
Jeden głos może mówić nieprawdę, ale w wielu z pewnością znajdzie się prawda.

Myślę, że gdyby Campbell żył dzisiaj, rozpoznał by wartość i możliwości udziały George’a R.R. Martina w tej wielkiej, starożytnej, drogocennej tradycji – języka symboli.

George R.R. Martin pisze współczesną mitologię.

***

Oryginalny tekst George R.R. Martin is writing modern mythology autorstwa LMLa możecie znaleźć tutaj. Tłumaczenie Bluetigera i WielkiegoMou, zostało pierwotnie opublikowane na forum Ogień i Lód.

Przejdź do Krwawnikowego Kompendium, Rozdział I: Astronomia wyjaśnia legendy lodu i ognia

Mythical Astronomy of Ice and Fire (translations to Polish)

Mityczna Astronomia Ognia i Lodu to kompleksowa analiza Pieśni Lodu i Ognia, a także towarzyszących jej innych powieści osadzonych w świecie Planetos – Rycerza z Siedmiu Królestw, Świata Lodu i Ognia oraz nowel – Księżniczki i królowej i Księcia Łotrzyka. Seria składa się obecnie z 29 esejów, które zostały także nagrane w formie podcastów, a jej autor – znany jako LML – wziął udział w odcinkach History of Westeros (między innymi o rodzie Dayne’ów i Asshai), a także w licznych projektach innych bloggerów i twórców z fandomu PLIO.

Mityczna Astronomia jest oparta na założeniu – potwierdzonym wieloma przykładami – iż większość starożytnych mitów i podań Westeros i Essos może być wyjaśniona jako opisy kataklizmów i zjawisk naturalnych (takich jak np. Długa Noc czy Złamanie Ramienia Dorne), zapisane przy użyciu bogatej symboliki i języka metafor przez starożytnych mieszkańców tego świata. Odnajdywaniem ukrytch prawd w mitologiach Ziemi zajmuje się nauka nazywana archeostronomią, więc LML postanowił zastosować ją do analizy Pieśni. Według jego odkryć, istnienie drugiego księżyca – o którym mówi nam legenda z Qarthu – który został zniszczony przez uderzenie komety jest dość prawdobodobne. Szczątki księżyca spadły na ziemię jako meteory, powodując ogromne zniszczenia, Długą Noc, powodzie oraz inne katastrofy. Starożytne kultury przechwały pamięć w postaci mitów, których dokładne badanie i poszukiwanie wspólnych dla legend różnych ludów elementów może powiedzieć nam bardzo wiele o przeszłości Planetos. Seria cieszy się dużą popularnością wśród użytkowników forum Westeros.org i jako jedyna teoria/analiza dotycząca PLIO została opisana w artykule Discovery News. Wszystkie teskty i linki do podcastów w języku angielskim można znaleźć tutaj.

Postanowiliśmy przybliżyć tę serię polskim czytelnikom, choć wielu z was pewnie już o niej słyszało, mamy jednak nadzieję, że dzięki temu choć kilka zainteresuje się tym tematem. Jeśli choć jedna osoba zyska dzięki temu nowy sposób patrzenia na PLIO i fenomen George’a Martina, uznamy to za nasz wielki sukces.

Oczywiście przed przetłumaczeniem i opublikowaniem esejów uzyskaliśmy oficjalne pozwolenie ich autora – co nie było trudne. Jak wyjaśnia Bluetiger: ‘wiele razy uczestniczyłem w dyskusjach z LML-em, więc wiem jaką miłą osobą jest ten wspaniały człowiek’. Dziękujemy mu za pozwolenie i wsparcie, za napisanie tych esejów, dzięki którym na nowo odkryliśmy piękno PLIO. Przede wszystkim podziękowania należą się jednak George’owi R.R. Martinowi, autorowi tych świetnych książek i twórcy świata którym cieszymy się od ponad dwóch dekad.

Dodatek (2018): Artykuł Bluetigera o podstawach Mitycznej Astronomii.

Teraz, gdy znacie już podstawy Mitycznej Astronomii, zachęcam do sięgnięcia po któryś z esejów LMLa – oryginalne teksty możecie znaleźć tutaj. Niektóre odcinki są również dostępne w języku polskim:


      • George R.R. Martin pisze współczesną mitologię (tłum. Bluetiger i WielkiMou) opowiada szerzej o tym czym jest ‘współczesna mitologia’, wyjaśnia również jakich metod używa LML analizując Pieśń Lodu i Ognia.
      • Astronomia wyjaśnia legendy lodu i ognia (tłum. Bluetiger i WielkiMou) – opowiada o smokach, płonących mieczach i Światłonoścy, analizuje również scenę ‘alchemicznych godów Daenerys Targaryen’, czyli wyklucia się trzech smoków.
      • Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai (tłum. BT i Mou) – esej, w którym LML porównuje mit o Azorze Ahai z opowieścią o Krawnikowym Cesarzu, a także podaniami o Yin Tarze, Eldriku, Hyrkoonie i Neferionie, i wyjaśnia dlaczego uważa, że Wojownik Ognia wcale nie jest kryształowo czystym herosem.
      • Fale Nocy i Księżycowej Krwi (tłum. BT) – kontynuacja odcinka o Krwawnikowym Cesarzu, dalsze dowody na to, że był tą samą osobą, co Azor Ahai, a także analiza wpływu mitraizmu na PLIO i symboliki Wdowiego Płaczu i Wiernego Przysiędze.
      • Góra kontra Żmija i Młot Wód – analiza pojedynku księcia Oberyna Martella z Gregorem Clegane, oczywiście pod kątem wskazówek dotyczących Młota Wód.
      • Lucifer Znaczy Światłonośca – wpływ mitologii związanej z Wenus, Gwiazdą Poranną i Wieczorną na PLIO. Coś dla fanów rodu Dayne’ów i Świtu. Dalsze dowody na to, że Azor Ahai nie był bohaterem, lecz złoczyńcą – co tak właściwie znaczy ‘Światłonośca’?
      • Szary Król i Morski Smok – esej, w którym autor poddaje analizie mity i wierzenia Żelaznych Ludzi, a także herby kilku ich rodów. LML szuka odpowiedzi na pytania: czym jest ‘morski smok’, skąd pochodzi imię ‘Nagga’, czym tak naprawdę są jej ‘żebra’, czy Szary Król był zielonowidzem?
      • Trylogia o Zielonych Ludziach, Królu Ziarna, Królach Zimy, Zimnorękim, Kurhanowych Królach i zombie w PLIO (tematyka jest nieco odmienna od reszty serii, znajomość poprzednich odcinków Mitycznej Astronomii nie jest konieczna):
        – Ostatni Bohater i Król Ziarna
        – Król Zimy, Władca Śmierci
        – Straż Długiej Nocy

PO POLSKU (in Polish)

Tłumaczenia Mitycznej Astronomii Lodu i Ognia LMLa

Krwawnikowe Kompendium:

Kompendium z Czardrewna:

Święty Zakon Zielonych Zombie (seria o zmiennoskórych i zielonowidzach)

LML w 13 minut:

LML TV:

Inne tłumaczenia:

Mityczna Astronomia w skrócie (streszczenia):

Artykuły:

 

(artwork by LmL)


Mityczna Astronomia – kolejność czytania

Eseje LML-a w języku angielskim możecie znaleźć tutaj: The Mythical Astronomy of Ice and Fire


***

George R.R. Martin is writing modern mythology: Methodology (George R.R. Martin pisze współczesną mitologię, czyli Metodologia)

Bloodstone Compendium – Krwawnikowe Kompendium
I: Astronomy Explains the Legends of Ice and Fire (Astronomia wyjaśnia legendy lodu i ognia)
II: The Bloodstone Emperor Azor Ahai (Krwawnikowy Cesarz Azor Ahai)
III: Waves of Night and Moon Blood (Fale Nocy i Księżycowej Krwi)
IV: The Mountain vs. the Viper and the Hammer of the Waters (Góra kontra Żmija i Młot Wód)
V: Tyrion Targaryen (Tyrion Targaryen)
VI: Lucifer means Lightbringer (“Lucifer” znaczy “Światłonośca”)

Sacred Order of Green Zombies A – Święty Zakon Zielonych Zombie A
I: The Last Hero & the King of Corn (Ostatni Bohater i Król Ziarna)
II: King of Winter, Lord of Death (Król Zimy, Władca Śmierci)
III: The Long Night’s Watch (Straż Długiej Nocy)

Great Empire of the Dawn – Wielkie Cesarstwo Świtu
I: History and Lore of House Dayne (Historia i tradycja rodu Dayne’ów)
II: Asshai-by-the-Shadow (Asshai przy Cieniu)
III: The Great Empire of the Dawn (Wielkie Cesarstwo Świtu)
IV: Flight of the Bones (Ucieczka za Kości)

Moons of Ice and Fire – Księżyce Lodu i Ognia
I: Shadow Heart Mother (Matka Serce Cienia)
II: Dawn of the Others (Świt Innych)
III: Visenya Draconis (Visenya Draconis)
IV: The Long Night Was His to Rule (Władca Długiej Nocy)
V: R+L=J, A Recipe for Ice Dragons (R+L=J, Przepis na Lodowe Smoki)

The Blood of the Other – Krew Innego
– Prelude to a Chill (Preludium Chłodu)
I: A Baelful Bard and a Promised Prince (Zgubny Bard Bael i Obiecany Książę)
II: The Stark that Brings the Dawn (Stark, Który Przynosi Świt)
III: Eldric Shadowchaser (Eldric Ścigający Cienie)
IV: Prose Eddard (Eddard Prozaiczny)
V: Ice Moon Apocalypse (Apokalipsa Lodowego Księżyca)

Weirwood Compendium A – Kompendium z Czardrewna A
I: The Grey King & the Sea Dragon (Szary Król i Morski Smok)
II: A Burning Brandon (Płonący Brandon)
III: Garth of the Gallows (Garth z Drzewa Wisielców)
IV: In a Grove of Ash (W jesionowym gaju)

Weirwood Goddess – Bogini Czardrzew
I: Venus of the Woods (Wenus Lasów)
II: It’s an Arya Thing (Ta do Aryi Podobna)
III: The Cat Woman Nissa Nissa (Kobieta Kot Nissa Nissa)

Weirwood Compendium B – Krwawnikowe Kompendium B
V: To Ride the Green Dragon (Przejażdżka na Zielonym Smoku)
VI: The Devil and the Deep Green Sea (Diabeł i Głębokie Zielone Morze)
VII: Daenerys the Sea Dreamer (Daenerys w Morzu Śniąca)
VIII: A Silver Seahorse (Srebrny Konik Morski)

Signs and Portals – Znaki i Portale
I: Veil of Frozen Tears (Zasłona Zamarzniętych Łez)
II: Sansa Locked in Ice (Sansa Uwięziona w Lodzie)

Sacred Order of Green Zombies B – Święty Zakon Zielonych Zombie B
IV: The Zodiac Children of Garth the Green (Zodiakalne Dzieci Gartha Zielonego)
V: The Great Old Ones (Wielcy Przedwieczni)

We Should Start Back – Czas Zawrócić
I: AGOT Prologue (Prolog “Gry o tron”)


***