Kalendarz adwentowy – 10 grudnia 2017

10 grudnia 2017, niedziela

Melkor, Ten, co Powstaje z Mocą, był najpotężniejszym z Ainurów stworzonych przez Eru Illuvatara, zaliczanym do Valarów, Potęg Świata. Lecz upadł przez własną pychę, sprzeciwiając się Eru i walcząc z braćmi i siostrami. Nadano mu nowe imię, Morgoth, Mroczny Nieprzyjaciel i Tyran. Przeciągnął na swoją stronę wielu Majarów i innych duchów, wśród nich Mairona (Saurona) i Balrogów. Psuł dzieła Illuvatara, niszczył to co Valarowie budowali. To przez niego świat zaludniły złe istoty, takie jak orkowie, trolle, smoki i wilkołaki. (Warto jednak wspomnieć, że w Legendarium Tolkiena zło nie ma mocy tworzenia, może jedynie deprawować i przeinaczać).

Podczas Wiosny Ardy, w pierwszych wiekach po jej powstaniu, Valarowie postanowili zapewnić swojej krainie światło. Aulë, Valar związany z kowalstwem, metalurgią i wszelkimi rzemiosłami, zbudował dwie wysokie wieże, jedną na dalekim południu, drugą zaś na północy. Varda Elentári, jedna z Valier, zwana Królową Valarów i Gwiazd wypełniła je pradawnym światłem, zaś Manwë Súlimo, Odwieczny Król i regent Eru, uświęcił. W Śródziemiu, światło lamp (o nazwach Illuin i Ormal) spotykało się i mieszało, tworząc doskonałe warunki dla rozwoju drzew i innych roślin zasadzonych przez Yavannę. Znajdowało się tam jezioro, a na nim wyspa Almaren, gdzie zamieszkali Valarowie.

Po tym jak Valarowie zakończyli dzieło tworzenia i ozdabiania Ardy, odpoczywali w swoich siedzibach. Morgoth uznał, że nadeszła jego godzina – jego armia zaatakowała Lampy i zburzyła je. Na świecie zapanował mrok, a w powstałym zamęcie, Morgoth zdołał uciec.

Gdy Valarowie zrozumieli jak wielkie szkody wyrządził Nieprzyjaciel, opuścili Śródziemie i udali się do Amanu, kontynentu na dalekim zachodzie. Założyli tam kraj zwany Valinorem. By przywrócić światu światło, Yavanna stworzyła Dwa Drzewa, srebrnego Telperiona i złotą Laurelin.

W tym czasie Valarowie dowiedzieli się dzięki wizji, że wkrótce przebudzą się Pierworodne Dzieci Illuvatara, Elfowie. Varda zebrała rosę z liści Srebrnego Drzewa i utowrzyła z niej gwiazdy. I rzeczywiście, Elfowie zbudzili się nad wodami jeziora Cuiviénen, na wschodzie Śródziemia. Pierwszym co zobaczyli były Gwiazdy Vardy – z tego powodu zawsze darzyli Królowę Valarów ogromną czcią i miłością. Valarowie obawiali się, że Eldarom (ludowi gwiazd), bo taką nazwę nadali Pierworodnym, zagraża Morgoth, którego słudzy napadali na Elfów i porywali wielu do fortecy Mrocznego Władcy. Wielu mędrców uważa, że właśnie tak powstali orkowie.

Część Elfów zgodziła się przybyć do Valinoru – plemiona i rody które zamieszkały w tej krainie, w świetle Drzew, nazywa się Elfami Wysokiego Rodu, lub Elfami Światła – Calaquendi. Zaliczani są do nich Vanyarowie, Noldorowie i ci spośród Telerich, którzy dotarli do Amanu (część pozostała w Beleriandzie, krainie Śródziemia, ich królem był Elu Thingol, a królową Meliana, jedna z Majarów).

Jednocześnie, Valarowie nie chcieli pozstawiać Elfów, którzy woleli zostać w swoich rodzinnych krainach i Ludzi, którzy mieli dopiero nadejść w łasce Morgotha. Zdobyli fortecę Morgotha na dalekiej północy, Utumno. Mroczny Władca został pojmany, przewieziony do Valinoru i skazany na trzy wieki uwięzienia.

Gdy wyznaczony czas minął, Morgoth udawał, że żałuje swych złych czynów i prosi o przebaczenie. Uzyskał je i znów był wolny. Świat który zobaczył bardzo się zmienił. Morgoth zainteresował się plemieniem Noldorów, bardzo uzdolnionych w rzemiośle i kowalstwie, a zwłaszcza rodem króla Finwego. Zaczął siać wśrod nich podziały i nieufnosć, zdołał również skłócić Feanora, najstarszego  syna króla z jego braćmi, Fingolfinem i Finarfinem. Jednak gdy Feanor wkroczył do siedziby Fingolfina w zbroi, hełmie i zagroził mu mieczem, Valarowie postanowili odkryć co jest przyczyną niepokojów wśród Noldorów. Podczas procesu zrozumieli, że to Morgoth stoi za kłótniami i waśniami, wysłali więc Tulkasa, by go aresztował.

Jednak, okazało się, że Morgoth przepadł bez wieści.

Udał się do mrocznej krainy Avathar, gdzie żyła Ungolianta, tajemnicza istota, zapewne jedna z upadłych Ainurów, która przybrała postać potwornej pajęczycy. Morgoth namówił ją do wspólnego napadnięcia na Valinor, obiecując jej wielkie skarby.

Wybrał dzień wielkiego święta ku czci Eru, gdy Valarowie, Majarowie i Elfowie zbierali się na szczycie góry Taniquetil. Tego właśnie dnia Feanor wrócił z wygnania do Formenos, na północy Valinoru (gdzie zamieszkał również jego ojciec Finwe, przechowywano tam również skarby Feanora, wśrod nich Silmarile). Stanął przed tronem Manwego, razem ze swoim bratem Fingolfinem. Podali sobie ręce i przebaczyli wzajemne urazy, przyrzekając przyjaźń na wieki.

Właśnie w tej chwili Morgoth i Ungolianta, skryci w powłoce Bezświatła, dotarli do Valinoru i stanęli u podnóża pagórka na którym rosły Dwa Drzewa. Morgoth przebił je swoją czarną włócznią, tak że wytrysnęła żywica, na podobieństwo krwi. Ungoliatna wysysała ich soki, jednocześnie wsączając jad. Drzewa umarły i na Valinor spadła wielka ciemność.

W tej godzinie stworzone zostały Ciemności, które zdawały się czymś więcej niż utratą światła, jakimś samoistnym bytem, i przewrotnie wysnute ze Światła miały tę moc, że wdzierały się przez oczy do serc i umysłów, dławiąć nawet wolę.

Pod osłoną Ciemności, Morgoth napadł na Formenos, zrabował Silmarile ze skarbca i zabił króla Finwego, który usiłował go zatrzymać.

Wydarzenia te są znane jako Długa Noc… wyrażenie dobrze znane czytelnikom Pieśni Lodu i Ognia.

 

 

 

One thought on “Kalendarz adwentowy – 10 grudnia 2017

  1. Pingback: Kalendarz adwentowy – lista odcinków | The Amber Compendium of Myth

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s