Kalendarz adwentowy – 12 grudnia 2017

12 grudnia 2017

Świecie Lodu i Ognia opisane jest Wielkie Cesarstwo Świtu, mityczne państwo istniejące niegdyś na wschodzie Essos. Jego pierwszy Cesarz władał ponoć przez dziesięć tysięcy lat, jego następca tysiąc, a każde kolejne panowanie było krótsze i trudniejsze.

Gdy umarł Opalowy Cesarz, tron powinien przypaść jego córce, Ametystowej Cesarzowej. Lecz jej brat uzupował koronę. W opowieściach zwany jest Krwawnikowym Cesarzem, a jego panowanie zostało zapamiętane jako czas niegodziwości, tyranii. Cesarz miał się parać czarną magią i nekromancją, odrzucił również dawnych bogów, by czcić czarny kamień, który spadł z nieba. Jego zbrodnie są uznawane za przyczynę Długiej Nocy i upadku Cesarstwa Świtu.

Historia ta jest zadziwiajaco podobna do znajdującej się w Silmarillionie opowieści o upadku Numenoru.

(Dzieje tej wyspy i jej mieszkańców są bardzo obszerne i bogate, obejmują ponad trzy tysięclecia, więc tutaj omówię jedynie najważniejsze podobieństwa pomiędzy nią i Wielkim Cesarstwem).

Numenor

Pierwsza Era dobiegła końca gdy armia Valarów przybyła do Śródziemia i pokonała Morgotha i jego wojska. Jednak, w czasie tego starcia doszło do wielkich zniszczeń w Beleriandzie, czyli regionie w którym rozgrywa się większość wydarzeń Silmarillionu. Znaczna część tej krainy została zalana przez morze.

By nagrodzić ludzi, którzy walczyli przeciwko Mrocznemu Władcy, Valarowie utworzyli na Belegaerze, Wielkim Morzu, pomiędzy Śródziemiem i Valinorem wyspę, zwaną Elenną (pod gwiazdą Earendila, czyli Gwiazdą Poranną/Wieczorną, warto zwrócić uwagę, że kształt wyspy nawiązuje do symbolu Wenus, pięcioramienej gwiazdy).

Edainów (ludzi, którzy stanęli po stronie Elfów w wojnach z Morgothem), którzy zamieszkali w tej krainie zaczęto nazywać Númenórejczykami. Ich pierwszym królem był Elros (syn Earendila i brat Elronda). Numenorejczycy żyli znacznie dłużej od innych ludzi, nawet ponad 350 lat, byli również wyskokiego wzrostu. Ich cywilizacja, sztuka, nauka, rzemiosło i żeglarstwo stało na bardzo wysokim poziomie. Okręty z Numenoru przybywały od czasu do czasu do Śródziemia i innych kontynentów, więc wiele ludów i kultur zapamiętało ich jako ‘królów z morza’, podobnych do bogów, którzy uczyli ich rolnictwa, kowalstwa, wytopu metali, budownictwa i wielu innych użytecznych rzeczy.

Jednak z czasem, szczęście Numenorejczyków zmąciła świadomość, że pomimo całej swej potęgi i długowieczności, nadal są śmiertelni. Przez wieki żyli w przyjaźni z Elfami i Valarami z Valinoru, lecz stopniowo, przez zazdrość, dobre relacje się pogorszały.

24-tym królem Valinoru był Tar-Palantir, który pragnął, był jego lud pogodził się z Potęgami Świata i znów żył w przyjaźni z Elfami. Jednak, jego panowanie było krótkie, a reformy nie przyniosły skutków. Miał tylko jedno dziecko, córkę, o imieniu Miriel – według zwyczajów i praw Numenoru, to ona powinna odziedziczyć tron i berło. Tak się jednak nie stało, ponieważ syn młodszego brata Tar-Palantira, Ar-Pharazon (zwany Złotym), uzurpował tron i zmusił Miriel do małżeństwa.

Wkrótce po tych wydarzeniach, król usłyszał o tym, że Sauron, dawny zastępca Morgotha i upadły Majar, zaatakował osady Numenorejczyków w Śródziemiu, tytułując się ‘Królem Ludzi’.

Ar-Pharazon, po zebraniu ogromnej armii i floty, wyruszył do Śródziemia i wkroczył do Mordoru. Potęga Numenorejczyków była tak wielka, że słudzy Saurona uciekli. Mroczny Władca przybrał swoją najpiękniejszą postać i stanął przed królem, oferując, że odda mu się jako zakładnik. Król przystał na to. Tak Sauron przybył do Numenoru.

Zaledwie po trzech latach, dzięki swojej wiedzy i manipulacjom, Sauron zasiadał w królewskiej radzie, jako główny doradca. Nastał czas tyranii jakiej świat nie widział od pokonania Morgotha. Numenorejczycy wrócili do Śródziemia, ale jako zdobywcy, a nie nauczyciele. Lud odwrócił się od Valarów i Eru, a w stolicy wyspy powstała świątynia, gdzie Sauron składał w ofierze pojamanych mieszkańców Śródziemia, a nawet Numenorejczyków podejrzewanych o potajemną przyjaźń z Elfami.

Gdy Ar-Pharazon poczuł, że jego życie dobiega końca, za radą Saurona zebrał największą flotę w dziejach świata, by wyruszyć przeciwko Valarom i wywalczyć nieśmiertelność. Gdy wojska króla wylądowały na brzegach Błogosławionego Królestwa, Elfowie uciekli, a Valarowie nie wiedzieli co mają uczynić. Zrzekli się więc władzy nad światem powierzonej w ich ręce przez Eru Illuvatara i błagali go o interwencję.

I Eru odpowiedział. Zatrzęsła się ziemia, z góry Meneltarmy buchnął ogień i dym, a fale wdarły się wgłąb lądu, niszcząc wszystko na swej drodze. Dno morza pękło i pochłonęło Numenor. Był to rok 3319 Drugiej Ery.

Lecz na Ar-Pharazona czekała inna kara. Pochłonęła go ziemia i ponoć jest uwięziony gdzieś głeboko, w podziemnej jaskini, aż świat dobiegnie końca.

One thought on “Kalendarz adwentowy – 12 grudnia 2017

  1. Pingback: Kalendarz adwentowy – lista odcinków | The Amber Compendium of Myth

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s