Góra kontra Żmija i Młot Wód: Ogary z Piekieł

LML przedstawia Mityczną Astronomię Lodu i Ognia

Góra kontra Żmija i Młot Wód: Ogary z Piekieł

w przekładzie Bluetigera


Wracając do symboli Gregora, musimy przyjrzeć się jego herbowi: trzem czarnym psom na złotym polu. A to oznacza, że czas porozmawiać o Cerberze, trójgłowym piekielnym ogarze z mitologii greckiej i temu w jaki sposób odnosi się do motywu trójgłowego smoka. Motyw smoka o trzech głowach, który odnajdujmy zarówno na herbie rodu Targaryenów, jak i w enigmatycznej przepowiedni o smoczych jeźdźcach, wydaje się pewnego rodzaju skrzyżowaniem Cerbera z Hydrą, siedmiogłowym morskim smokiem, również z mitów greckich. Cerber to najdoskonalszy ‘piekielny ogar’ (hellhound) – jest nazywany Ogarem Hadesa (The Hound of Hades), ponieważ strzeże wejścia do podziemi i powstrzymuje umarłych przed ich opuszczeniem. Jak mówiliśmy, jednym ze znaczeń wyrażenia ‘trzy głowy ma smok’ mogą być trzy duże księżycowe meteory, które uderzyły w Planetos. Być może to jeden z nich wybuchł na niebie, by uwolnić deszcz tysiąca smoczych meteorów. A to oczywiście odpowiadałoby trzem smokim, które Daenerys wykłuła podczas alchemicznych godów.

Tak więc, odczytuję to w następujący sposób: trzy czarne psy reprezentują trzy smocze meteory, które przybyły z księżyca – a to po prostu inny sposób powiedzenia, że motyw piekielnego ogara odnosi się do Azora Ahai narodzonego na nowo, lecącego meteoru. Złote pole, stanowiące tło herbu Clegane’ów, prawdopodobnie symbolizuje słońce, które znajdowało się za eksplodującym księżycem. I znów mamy zaćmienie. To bardzo podobne do herbu Blackfyre’ów, trójgłowego czarnego smoka na czerwieni. Zarówno czerwień jak i złoto pasują do słońca – i obie te barwy zazwyczaj widzimy u naszych solarnych postaci. Azor Ahai odrodzony jest powiązany z czerwienią i motywem czerwonego słońca – a podczas zaćmienia pierścień słońca na niebie zwykle wydaje się czerwony.

Taką interpretację umacnia to, że Gregor zamalował swoje ‘trzy czarne psy na żółtym’ na tarczy siedmioramienną gwiazdą. Podczas walki, farba zostaje zdarta i ‘spod gwiazdy wygląda psi łeb’, tworząc obraz gwiazdy, która pęka, by uwolnić trzy czarne drapieżniki (psy zamiast smoków). Tarcza Gregora opowiada historię Długiej Nocy – twarz ‘gwiazdy’ księżyca zostaje zadrapana przez słoneczną włócznię, a wówczas ukazują się trzy piekielne ogary, czarne psy o ognistych oczach. Całkiem sprytne. I znów, jeśli słuchacie lub czytacie ten podcast, to właśnie dla takich chwil. Jednym z powodów dla których piszę i nagrywam Mityczną Astronomię jest to, że rzeczy które George zrobił z symboliką i mitologią są po prostu zbyt mądre, bym się tym z Wami nie dzielił.

Gdy brat Gregora, ‘Ogar’ Sandor Clegane walczy w pojednku z pozorantem Azora Ahai, Berikiem Dondarrionem, trzy czarne psy na jego tarczy stają w płomieniach i odcięte z powierzchni drewna przez płonący miecz Berica – sądzę, że to dokładnie ta sama symbolika. W pewnym momencie tej walki Arya krzyczy ‘idź to piekła, Ogarze!‘. (you go to hell, Hound!). To sprytna gra słów (hell, Hound – hellhound) – i bezpośrednie nawiązanie do Cerbera, ognistego piekielnego ogara o trzech głowach. Tworzy również paralelę pomiędzy włócznią Oberyna, która odkrywa psy na tarczy Gregora i płonącym mieczem Berica, który odcina psy Sandora. To ma głęboki sens, jeśli oleista czarna włócznia Oberyna ma służyć jako symbol Światłonoścy, tak jak sugerowałem. W języku mitów, powiedzielibyśmy po prostu, że płonący miecz słońca tak naprawdę jest oleistą czarną włócznią. Kiedyś przeanalizujemy całą tę scenę, bo dzieje się w niej sporo: pojawia się płonący miecz, który pęka wpół, czarna krew i jedno z wielu wskrzeszeń Berica. To kolejny priorytet na liście kandydatów do mityczno-astronomicznej recenzji rozdziału.

Ostatnim razem widzieliśmy jak Ogar przybrał postać piekielnego ogara w scenie księżycowej krwi Sansy w Królewskiej Przystani. W tamtym rozdziale piekielny ogar Sandor grał rolę Azora Ahai odrodzonego: był spalony, pokryty krwią, ‘przemieniony’ i miał świecące ogniste ślepia psa. To pasuje do wniosków do jakich przed chwilą doszliśmy: piekielny ogar to jeden z aspektów narodzonego na nowo Azora Ahai, odnoszący się do czarnych księżycowych meteorów. Inną ciekawą scenę z piekielnymi ogarami widzimy w Starciu królów, gdy Theon na krótko okupuje Winterfell. Śni mu się dobrze zasłużony koszmar o wilkorach Brana i Rickona z ludzkimi głowami, z których ust kapie czarna krew, goniących go przez nieprzyjazny las:

Litości – łkał. Za sobą usłyszał przerażające wycie, które zmroziło mu krew w żyłach. Litości, litości. Gdy zerknął za siebie, ujrzał ścigające go wielkie jak konie wilki z głowami małych dzieci. Och, litości, litości. Z ich ust skapywała czarna jak smoła krew, która wypalała dziury w śniegu. Z każdym krokiem były coraz bliżej. Spróbował przyspieszyć kroku, lecz nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Wszystkie drzewa miały twarze i śmiały się z niego. Znowu rozległo się wycie. Czuł woń gorących oddechów ścigających go bestii, smród siarki i zepsucia. Oni nie żyją, nie żyją, widziałem jak zginęli – chciał krzyknąć. Widziałem ich głowy zanurzone w smole.

Wiemy co oznacza czarna krew – ognistą przemianę księżyca w czarne krwawnikowe meteory, które reprezentują Azora Ahai odrodzonego. Wilkory piekielne ogary są w tej scenie duże jak konie, czyli inny ważny symbol meteorów, a ich opis brzmi bardzo podobnie do opisu smoka – płonąca czarna krew pozostawia dymiące dziury w miejscach gdzie spada, tak jak płonąca czarna krew Drogona na Arenie Daznaka. Wilkory nawet pachną jak smoki, siarką. Wszystkie wymienione tu sceny zdają się ze sobą zgadzać – ogólnie pojęte ‘piekielne ogary’, a dzikie psy rodu Clegane’ów w szczególności, są związane z ogniem i mogą być użyte jako symbole czarnych księżycowych meteorów i Azora Ahai odrodzonego. A zatem, to że gwiazda na tarczy Gregora odsłania trzy czarne psy ma głęboki sens – to całkiem szczegółowa mityczna astronomia.

Wracając do Gregora, zwróćmy uwagę na to, że jest znany jako jeden z ‘psów Tywina’, razem z Amorym Lorchem i Vargo Hoatem, z powodu grabieży, napaści i podpaleń jakich dokonuje na rozkaz lorda Tywina. A to jest spójne z wyobrażeniem, że Tywin to słońce, a Gregor jest jego orężem, meteorytem powstałym z księżyca. Podoba mi się to, że Tywin ma trzy psy – tak trzy psy na herbie Clegane’ów i trójgłowy Cerber, pasuje to do teorii o trzech uderzeniach księżycowych meteorów i motywu trzech głów smoka. Na dodatek stawia solarnego króla w roli Hadesa, króla piekieł, a to doskonale pasuje do tego w jaki sposób patrzymy teraz na Azora Ahai, króla piekieł na ziemi, władcy nocnych krain, ziemskiego reprezentanta Lwa Nocy. Ciekawe jest to, że Hades jest znany z uprowadzenia księżycowej dziewicy, Persefony. Król Podziemi, który porywa księżycowe dziewice i ma na swe rozkazy piekielne ogary wygląda na coś, z czym mógłby pracować Martin. Widzimy jak rozwija niektóre z tych motywów, na przykład sprawiając, że jego własny władca nocy, Azor Ahai odrodzony, uprowadza księżycową dziewicę i ustanawiając piekielnego ogara jednym z aspektów Azora Ahai odrodzonego na nowo, czyli ksieżycowego meteoru. Więcej o Persefonie porozmawiamy gdy wrócimy do tematu księżycowych dziewic, których porwanie uniemożliwia nadejście wiosny – to motyw dość powszechny w mitologiach naszego świata, a Martin bez przeszkód włączył go do swoich mitów o Długiej Nocy. Długa Noc to opowieść o odrodzonym królu zaświatów i o uprowadzoniu księżyca, które sprawia, że zima trwa bez końca.

By być dokładnym, powinienem zauważyć, że grecki świat podziemny to nie to samo co ‘piekło’ w religii chrześcijańskiej, ale raczej ‘zaświaty’ typowe dla religii politeistycznych. Wspomnę również, że moja przyjaciółka, również bloggerka, Sweetsunray, jest autorką serii świetnych esejów o Hadesie i Persefonie oraz ich powiązaniach z Eddardem i Lyanną Stark, a także o kryptach Winterfell jako chtoniczym (podziemnym) świecie. Wszystko znajdziecie na jej niesamowitym blogu, Mythological Weave of Ice and Fire (Mitologicznym Splocie Lodu i Ognia). Jej teksty należą to moich ulubionych esejów o Pieśni Lodu i Ognia, więc serdecznie je polecam, jeśli chcecie przeczytać więcej doskonałej analizy na ten temat.


You can read the original text here.

Pozostałe odcinki tłumaczenia eseju The Mountain vs. the Viper and the Hammer of the Waters możecie znaleźć tutaj.

 

One thought on “Góra kontra Żmija i Młot Wód: Ogary z Piekieł

  1. Pingback: Góra kontra Żmija i Młot Wód – w odcinkach | The Amber Compendium of Myth

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s